Episode 1

మీ కథలో గ్రామీణ జీవితం, కుటుంబ అనుబంధాలు, పిల్లల అమాయకత్వం, తాతయ్య చెప్పిన విలువలు అన్నీ చాలా సహజంగా ఉన్నాయి. వాటిని ఒక వివరమైన కథలా మలిచాను.

వీరతత్వం – శివుడి కథ

వేసవి కాలం. ఆకాశం నిండా మెరిసే నక్షత్రాలు. గ్రామం మొత్తం నిశ్శబ్దంగా నిద్రలోకి జారుకుంది. ఇంటి మేడపై చల్లటి గాలి వీచుతోంది. ఆ మేడపైనే శివుడు తన తాతయ్య పక్కన పడుకున్నాడు.

శివుడికి చిన్నప్పటి నుంచే ఎన్నో ప్రశ్నలు ఉండేవి. ఆ రాత్రి కూడా అతని మనసులో ఒక ప్రశ్న తిరుగుతూనే ఉంది. తాతయ్య వైపు తిరిగి చూస్తూ అడిగాడు.

"తాతయ్యా... ఒక మనిషి అందరిలోకెల్లా గొప్ప మనిషి కావాలంటే ఏమి చేయాలి?"

తాతయ్య చిరునవ్వు నవ్వాడు. మనవడిని దగ్గరకి లాగుకుని ఆకాశంలోని నక్షత్రాలను చూపిస్తూ చెప్పడం ప్రారంభించాడు.

"శివా... గొప్ప మనిషి కావాలంటే ముందు వీరతత్వం అంటే ఏమిటో తెలుసుకోవాలి."
శివుడు ఆసక్తిగా వినసాగాడు.

"మొదటిది... ఎప్పుడూ స్త్రీలను గౌరవించాలి.
రెండవది... నువ్వు ఉన్న గుంపులో నాయకుడిలా ఉండాలి. నాయకుడు అంటే అందరినీ ఆజ్ఞాపించడం కాదు, అందరినీ ముందుకు నడిపించడం.

మూడవది... నిజంగా అవసరంలో ఉన్నవారికి సహాయం చేయాలి.

నాలుగవది... బాగా తినాలి, కష్టపడాలి, నీ కుటుంబం కోసం సంపాదించాలి.

ఐదవది... అనవసరమైన గొడవలకు దూరంగా ఉండాలి. శాంతిని కాపాడాలి.

ఆరవది... నీ మంచితనాన్ని, నీ నిజాయితీని ఎవరైనా బలహీనతగా భావించి నిన్ను వాడుకోవాలని చూస్తే, వారిని దూరం పెట్టడానికి ఎప్పుడూ వెనుకాడకూడదు.

ఏడవది... ప్రతి ఒక్కరికీ ఎప్పుడూ అందుబాటులో ఉండకూడదు. నీ హద్దులు నువ్వు పెట్టుకోవాలి.

ఎనిమిదవది... ఒక నిజమైన పురుషుడు తన కుటుంబానికి అండగా ఉండాలి. జీవితాంతం ఒకే స్త్రీని ప్రేమించి గౌరవించే వాడే తన కుటుంబానికి వీరుడు అవుతాడు."

తాతయ్య ఎంతో గంభీరంగా చెబుతుండగా, పక్కనే మెట్లెక్కి వస్తున్న నానమ్మ ఆ మాటలన్నీ విని నవ్వేసింది.

"అయ్యో! పిల్లాడిని పాడు చేయకండి. మీ తాతయ్యకి లేని లక్షణాలన్నీ ఇప్పుడు ఉపన్యాసంగా చెబుతున్నాడు!" అని ఆటపట్టించింది.

తాతయ్య నవ్వుకుంటూ, "అయ్యో... పాత విషయాలు ఎందుకు తీసుకొస్తావ్?" అన్నాడు.

ఇద్దరూ శివుడి వైపు చూసారు.

కానీ శివుడు అప్పటికే గాఢ నిద్రలోకి జారిపోయాడు.

తాతయ్య చెప్పిన వీరతత్వం మధ్యలోనే అతని కళ్ళు మూసుకుపోయాయి.

అది చూసి తాతయ్య, నానమ్మ ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకుని నవ్వుకున్నారు.

శివుడు మాత్రం నక్షత్రాల వెలుగులో ప్రశాంతమైన కలల ప్రపంచంలోకి వెళ్లిపోయాడు.

---

శివుడి కుటుంబం చాలా సాధారణమైనది.

అతని నాన్న రోజూ కూలీ పనికి వెళ్తాడు. ఎండైనా, వానైనా కష్టపడి పనిచేసి కుటుంబాన్ని పోషిస్తాడు.

అమ్మ ఇంట్లోనే మట్టి బొమ్మలు తయారు చేస్తుంది. ఆమె చేతిలో పుట్టిన బొమ్మలు చూసి గ్రామంలో చాలామంది కొనుక్కునేవారు.

శివుడికి ఒక ముద్దుల చెల్లెలు కూడా ఉంది.

ఆమె పేరు కృష్ణవేణి.

కానీ ఇంట్లో అందరూ ప్రేమగా "కృష్ణ" అని పిలుస్తారు.

అయితే శివుడు మాత్రం తన చెల్లెల్ని ఏడిపించడంలోనే ఎక్కువ ఆనందం పొందేవాడు.

కృష్ణ కూడా తక్కువేమీ కాదు.
ఇద్దరూ కలిస్తే చాలు... ఇంట్లో యుద్ధమే!
ఒక్క క్షణం కూడా ప్రశాంతంగా ఉండేవారు కాదు.
ఎప్పుడూ పరుగులు, అరుపులు, అల్లరి.
ఇంట్లో ఉన్న వస్తువులన్నీ చిందరవందర చేసేవారు.

వాళ్ల అమ్మకి ఉన్న పనులు చాలవన్నట్టు, వీళ్ల అల్లరిని భరించడం మరో పెద్ద పని అయిపోయేది.

ప్రతి సారి గొడవ జరిగినప్పుడు అమ్మ మాత్రం శివుడినే తిడేది.
"నువ్వు పెద్దోడివి కదా! అంత మాత్రం తెలియదా? దానిని కూడా నీలాగే అల్లరి పిల్లగా తయారు చేస్తున్నావ్!" అని మందలించేది.

మొదట్లో శివుడు ఏమీ అనుకునేవాడు కాదు.
కానీ వయసు పెరిగే కొద్దీ అతని మనసులో ఒక సందేహం పెరుగుతూ వచ్చింది.

తనకు తొమ్మిది సంవత్సరాల వయసు ఉన్నప్పుడు, కృష్ణకి ఏడు సంవత్సరాలు.

అప్పుడు అందరూ...
"అది చిన్న పిల్ల కదా!" అనేవారు.
సరే అనుకున్నాడు.
కానీ ఇప్పుడు తనకి పన్నెండు సంవత్సరాలు.

కృష్ణకి పది సంవత్సరాలు.
ఇప్పటికీ అదే మాట.
"నువ్వు పెద్దోడివి. అది చిన్న పిల్ల."
మళ్లీ ఏదైనా అల్లరి జరిగితే...
"దానిని నువ్వే పాడు చేస్తున్నావ్!" అని అమ్మ శివుడినే తిడేది.
ఒక రోజు అమ్మ మాటలు విన్నాక శివుడు మనసులో అనుకున్నాడు.

"అసలు ఎన్ని సంవత్సరాలు అయినా ఇది చిన్న పిల్లగానే ఉంటుందా? నేను తొమ్మిది సంవత్సరాలప్పుడు చిన్న పిల్ల అంటారు. ఇప్పుడు పది సంవత్సరాలు వచ్చాయి. ఇంకా చిన్న పిల్లే అంటున్నారు. మరి ఇది ఎప్పుడు పెద్దదవుతుంది?"

అని ఆలోచిస్తూ తల గోక్కున్నాడు.

ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం మాత్రం అతనికి దొరకలేదు.
ఎందుకంటే...
ప్రపంచంలోని ప్రతి ఇంట్లో ఉండే ఒక రహస్యం అది.
చెల్లెలు ఎంత పెద్దదైనా...

అమ్మకి, నాన్నకి మాత్రం ఆమె ఎప్పటికీ "చిన్న పిల్ల"గానే ఉంటుంది!
పాపం శివుడు...

ఆ విషయం అర్థం చేసుకోవడానికి ఇంకా కొన్ని సంవత్సరాలు పట్టబోతోంది.