EPISODE 1

ఆగస్టులో మొదలైన స్పందన

ఆగస్టు...

వర్షం పూర్తిగా తగ్గని కాలం.

గాలిలో తడి ఉంది.

రోడ్ల మీద అక్కడక్కడా వర్షపు నీటి చారలు ఇంకా కనిపిస్తున్నాయి.

కాలేజీల ముందు కొత్తగా వేసిన పోస్టర్లు...

క్యాంపస్‌లో కొత్తగా అడుగుపెడుతున్న విద్యార్థులు...

కొత్త బ్యాగులు... కొత్త డ్రెస్‌లు...

కొత్త స్నేహాలు...

అన్నీ కొత్తగానే ఉన్నాయి.

కానీ...

అతని మనసులో మాత్రం ఏదో పాతదే మేల్కొంటోంది.

ఆ ఉదయం అతని గుండె సాధారణంగానే కొట్టుకుంటోంది.

ధక్...

ధక్...

ధక్...

ప్రశాంతంగా.

అది ప్రేమలో పడిన గుండె చప్పుడు కాదు.

కనీసం అప్పటికి అతనికి అలా అనిపించలేదు.

అది ఒక ప్రశాంతమైన కాలంలో వినిపించే నిజమైన స్పందనలా ఉంది.

Heart beat within calm season...

ప్రశాంతత మధ్యలో వినిపించే గుండె చప్పుడు.

అందులో ఎలాంటి తొందర లేదు.

ఎలాంటి అంచనా లేదు.

కానీ...

ఎక్కడో ఒక చోట...

ఒక తెలియని వైబ్రేషన్ మొదలైంది.

మొదటి రోజు

కాలేజీ మొదటి రోజు.

క్యాంపస్‌లో అడుగుపెట్టిన క్షణం నుంచే చుట్టూ చాలా మంది అమ్మాయిలు, అబ్బాయిలు కనిపించారు.

కొంతమంది నవ్వుతున్నారు.

కొంతమంది కొత్త ఫ్రెండ్స్ చేసుకుంటున్నారు.

ఇంకొందరు తమకు తెలిసిన వాళ్లను వెతుకుతున్నారు.

అతను మాత్రం...

అందరినీ చూస్తూనే ఉన్నా...

ఎవరినీ ప్రత్యేకంగా గమనించడం లేదు.

అతని మనసులో అప్పటికే కొన్ని పాత జ్ఞాపకాలు తిరుగుతున్నాయి.

గతంలో జరిగిన కొన్ని విషయాలు...

కొన్ని పరిచయాలు...

కొన్ని చెప్పని మాటలు...

కొన్ని మొదలై మధ్యలోనే ఆగిపోయిన కథలు...

అతనికి తెలియకుండానే అవన్నీ అతని ఆలోచనల్లో తిరుగుతున్నాయి.

"కొత్త కాలేజీ...

కొత్త జీవితం...

ఇక గతం గురించి ఆలోచించకూడదు."

అని తనలో తానే అనుకున్నాడు.

అప్పుడే...

ఆమె కనిపించింది.

చుట్టూ చాలా మంది అమ్మాయిలు ఉన్నారు.

కానీ...

అతని చూపు మాత్రం ఆమె దగ్గరే ఆగిపోయింది.

ఎందుకో తెలియదు.

ఆమె ప్రత్యేకంగా ఏదైనా చేస్తూ కనిపించలేదు.

ఆమె అందరి మధ్య సాధారణంగానే ఉంది.

తన స్నేహితులతో మాట్లాడుతోంది.

నవ్వుతోంది.

సాధారణంగా నడుస్తోంది.

అయినా...

అతని దృష్టికి మాత్రం...

ఆమె మాత్రమే కనిపించింది.

అతను ఒక్క క్షణం ఆమెను చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

అది కొన్ని సెకన్లు కూడా కాదు.

ఒక చిన్న క్షణం.

అంతే.

కానీ ఆ చిన్న క్షణంలోనే...

ఏదో జరిగింది.

అతనికి అర్థం కాని ఒక కనెక్షన్.

ఒక వైబ్రేషన్.

"ఈమె ఎవరు?"

అతని మనసులో మొదటి ప్రశ్న అదే.

అతను ఇంకా ఆమెను గమనిస్తుండగానే...

ఆమె ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగింది.

నేరుగా అతని వైపు చూసింది.

సూటిగా.

వారి కళ్ళు కలిశాయి.

ఒక క్షణం.

అతని గుండె మాత్రం...

ధక్.

అని కొంచెం గట్టిగా కొట్టుకుంది.

అతను వెంటనే తన చూపును పక్కకు తిప్పేశాడు.

ఎక్కడో ఇంకేదో చూస్తున్నట్టు నటించాడు.

"నేను ఆమెను చూడలేదు..."

అన్నట్టుగా.

ఆమె మాత్రం...

ఏమీ జరగనట్టుగా మళ్లీ తిరిగింది.

తన స్నేహితులతో సాధారణంగానే మాట్లాడటం కొనసాగించింది.

ఆమె ముఖంలో ఎలాంటి ప్రత్యేకమైన భావం లేదు.

అది అతనికి మరింత ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది.

"ఆమె నన్ను చూసిందా?"

అతని మనసు అడిగింది.

"లేదా... యాదృచ్ఛికమా?"

అతనికి సమాధానం లేదు.

కానీ...

ఆ చిన్న చూపు మాత్రం అతని మనసులో మిగిలిపోయింది.

బస్సులో మరో చూపు

కొన్ని రోజుల తర్వాత...

కాలేజీకి వెళ్లే బస్సు.

అతను ఎప్పటిలాగే చివరి సీటులో కూర్చున్నాడు.

బస్సు నెమ్మదిగా ముందుకు కదులుతోంది.

కిటికీలోంచి బయట చూస్తూ...

అతను తన ఆలోచనల్లోనే ఉన్నాడు.

అప్పుడే...

ఆమె కూడా బస్సులో ఉంది.

ఆమె చూపు అతని వైపు వచ్చింది.

చివరి సీటులో ఒంటరిగా కూర్చున్న అతన్ని ఆమె గమనించింది.

అతనికి మాత్రం ఆ విషయం పూర్తిగా తెలియదు.

లేదా...

తెలిసినా తెలియనట్టే ఉన్నాడేమో.

కొత్త పరిచయాల్లో కొన్ని చూపులు మాటల కంటే ఎక్కువగా మాట్లాడతాయి.

అక్కడ కూడా అదే జరిగింది.

ఒక్క చూపు.

అంతే.

ఎలాంటి మాట లేదు.

ఎలాంటి పరిచయం లేదు.

కానీ...

ఆమె అతన్ని గమనించడం మొదలుపెట్టింది.

అతనికి తెలియకుండానే.

ఆ రోజు... ఆలస్యంగా

మరో రోజు.

ఆ రోజు ఇద్దరూ కాలేజీకి ఆలస్యంగా వచ్చారు.

కాలేజీ గేటు దగ్గర నుంచి లోపలికి వస్తున్నప్పుడు...

అతను తన వేగంలో ముందుకు వెళ్తున్నాడు.

ఆమె కూడా అక్కడే ఉంది.

ఆమె అతన్ని గమనించింది.

మళ్లీ.

అతను మాత్రం తనలో తానే అనుకుంటున్నాడు—

"బహుశా ఆమె ఇవాళ రాకపోవచ్చు..."

ఎందుకో అతని మనసులో ఆ ఆలోచన వచ్చింది.

బహుశా గతంలో ఆమె కనిపించని రోజు కావచ్చు.

లేదా...

అతనికి తెలియకుండానే ఆమె రాక కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడేమో.

కానీ...

ఆమె వచ్చింది.

అది కూడా...

అతను ఊహించని విధంగా.

వైలెట్ డ్రెస్

ఆ రోజు ఆమె వేసుకున్న డ్రెస్...

వైలెట్.

అతని కళ్ళకు అది వెంటనే కనిపించింది.

అతను ఒక్కసారి ఆమె వైపు చూశాడు.

మళ్లీ తన చూపును తిప్పుకున్నాడు.

"ఎందుకు నేను ఇంత గమనిస్తున్నాను?"

అతని మనసు అతనినే ప్రశ్నించింది.

అతనికి సమాధానం లేదు.

కొద్దిసేపటి తర్వాత...

కాలేజీలో గణేష్ పూజ కోసం అందరూ ఒకచోట చేరారు.

విద్యార్థులంతా వరుసగా కూర్చున్నారు.

అతను ఒక చోట కూర్చున్నాడు.

ఆమె కూడా వచ్చి...

అదే వరుసలో కూర్చుంది.

అది యాదృచ్ఛికమా?

లేదా...

ఏదైనా తెలియని ఆకర్షణా?

ఎవరికీ తెలియదు.

బహుశా వాళ్లిద్దరికీ కూడా కాదు.

అతను ఆమె వైపు చూశాడు.

ఆమె కూడా అదే సమయంలో అతని వైపు చూసింది.

ఒక సెకను.

అంతే.

మళ్లీ చూపులు దూరమయ్యాయి.

కొద్దిసేపటి తర్వాత...

మరోసారి.

ఒక సెకను.

రెండోసారి కూడా వారి కళ్ళు కలిశాయి.

ఈసారి మాత్రం...

అతనికి ఒక విషయం స్పష్టంగా అనిపించింది.

ఆమె అతన్ని గుర్తుపట్టింది.

ఆమె అతన్ని గమనిస్తోంది.

అతని గుండె మళ్లీ అదే ప్రశాంతమైన రిథమ్‌లో కొట్టుకుంటోంది.

కానీ ఆ ప్రశాంతతలో...

ఒక చిన్న అలజడి చేరింది.

...............

బొట్టు

గణేష్ పూజకు ముందు అమ్మాయిలందరూ సిద్ధమవుతున్నారు.

ఆమె కూడా బొట్టు పెట్టుకుంటోంది.

అతను దూరంగా ఉన్నాడు.

కానీ అతని చూపు అనుకోకుండా మళ్లీ ఆమె దగ్గరికి వెళ్లింది.

ఆమె బొట్టు పెట్టుకుంటున్న సమయంలో...

ఒక చిన్న క్షణం...

ఆమె అతని వైపు చూసింది.

అతను కూడా ఆమెను గమనిస్తున్నాడు.

మళ్లీ...

ఆ చూపు.

మళ్లీ...

అదే నిశ్శబ్దం.

ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేదు.

అతను కూడా ఏమీ మాట్లాడలేదు.

కానీ...

ఆ రోజు వరకు జరిగిన ప్రతి చిన్న చూపు...

అతని మనసులో ఒక్కొక్కటిగా కలుస్తోంది.

మొదటి రోజు.

ఆమె వెనక్కి తిరిగి చూడటం.

బస్సులో అతన్ని గమనించడం.

ఆలస్యంగా కాలేజీకి వచ్చిన రోజు.

వైలెట్ డ్రెస్.

అదే వరుసలో కూర్చోవడం.

రెండుసార్లు కళ్ళు కలవడం.

బొట్టు పెట్టుకునే సమయంలో మరోసారి అతన్ని గమనించడం.

అన్నీ కలిపితే...

అది కేవలం యాదృచ్ఛికం అనిపించడం లేదు.

కానీ...

అది ప్రేమ అని చెప్పడానికి కూడా అతనికి ధైర్యం లేదు.

ఆ రాత్రి...

అతను ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు.

చుట్టూ నిశ్శబ్దం.

అతని చేతిలో ఫోన్ ఉంది.

కానీ స్క్రీన్ వైపు చూడడం లేదు.

అతని ఆలోచనల్లో మాత్రం...

ఆమెనే ఉంది.

"ఆమె నన్ను ఎందుకు చూస్తోంది?"

అతని మొదటి ప్రశ్న.

"నేను ఆమెను ఎందుకు గమనిస్తున్నాను?"

రెండో ప్రశ్న.

"ఇది కేవలం ఆకర్షణేనా?"

మూడో ప్రశ్న.

అతను కళ్ళు మూసుకున్నాడు.

గుండె చప్పుడు వినిపించింది.

ధక్...

ధక్...

ధక్...

ప్రశాంతంగా.

నెమ్మదిగా.

అతను చిరునవ్వు నవ్వుకున్నాడు.

"ఏదో ఉంది..."

అతని మనసు చెప్పింది.

ఏమిటో మాత్రం తెలియదు.

పేరు కూడా తెలియదు.

ఆమె గురించి ఏమీ తెలియదు.

ఆమె మనసులో తన గురించి ఏముందో కూడా తెలియదు.

కానీ...

ఒక విషయం మాత్రం నిజం.

ఆగస్టు మొదటి రోజులలోనే...

అతని ప్రశాంతమైన జీవితంలోకి ఒక కొత్త స్పందన ప్రవేశించింది.

అది ప్రేమో...

ఆకర్షణో...

లేక కేవలం ఒక అందమైన యాదృచ్ఛికమో...

కాలమే చెప్పాలి.

కానీ ఆ రోజు అతనికి తెలియని ఒక విషయం ఉంది—

కొన్ని కథలు మాటలతో మొదలవ్వవు.

ఒక చూపుతో మొదలవుతాయి.

మరి వాళ్ల కథ...

ఒక చూపుతోనే మొదలైంది.