పవన్ తనకు ఎప్పటిలాగే బాదం పాలు తాగుతున్నాడు.
ఇషు ఒక చేతిలో సమోసా, మరో చేతిలో జ్యూస్ పట్టుకుని అతని పక్కన వచ్చి కూర్చుంది.
ఇషు:
“ఏమంటావ్? ఒక గెస్ చెయ్యి.”
పవన్:
“చివరికి అసైన్మెంట్స్ను డెడ్లైన్ ముందు సబ్మిట్ చేయడం నేర్చుకున్నావా?”
ఇషు:
(నకిలీ కోపంతో)
“వావ్. నేను నీకు ఫ్రెండ్షిప్ ఇస్తే, నువ్వు నాకు ఆటిట్యూడ్ ఇస్తావా?”
పవన్:
(నవ్వుతూ)
“అదే ఫ్రెండ్షిప్ ట్యాక్స్. నువ్వు సార్కాజం ఇస్తావ్, నేను రోస్ట్తో తిరిగి చెల్లిస్తా.”
ఇషు:
“నీ అదృష్టం బాగుంది. నాకు సార్కాజం, సమోసాలు రెండూ ఇష్టం. లేకపోతే ఈ ఫ్రెండ్షిప్ బతికేది కాదు.”
ఆమె సమోసాను రెండు ముక్కలుగా చేసి, అడగకుండానే సగం అతనికి ఇచ్చింది.
పవన్:
(చిరునవ్వుతో తీసుకుంటూ)
“థ్యాంక్స్. నాకు ఆకలిగా ఉన్నప్పుడు నువ్వు వెంటనే గుర్తుపడతావ్.”
ఇషు:
“అది అంత కష్టం కాదు. నువ్వు ఫుడ్ని చూస్తే అది నీకు ప్రపోజ్ చేసినట్టుగా చూస్తావ్.”
ఇద్దరూ నవ్వుకుంటారు.
కొద్దిసేపు వాళ్ల కళ్లూ కలుస్తాయి.
ఎలాంటి అసౌకర్యం లేదు. మాటలు అవసరం కూడా లేదు.
పవన్:
“తెలుసా… ఇలా ఎవరో ఒకరితో కూల్గా టైమ్ గడపడం బాగుంటుంది. డ్రామా లేకుండా.”
ఇషు:
(మృదువైన చిరునవ్వుతో)
“అవును… నేనూ అదే అనుకుంటున్నా. నీ దగ్గర నేను నటించాల్సిన అవసరం అనిపించదు.”
పవన్:
“నువ్వు ఎవరిముందూ నటించవు.”
ఇషు:
“నిజమే. కానీ నీతో ఉంటే… ప్రయత్నించాల్సిన అవసరం కూడా ఉండదు.”
Day 155 – ఒత్తిడి పెరుగుతుంది
అది అలాంటి వారం.
HOD ఇప్పుడే ఇంటర్నల్ ఆడిట్ ప్రకటించాడు. ప్రతి డిపార్ట్మెంట్ టెన్షన్లో ఉంది. అసైన్మెంట్స్ పెండింగ్లో ఉన్నాయి. ల్యాబ్ రికార్డులు పూర్తి కాలేదు.
క్లాస్ రిప్రజెంటేటివ్గా ఇవన్నీ చూసుకోవాల్సింది పవన్.
టీచర్లు వరుసగా అతని వెంటే పడ్డారు:
“నీ క్లాస్ అటెండెన్స్ 75% కంటే తక్కువ ఎందుకు?”
“ఇండస్ట్రియల్ విజిట్ ఫార్మ్స్ గురించి స్టూడెంట్స్కి రిమైండ్ చేయి!”
“ఫీడ్బ్యాక్ ఇంకా ఎందుకు సబ్మిట్ కాలేదు?”
అతని ఫ్రెండ్స్ కూడా మార్పు గమనించారు.
సందీప్:
“బ్రో… రోయిస్ జోక్కి కూడా నువ్వు నవ్వలేదు. నువ్వు ఓకే లేవు.”
బ్రేక్ సమయంలో పవన్ టాప్ ఫ్లోర్ కారిడార్లో ఒంటరిగా కూర్చుని, కిందకి ఖాళీగా చూస్తున్నాడు.
ఇషు అతన్ని వెతుక్కుంటూ వచ్చింది.
ఇషు:
“హే. నిన్నే వెతుకుతున్నా. ఈరోజు చెట్టు దగ్గరకి రాలేదే.”
పవన్:
(తలెత్తకుండా)
“కొంచెం ప్రశాంతంగా ఉండాలని అనిపించింది.”
ఆమె అతని పక్కన నిశ్శబ్దంగా కూర్చుంది.
ఇషు:
“ఏమైనా చెప్పాలనిపిస్తుందా?”
పవన్:
(తక్కువ స్వరంలో)
“అందరూ నేను అన్నీ హ్యాండిల్ చేస్తున్నాననుకుంటారు. Mr. CR, Mr. Fresher, Mr. Helpful… కానీ నిజంగా చెప్పాలంటే నేను పూర్తిగా అలసిపోయాను. ఎంత చేసినా సరిపోవడం లేదు.”
ఇషు:
(మృదువుగా)
“పవన్… ప్రతిసారి అన్నీ పర్ఫెక్ట్గా ఉండాల్సిన అవసరం లేదు. నువ్వు మనిషివి… నోటీస్ బోర్డు కాదు.”
ఆ మాటకు అతను చిన్నగా నవ్వాడు.
ఇషు:
“ఈ క్లాస్ని నీ వ్యక్తిగత మిషన్లా మోస్తున్నావ్. కానీ ఖాళీ అయిన కప్పు నుంచి ఇంకేమీ పోయలేం కదా.”
పవన్:
“ఎవరినీ నిరాశపరచాలని లేదు.”
ఇషు:
(మెల్లగా)
“అలా జరగదు. కానీ నీకు విశ్రాంతి తీసుకునే హక్కు ఉంది. హీరోలూ కొన్నిసార్లు కూర్చుంటారు.”
ఆమె అతన్ని మళ్లీ నవ్వించింది
ఇషు:
“రా. ఐస్క్రీమ్ తినడానికి వెళ్దాం. నీకు షుగర్ అవసరం. ఇంకా థెరపీ కూడా కావచ్చు… కానీ ముందు ఐస్క్రీమ్.”
పవన్:
(ఈసారి నిజంగా నవ్వుతూ)
“థ్యాంక్స్, డాక్టర్ ఇషు. ఇప్పటికి షుగర్ సరిపోతుంది.”
ఇద్దరూ పక్కపక్కనే నడుస్తూ వెళ్లిపోయారు.
డ్రామా లేదు. కేవలం ప్రశాంతత మాత్రమే.
ఆ క్షణంలో పవన్ ఒక విషయం గ్రహించాడు:
కొన్నిసార్లు… నిశ్శబ్దంగా మన దగ్గరే ఉండిపోయే వాళ్లే మనల్ని కాపాడుతారు.
Day 160 – క్లాస్లో ఘర్షణ
మరో సాధారణ మధ్యాహ్నం.
బయట ఎండ వేడిగా ఉంది. క్లాస్లో కూడా వాతావరణం అంత మంచిగా లేదు.
పవన్ ల్యాబ్ ఇంటర్నల్స్ గురించి అనౌన్స్మెంట్ ముగించాడు.
పవన్:
“గైస్, శుక్రవారం లోపు రికార్డ్స్ సబ్మిట్ చేయడం మర్చిపోవద్దు. మ్యాడమ్ ఇప్పటికే వార్నింగ్ ఇచ్చారు. సబ్మిట్ చేయకపోతే మార్కులు రావు. నేను జస్ట్ చెప్పుతున్నా.”
అప్పుడే అది మొదలైంది.
బ్యాక్బెంచర్ విక్కీ గట్టిగా అన్నాడు:
విక్కీ:
“ఏంటిరా… CR అయ్యాడని ఓవర్లో ఉన్నాడు. ఎవడ్రా వాడు రూల్స్ చెప్పేది?”
కొంతమంది అబ్బాయిలు నవ్వారు.
మొదట పవన్ పట్టించుకోలేదు. కానీ కిరణ్ కూడా జోక్యం చేసుకున్నాడు: