Episode 2

ఆ నిర్మాతతో జరిగిన ఫోన్ గొడవ తర్వాత అజయ్ జీవితం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.

ఆ రోజు కోపంలో అతను చెప్పిన మాటలు అప్పటికి అతనికి సరైనవిగా అనిపించినా, కొద్ది రోజులకే వాటి ప్రభావం ఎంత పెద్దదో అర్థమైంది.

సినిమా ఇండస్ట్రీ చాలా చిన్న ప్రపంచం.

ఒకరి గురించి జరిగిన విషయం మరొకరికి చేరడానికి ఎక్కువ సమయం పట్టదు.

ప్రత్యేకంగా నిర్మాతలు, దర్శకులు, రచయితలు ఒకరితో ఒకరు తరచూ మాట్లాడుకునే వాతావరణంలో అయితే అసలు కాదు.

అజయ్ మొదట్లో దాన్ని పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.

"నా దగ్గర మంచి కథ ఉంది. కథ బాగుంటే అవకాశాలు వాటంతట అవే వస్తాయి."

అని నమ్మాడు.

కానీ వాస్తవం అతను అనుకున్నంత సులభంగా లేదు.

ఆ తర్వాత చాలా మంది నిర్మాతల ఆఫీసుల చుట్టూ తిరిగాడు.

ఎవరి దగ్గర అపాయింట్మెంట్ దొరికితే వాళ్లని కలిశాడు.

కొందరు కథ వినకుండానే పంపించేశారు.

కొందరు సగం విని ఆపేశారు.

మరికొందరు మాత్రం నవ్వుతూ మాట్లాడినా, చివరికి తిరస్కరించారు.

వారిలో కొందరి మాటల్లో అతనికి ఒక విషయం స్పష్టంగా అర్థమైంది.

ఆ మొదటి నిర్మాతతో జరిగిన గొడవ ఇప్పటికే చాలామందికి తెలిసిపోయింది.

"అజయ్ టాలెంటెడ్ రైటర్ అంట..."

"కానీ కొంచెం టెంపర్ ఎక్కువట..."

"కాస్త ఈగో కూడా ఎక్కువట..."

అలాంటి మాటలు అతని చెవుల్లో పడసాగాయి.

ప్రతి సారి అవి విన్నప్పుడు అతని గుండెలో చిన్న గాయం పడేది.

అయినా అతను వెనక్కి తగ్గలేదు.

ఎందుకంటే తన కథ మీద అతనికి నమ్మకం ఉంది.

అది సాధారణ కథ కాదు.

మామూలు మాస్ కథ కాదు.

ప్రేమకథ కూడా కాదు.

అతను రాసింది తన హృదయానికి దగ్గరైన కథ.

అందుకే దాన్ని వదిలేయడానికి అతని మనసు ఒప్పుకోలేదు.

రోజూ ఒక కొత్త ఆఫీస్.

ఒక కొత్త నిర్మాత.

ఒక కొత్త ఆశ.

ఇలా అతని ప్రయాణం కొనసాగింది.

కానీ ఒక విషయం మాత్రం ఎప్పుడూ మారలేదు.

ఎవరైనా అతని కథని తిరస్కరించినా, అతను బతిమాలుకునేవాడు కాదు.

మరో అవకాశం ఇవ్వమని వేడుకునేవాడు కాదు.

తన కథ చెప్పేవాడు.

వాళ్లు వద్దంటే నిశ్శబ్దంగా బయటికి వచ్చేసేవాడు.

ఎందుకంటే అతనికి ఒక నమ్మకం ఉంది.

"మనిషికి ఆత్మాభిమానం ఉండాలి."

కానీ నిజం చెప్పాలంటే...

అజయ్ విషయంలో అది కాస్త ఎక్కువగానే ఉండేది.

---

ఒక రోజు...

అతను మరో నిర్మాతను కలవడానికి వెళ్లాడు.

ఆ నిర్మాత కూడా ఓపికగా అతని కథ మొత్తం విన్నాడు.

అజయ్ ఆశతో అతని ముఖం వైపు చూస్తున్నాడు.

కొన్ని క్షణాలు ఆలోచించిన నిర్మాత చివరకు మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.

"బాబు... నేను ఇలా అంటున్నానని ఏమీ అనుకోకు."

అజయ్ నిశ్శబ్దంగా వింటున్నాడు.

"నీ కథ చెడ్డది కాదు. నిజానికి చాలా బాగుంది."

ఆ మాట విన్న వెంటనే అజయ్ కళ్లలో ఆశ మెరిసింది.

కానీ నిర్మాత వెంటనే మరో మాట జోడించాడు.

"కానీ ఇప్పుడున్న కాలం వేరు బాబు."

అజయ్ ముఖంలోని చిరునవ్వు నెమ్మదిగా మాయమైంది.

"ప్రజలు ఇప్పుడు ఏం చూస్తున్నారు తెలుసా?"

అతను కుర్చీలో ముందుకు వంగి అన్నాడు.

"మంచి యాక్షన్ సినిమాలు."

"పెద్ద మాస్ సినిమాలు."

"హీరో ఎలివేషన్స్."

"ఫైట్స్."

"పాన్ ఇండియా స్టోరీస్."

"ఇవి నడుస్తున్నాయి."

అజయ్ ఏమీ మాట్లాడలేదు.

నిర్మాత మళ్లీ అన్నాడు.

"అలాంటప్పుడు మనం ఎందుకు ఒక మాస్ సినిమా తీయకూడదు చెప్పు?"

ఆ ప్రశ్నకు అజయ్ దగ్గర సమాధానం లేదు.

ఎందుకంటే...

ఆ క్షణంలోనే అతనికి అర్థమైపోయింది.

ఈ అవకాశం కూడా పోయిందని.

---

కొద్దిసేపటి తర్వాత...

అజయ్ ఆఫీస్ బయటకు వచ్చాడు.

నిరాశ మళ్లీ అతని భుజాలపై భారంగా పడింది.

"అందరూ ఇలాంటి కథలనే ఎందుకు కోరుకుంటున్నారు?"

అని తనలో తానే అనుకున్నాడు.

"కథ అంటే కేవలం ఫైట్స్, మాస్ డైలాగ్స్ మాత్రమేనా?"

అనే ప్రశ్న అతని మనసులో తిరుగుతోంది.

అలా ఆలోచిస్తూ బయటికి నడుస్తుండగా...

వెనుక నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది.

"బ్రదర్... ఒక్క నిమిషం!"

అజయ్ వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.

దాదాపు తన వయసులోనే ఉన్న ఒక కుర్రాడు అతని వైపు వస్తున్నాడు.

ముఖంలో చిరునవ్వు.

కళ్లలో ఉత్సాహం.

అతను దగ్గరకు వచ్చి చేయి చాచాడు.

"హాయ్ బ్రదర్."

"నా పేరు విజయ్."

అన్నాడు.

అజయ్ కూడా చేయి కలిపాడు.

"హాయ్."

విజయ్ నవ్వుతూ అన్నాడు.

"మీ కథ చాలా బాగుంది బ్రదర్."

అజయ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.

"ఏమన్నారు?"

"మీ కథ."

"నేను మొత్తం విన్నాను."

అన్నాడు విజయ్.

కొన్ని క్షణాలు అజయ్ అతని ముఖం వైపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.

రోజుల తర్వాత...

మొట్టమొదటిసారి ఎవరో తన కథని నిజంగా అర్థం చేసుకున్నట్టు అనిపించింది.

అతని ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు కనిపించింది.

"థాంక్స్ బ్రదర్."

"కనీసం మీకైనా అర్థమైంది."

అన్నాడు.

---

విజయ్ ఒక్కసారిగా అడిగాడు.

"అయితే మీరు ఒక పని ఎందుకు చేయరు?"

"ఏంటి?"

అన్నాడు అజయ్.

"ఈ కథని సినిమా చేసే అవకాశం ఇప్పుడే రాకపోవచ్చు."

"అందుకని..."

"ఒక షార్ట్ ఫిల్మ్ తీసి మీ టాలెంట్ ప్రూవ్ చేసుకోవచ్చు కదా?"

అన్నాడు విజయ్.

అజయ్ వెంటనే తల ఊపాడు.

"అది కుదరదు బ్రదర్."

"ఎందుకు?"

"నా కథ సినిమా కథ."

"షార్ట్ ఫిల్మ్ లాగా చిన్నది కాదు."

అన్నాడు అజయ్.

---

విజయ్ నవ్వాడు.

"నేను ఈ కథ గురించి చెప్పట్లేదు."

అన్నాడు.

అజయ్ అయోమయంగా చూశాడు.

"అయితే?"

"ఈ కథని తర్వాత కోసం సేవ్ చేసుకో."

"ముందు ఒక మంచి షార్ట్ ఫిల్మ్ తీయి."

"అది హిట్ అయితే..."

అతను కాసేపు ఆగి అన్నాడు.

"ఆపర్చునిటీస్ నువ్వు వెతుక్కోవాల్సిన అవసరం ఉండదు."

"అవే నీ దగ్గరకు వస్తాయి."

---

ఆ మాటలు విన్న అజయ్ నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డాడు.

ఎందుకో...

ఆ మాటల్లో అతనికి ఒక నిజం కనిపించింది.

ఇన్ని నెలలుగా ఎవరూ చెప్పని నిజం.

కథను అమ్మడానికి ముందు...

తనను తాను నిరూపించుకోవాల్సిన అవసరం ఉందేమో అనిపించింది.

---

విజయ్ మళ్లీ మాట్లాడాడు.

"మా బ్రదర్ ఒకడు ఉన్నాడు."

"వాడికి కూడా షార్ట్ ఫిల్మ్స్ అంటే చాలా ఇష్టం."

"అసలు తీయాలనే కల."

"పైన మంచి డబ్బున్నోడు."

అన్నాడు.

అజయ్ ఆసక్తిగా విన్నాడు.

"మీ ఐడియా వాడికి నచ్చితే..."

"బడ్జెట్ గురించి అసలు ఆలోచించాల్సిన పని లేదు."

"ఎంత ఖర్చైనా వాడే చూసుకుంటాడు."

అన్నాడు విజయ్.

---

అజయ్ కళ్లలో చాలా రోజుల తర్వాత ఆశ అనే వెలుగు కనిపించింది.

అతను వెంటనే విజయ్‌తో షేక్ హ్యాండ్ ఇచ్చాడు.

"మహా అయితే..."

అని నవ్వుతూ అన్నాడు.

"ఒక పది వేల రూపాయలు అవుతుందేమో బ్రదర్."

"అంతకంటే ఎక్కువ ఖర్చు ఏముంటుంది?"

అన్నాడు అమాయకంగా.

విజయ్ పెద్దగా నవ్వాడు.

"అది తర్వాత చూద్దాం."

అంటూ తన అన్న అడ్రెస్, ఫోన్ నంబర్ ఇచ్చాడు.

అజయ్ వాటిని జాగ్రత్తగా తీసుకుని జేబులో పెట్టుకున్నాడు.

అతని మనసులో మళ్లీ ఒక కొత్త ఆశ పుట్టింది.

కానీ...

అజయ్ అంటే అజయ్.

టాలెంట్ ఎంత ఉందో...

ఈగో కూడా అంతే ఉంది.

అందుకే ఒక ప్రశ్న ఇంకా మిగిలే ఉంది.

ఈ కొత్త అవకాశాన్ని పట్టుకుని నిజంగానే షార్ట్ ఫిల్మ్ తీస్తాడా...?

లేక మధ్యలో ఎవరోతో మరోసారి గొడవపడి, ఈ అవకాశాన్ని కూడా తన చేతులతోనే పాడు చేసుకుంటాడా...?

అది కాలమే చెప్పాలి...!