EPISODE 1

కాలేజ్‌లో ఉదయం నుంచే వాతావరణం వింతగా ఉంది.

గత 25 రోజులుగా అతను అన్నీ భరిస్తూనే ఉన్నాడు.

చిన్నచిన్న అవమానాలు...

తన మాటను పట్టించుకోకపోవడం...

అందరి ముందు తక్కువ చేసి మాట్లాడటం...

ఒకరికి ఒక న్యాయం, మరొకరికి ఇంకో న్యాయం...

అన్నీ గమనిస్తున్నాడు.

కానీ ఒక్కసారి కూడా ఎదురు తిరగలేదు.

“ఇంకొంచెం ఓపిక...”

అని తనను తాను ఆపుకుంటూ వచ్చాడు.

ఆ రోజు మధ్యాహ్నం...

లంచ్ బ్రేక్.

కాలేజ్ మొత్తం క్యాంటీన్, గ్రౌండ్, కారిడార్లలో విద్యార్థులతో సందడిగా ఉంది.

అప్పుడే ప్రిన్సిపాల్ బయటకు వచ్చాడు.

అతన్ని చూసిన హీరో ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.

25 రోజులుగా తనలో దాచుకున్న కోపం మళ్లీ గుర్తుకొచ్చింది.

అతను నెమ్మదిగా ప్రిన్సిపాల్ దగ్గరకు వెళ్లాడు.

హీరో:

“సార్... ఒకసారి నా మాట పూర్తిగా వినండి.”

ప్రిన్సిపాల్ అతని వైపు చూసి నిర్లక్ష్యంగా నవ్వాడు.

ప్రిన్సిపాల్:

“నీకు ఇంకా ఏం కావాలి?”

చుట్టూ ఉన్న విద్యార్థులు ఒక్కొక్కరుగా ఆగిపోయారు.

హీరో గొంతు కంపించింది.

హీరో:

“నాకు ప్రత్యేకమైన treatment అవసరం లేదు సార్...

కనీసం అందరినీ ఒకేలా చూడండి.”

ప్రిన్సిపాల్ మాత్రం తన ధోరణిని మార్చుకోలేదు.

ప్రిన్సిపాల్:

“ఇది కాలేజ్. నీకు నచ్చినట్టు నడవదు.”

ఆ మాటతో హీరోలో ఏదో తెగిపోయింది.

25 రోజుల సహనం...

25 రోజుల అవమానం...

25 రోజులుగా ఆపుకున్న కోపం...

ఒక్కసారిగా బయటపడింది.

అతను ప్రిన్సిపాల్‌ను తోసేశాడు.

చుట్టూ ఉన్న విద్యార్థులు ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యారు.

“అరే...!”

అని కొందరు వెనక్కి వెళ్లారు.

పరిస్థితి అదుపు తప్పింది.

హీరో కోపంతో ముందుకు వెళ్లాడు. ప్రిన్సిపాల్ దుస్తులు కూడా ఈ తోపులాటలో చినిగిపోయాయి.

అంతలో—

దూరం నుంచి 20 మంది విద్యార్థులు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చారు.

హీరో వైపు చూసి వాళ్లంతా ఆగిపోయారు.

వాళ్లలో ఒకడు గట్టిగా అన్నాడు—

“25 రోజులుగా ఇతను ఒక్కడే భరిస్తున్నాడు!”

మరో విద్యార్థి ముందుకు వచ్చాడు.

“ఇది ఎవరి వ్యక్తిగత యుద్ధం కాదు... ఇక్కడ జరిగిన అన్యాయానికి సమాధానం కావాలి!”

కానీ పరిస్థితి మరింత ఉద్రిక్తంగా మారింది.

విద్యార్థుల గుంపు ప్రిన్సిపాల్ చుట్టూ చేరింది.

ఎవరూ అతన్ని కొట్టకపోయినా, ఆ క్షణంలో అతనికి పరిస్థితి ప్రమాదకరంగా అనిపించింది.

కొంతమంది అతన్ని బయటకు తీసుకెళ్లాలని ప్రయత్నించారు.

క్యాంపస్ మొత్తం ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది.

అప్పుడు హీరో తన స్నేహితుల వైపు చూసాడు.

అతని కోపం ఇంకా తగ్గలేదు.

కానీ అతని కళ్లలో ఒక్కసారిగా మరో భావన కనిపించింది.

“చాలు.”

అందరూ అతని వైపు చూశారు.

హీరో:

“ఇక్కడితో ఆపండి.”

ఒక్క క్షణం ఎవరూ మాట్లాడలేదు.

హీరో:

“నాకు జరిగినదానికి కోపం వచ్చింది.

కానీ మనం కూడా అదే తప్పు చేస్తే...

మనకు వాళ్లకు తేడా ఏముంటుంది?”

ఆ మాటతో గుంపు నెమ్మదిగా వెనక్కి తగ్గింది.

ప్రిన్సిపాల్ అక్కడే నిలబడి ఉన్నాడు.

దుస్తులు చినిగిపోయాయి.

ముఖంలో కోపం కంటే ఆశ్చర్యమే ఎక్కువగా కనిపించింది.

20 మంది విద్యార్థులు ఒక్కొక్కరుగా అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయారు.

చివరగా హీరో కూడా వెనక్కి తిరిగాడు.

కానీ వెళ్లే ముందు ఒక్క మాట అన్నాడు—

“25 రోజులు నేను మౌనంగా ఉన్నాను సార్...

మరోసారి ఎవరైనా ఇలా అవమానించబడితే, వాళ్లు 25 రోజులు మౌనంగా ఉండకూడదు.”

అతను అక్కడి నుంచి నడుచుకుంటూ వెళ్లిపోయాడు.

కాలేజ్ మొత్తం మాత్రం ఇంకా అదే ప్రశ్నలో ఉంది—

“తప్పు చేసినది ఒక్క వ్యక్తేనా?

లేక 25 రోజులుగా ఆ తప్పును చూస్తూ మౌనంగా ఉన్న వ్యవస్థ మొత్తం?”