Episode 1

అధ్యాయం: ఓటముల నీడలో ఆశాకిరణం

జిల్లా క్రికెట్ అసోసియేషన్ నిర్వహిస్తున్న ప్రతిష్టాత్మక టోర్నమెంట్ చివరి దశకు చేరుకుంటోంది. మొత్తం పది జట్లు పోటీపడుతున్న ఆ లీగ్‌లో ప్రతి జట్టుకూ తొమ్మిది మ్యాచ్‌లు మాత్రమే ఉన్నాయి. వాటిలో నాలుగు మ్యాచ్‌లు పూర్తయ్యాయి.

స్టేడియంలోని కాన్ఫరెన్స్ హాల్‌లో ఆ జట్టు ఆటగాళ్లు, సహాయక సిబ్బంది, హెడ్ కోచ్, అలాగే జిల్లా క్రికెట్ బోర్డు కమిటీ సభ్యులు సమావేశమయ్యారు. హాల్ అంతా గంభీరమైన నిశ్శబ్దంతో నిండిపోయింది.

గోడపై ఉన్న పెద్ద స్క్రీన్‌లో పాయింట్ల పట్టిక కనిపిస్తోంది.

ఆ జట్టు పేరు తొమ్మిదో స్థానంలో ఉంది.

మ్యాచ్‌లు: 4
విజయాలు: 0
పాయింట్లు: 0

ఆ దృశ్యం చూసి ప్రతి ఆటగాడి తల వంగిపోయింది.

హెడ్ కోచ్ పద్మనాభం నెమ్మదిగా లేచి అందరి వైపు చూశాడు.

"మనం వరుసగా నాలుగు మ్యాచ్‌లు ఓడిపోయాం!" అని గట్టిగా అన్నాడు.

అతని స్వరంలో నిరాశ స్పష్టంగా వినిపించింది.

"ఇప్పుడు మనకు మిగిలింది కేవలం ఐదు మ్యాచ్‌లే. ఈ టోర్నమెంట్‌లో సెమీఫైనల్స్‌కి వెళ్లకపోతే మీలో ఒక్కరినీ సెలెక్టర్లు గమనించరు."

అందరూ ఆసక్తిగా ఆయన మాటలు వింటున్నారు.

"ఎందుకంటే జిల్లా, రాష్ట్ర స్థాయి సెలెక్టర్లు ఎక్కువగా సెమీఫైనల్స్, ఫైనల్స్‌కే వస్తారు. అక్కడ ఎవరు ఒత్తిడిలో ఎలా ఆడతారో చూస్తారు. మనం అక్కడికి చేరకపోతే మన ప్రతిభ ఎంత ఉన్నా ఎవరికీ కనిపించదు."

ఆ మాటలు విన్న వెంటనే హాల్‌లో మరింత నిశ్శబ్దం నెలకొంది.
అప్పుడే జట్టు కెప్టెన్ విక్రమ్ తన కుర్చీ నుంచి లేచాడు.

"సర్..." అని ప్రారంభించాడు.
పద్మనాభం అతని వైపు చూశాడు.
"ఏమిటి విక్రమ్?"

"సర్, మనం ఎందుకు అర్జున్‌ని జట్టులోకి తీసుకోకూడదు? ప్రస్తుతం ఆడుతున్న వాళ్లు పరుగులు చాలా ఇస్తున్నారు. అతనికి ఒక్క అవకాశం ఇస్తే బాగుంటుంది కదా! మంచి పేస్ ఉంది. బ్యాట్స్‌మెన్‌ని ఇబ్బంది పెట్టగలడు."
కొంతమంది ఆటగాళ్లు కూడా తల ఊపారు.

కానీ కోచ్ ముఖం కఠినంగా మారింది.
"సరే... కానీ వాడు ఎక్కడున్నాడు?" అని ప్రశ్నించాడు.

హాల్ అంతా ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది.

"కనీసం టీమ్ మీటింగ్‌కి కూడా సమయానికి రావడం రాని వాడికి ఎలా అవకాశం ఇవ్వమంటావు?"
అని కోచ్ కొంచెం కోపంగా అన్నాడు.

ఆ మాటలు విన్న వెంటనే అందరూ ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు.
'అర్జున్ ఎక్కడ?'

అనే ప్రశ్న ప్రతి ఒక్కరి మనసులో తిరుగుతోంది.
---

అర్జున్ ఎక్కడ?
అర్జున్ అప్పటికే స్టేడియంకు బయలుదేరాడు.
అతని బైక్ నగర వీధులను చీల్చుకుంటూ వేగంగా వెళ్తోంది.

అయితే మధ్యలో మార్కెట్ ప్రాంతానికి చేరుకున్నప్పుడు ఒక గొడవ కనిపించింది.

అక్కడ ఒక వృద్ధురాలు చిన్న కూరగాయల దుకాణం పెట్టుకుని జీవనం సాగిస్తోంది.

ఆమె దుకాణం ముందు నలుగురు యువకులు తమ బైక్‌ని నిర్లక్ష్యంగా నడుపుకుంటూ వచ్చి నేరుగా దుకాణంలోకి దూసుకెళ్లారు.

కూరగాయల బుట్టలు ఎగిరిపడ్డాయి.

టమోటాలు, వంకాయలు, మిరపకాయలు రోడ్డంతా చెల్లాచెదురయ్యాయి.

ఆ వృద్ధురాలి రోజు మొత్తం కష్టపడి తెచ్చుకున్న సరుకు క్షణాల్లో నాశనం అయిపోయింది.

అది చూసిన వృద్ధురాలు బాధతో వారిని తిట్టింది.
"ఏమయ్యా! కళ్లులేవా? నా కష్టం అంతా పాడు చేశారు!"

అంది.

ఆ యువకులకు తమ తప్పు ఒప్పుకునే వినయం లేదు.
అదికాక ఆమె మాటలకు వారి అహంకారం గాయపడింది.

వారిలో ఒకడు జేబులో నుంచి డబ్బు తీసి ఆమె చేతిలో పెట్టాడు.
"తీసుకో అవ్వా. ఎంత నష్టం అయిందో అంతకంటే ఎక్కువే ఉంటుంది."
అన్నాడు.

కానీ అతని మాటల్లో క్షమాపణ లేదు.
అహంకారం మాత్రమే ఉంది.

"మా దగ్గర డబ్బు ఉంది. మేమేం చేసినా పర్లేదు" అన్న భావన కనిపించింది.
అదంతా కొద్దిదూరం నుంచి గమనించిన అర్జున్ కోపంతో ఉడికిపోయాడు.

అతను వెంటనే బైక్ ఆపి అక్కడికి పరుగెత్తాడు.

"డబ్బు ఉంటే ఇష్టం వచ్చినట్టు చేస్తారా?"
అని గట్టిగా అరిచాడు.

వాళ్లు ఏం జరుగుతుందో అర్థం చేసుకునేలోపే అర్జున్ వారిపై విరుచుకుపడ్డాడు.

ఒక్కొక్కరిని పట్టుకుని చితకబాదాడు.
మార్కెట్ మొత్తం ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తూ నిలబడిపోయింది.

కొద్ది నిమిషాల్లోనే ఆ నలుగురూ నేలపై పడిపోయారు.
అర్జున్ ఊపిరి పీలుస్తూ వృద్ధురాలి దగ్గరకు వెళ్లాడు.

"అవ్వా... వాళ్ల తరఫున నేను క్షమాపణ చెబుతున్నాను."
అన్నాడు.

వృద్ధురాలు ఆశ్చర్యంగా అతని వైపు చూసింది.
తర్వాత నేలపై బాధతో మూలుగుతున్న యువకుల్ని చూసింది.

"బాబూ... పాపం చాలా గట్టిగా కొట్టావు."
అంది.

అర్జున్ ఒక్కసారిగా అయోమయంలో పడ్డాడు.
"ఏమిటి?"

"వాళ్లు ఇచ్చిన డబ్బు వాళ్లకే ఇచ్చేయ్. ఇప్పుడు వాళ్లకు హాస్పిటల్ ఖర్చులు వస్తాయి. పనికొస్తుంది."
అంది వృద్ధురాలు ప్రశాంతంగా.

ఆ మాటలు విన్న అర్జున్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
తాను ఊహించిన సమాధానం అది కాదు.

తనకు మద్దతు లభిస్తుందని అనుకున్నాడు.
కానీ ఎదురుగా కనిపించింది కరుణ.

అతను కోపంగా ఆమె వైపు చూసి—
"ఏం అవ్వా! నీ కోసమే కదా వాళ్లను కొట్టాను!"
అన్నాడు.

వృద్ధురాలు చిన్నగా నవ్వింది.

"వాళ్లు డబ్బు ఇచ్చి వెళ్లిపోయారు బాబూ. నేను రోజంతా అమ్మినా అంత డబ్బు రాదు. నువ్వే అనవసరంగా వాళ్లను కొట్టావు పాపం."
అంది.

చుట్టూ ఉన్నవాళ్లు కూడా ఆమె మాటలు విని మౌనంగా నిలబడ్డారు.
అర్జున్ మాత్రం అక్కడ నిలబడి పోయాడు.
తన కోపం సరైందా?

లేక వృద్ధురాలి క్షమాభావమా సరైంది?
అతనికి అర్థం కాలేదు.
మొదటిసారి అతని దగ్గర సమాధానం లేదు.

అందరి ముందూ మాట రాక అవమానంగా అనిపించింది.

అంతలోనే తన చేతులపై, ముఖంపై పడిన చిన్న చిన్న గాయాల నొప్పి కూడా గుర్తొచ్చింది.

కోపంతో బైక్ స్టార్ట్ చేశాడు.
ఇంజిన్ గర్జించింది.
హెల్మెట్ పెట్టుకుంటూ ఆకాశం వైపు చూసి విసుగ్గా అన్నాడు—

"డబ్బు కోసం ఆత్మాభిమానాన్ని చంపుకుంటున్న సమాజంలో బ్రతుకుతున్నామా... ఛీ!"
అని.

అతని బైక్ వేగంగా స్టేడియం వైపు దూసుకెళ్లింది.
అక్కడ అతని కోసం జట్టు మొత్తం ఎదురు చూస్తోందని అతనికి ఇంకా తెలియదు.

కానీ ఆ రోజు అతని జీవితంలో కేవలం ఒక మ్యాచ్ అవకాశమే కాదు...

అతని ఆలోచనలను మార్చే మరో పెద్ద పరీక్ష కూడా ఎదురుచూస్తోంది.