EPISODE 1

వర్షం...

కన్ని వర్షాలు మనల్ని తడిపి వెళ్లిపోతాయి.

మరికొన్ని వర్షాలు...

మన రోజునే మార్చేస్తాయి.

ఆ రోజు కూడా అలాంటి వర్షమే.

కాలేజీలో అందరం ఎంతో ఆసక్తిగా ఎదురుచూస్తున్న క్రికెట్ మ్యాచ్‌కి వర్షం అడ్డొచ్చింది. మొదట కొద్దిసేపటికి తగ్గిపోతుందనుకున్నాం. కానీ వర్షం తగ్గలేదు.

చివరికి...

మ్యాచ్ క్యాన్సిల్ అయింది.

ఆ వార్త వినగానే నాకు కొంచెం నిరాశ వేసింది.

"ఇంతసేపు ఎదురు చూసింది ఇదికోసమేనా..."

అనుకుంటూ క్లాస్‌రూమ్ వైపు నడిచాను.

నా ఫ్రెండ్ క్లాస్‌లో ఉన్నాడు. మ్యాచ్ క్యాన్సిల్ అయిందని చెప్పి వెళ్లిపోదామని మాత్రమే అనుకున్నాను.

అంతకంటే ఇంకేమీ లేదు.

కానీ...

ఆ క్లాస్‌రూమ్ తలుపు దగ్గర నా రోజు ఇంతగా మారిపోతుందని నాకు తెలియదు.

తలుపు తీసి లోపలికి వెళ్లాను.

అందరూ లెక్చర్ వింటున్నారు.

నేను మాత్రం నేరుగా నా ఫ్రెండ్ వైపు చూసి,

"మ్యాచ్ క్యాన్సిల్ అయిపోయింది రా..."

అని చెప్పాను.

అంతే.

క్లాస్ మొత్తం నిశ్శబ్దంగా మారింది.

మేడమ్ నా వైపు చూసింది.

"ఏది క్లాస్ ఆ? ఏంటి అక్కడ మాటలు?"

నేను ఏమీ మాట్లాడలేదు.

ఆమె కోపంగా,

"గెట్ అవుట్ ఆఫ్ ది క్లాస్!"

అంది.

ఆ క్షణంలో నాకు కూడా కోపం వచ్చింది.

ఏమీ చెప్పకుండా బయటకు నడిచాను.

తలుపు దాటి బయటకు వచ్చాను.

కానీ...

క్లాస్‌రూమ్ తలుపు అంచు దగ్గరికి వెళ్లగానే నా అడుగులు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాయి.

ఎందుకో తెలియదు.

వెనక నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది.

"అజయ్!"

ఆ ఒక్క పిలుపు...

నా కోపం మొత్తాన్ని ఒక్క క్షణంలో ఆపేసింది.

నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగి చూశాను.

ఆమె.

ఆమె అక్కడ ఉంది.

ఆ రోజు ఆమె క్లాస్‌లో ఉందని నాకు అసలు తెలియదు.

ఆమెను చూసిన క్షణంలోనే నా ముఖంలో ఉన్న కోపం మాయమైంది.

ఆశ్చర్యం...

ఆనందం...

రెండూ ఒకేసారి.

"ఇవాళ తను కాలేజీకి వచ్చిందా?"

అనే ఆలోచన నా మనసులో మెదిలింది.

ఆమె నా వైపు చూసింది.

ఏమీ పెద్దగా మాట్లాడలేదు.

తన చేతిలో ఉన్న చార్జర్‌ను నా చేతిలో పెట్టింది.

"ఇది కాస్త పట్టుకో..."

అంది.

నేను మాట లేకుండా తీసుకున్నాను.

అది కేవలం ఒక చార్జర్ మాత్రమే.

కానీ...

ఆ క్షణంలో నాకు మాత్రం అది చాలా ప్రత్యేకంగా అనిపించింది.

ఎందుకంటే...

ఆమె నన్ను పిలిచింది.

నాతో ఏదో పని చెప్పింది.

నా చేతిలో తన వస్తువు పెట్టింది.

అంత చిన్న విషయం కూడా నా మనసులో ఎందుకో పెద్ద జ్ఞాపకంలా నిలిచిపోయింది.

ఆమె మేడమ్ దగ్గరకు వెళ్లి,

"మేడమ్... నేను కూడా ల్యాబ్‌కి వెళ్తాను."

అని పర్మిషన్ తీసుకుంది.

తర్వాత నా వైపు వచ్చింది.

"పద..."

అంది.

మేమిద్దరం కలిసి నడవడం మొదలుపెట్టాం.

క్లాస్‌రూమ్ నుంచి కంప్యూటర్ ల్యాబ్ వరకు ఉన్న దారి...

ఆ రోజు ఎందుకో చాలా చిన్నదిగా అనిపించింది.

ఎప్పుడూ అదే దారి.

అదే గోడలు.

అదే మెట్లు.

అదే కాలేజీ.

కానీ...

ఆమెతో కలిసి నడుస్తున్నప్పుడు మాత్రం అన్నీ కొత్తగా అనిపించాయి.

నడుస్తూ మేమిద్దరం చిన్న చిన్న విషయాల గురించి మాట్లాడుకున్నాం.

ఏదో ఒక ఫన్నీ విషయం చెప్పింది.

నేను నవ్వాను.

నేను ఇంకేదో చెప్పాను.

ఆమె నవ్వింది.

ఆ నవ్వుల మధ్యలో...

నా మనసులో మాత్రం ఒకే ఆలోచన.

"ఇంతకుముందు కూడా ఎన్నోసార్లు తనతో మాట్లాడాను..."

"కానీ ఈ రోజు ఎందుకో ఇంత బాగుంది?"

బహుశా...

మనసుకు నచ్చిన వ్యక్తితో కలిసి నడవడానికి పెద్ద కారణం అవసరం ఉండదేమో.

ఒక చిన్న మాట చాలు.

ఒక చిన్న నవ్వు చాలు.

ఒక చిన్న పిలుపు చాలు.

ఆమె నన్ను "అజయ్" అని పిలిచిన ఆ ఒక్క క్షణం...

నా కోపాన్ని మాత్రమే ఆపలేదు.

ఆ రోజు మొత్తాన్ని కూడా మార్చేసింది.

చివరికి కంప్యూటర్ ల్యాబ్‌కి చేరుకున్నాం.

ముందు మా కాలేజీ ప్రాజెక్ట్ పని ఉంది.

కంప్యూటర్లు ఆన్ అయ్యాయి.

మాటలు ప్రాజెక్ట్ వైపు మళ్లాయి.

కానీ నా మనసు మాత్రం...

ఇంకా ఆ తలుపు దగ్గరే ఉంది.

ఆమె వెనక నుంచి పిలిచిన ఆ క్షణం దగ్గరే ఉంది.

"అజయ్!"

ఎంత సాధారణమైన పిలుపు...

కానీ నా మనసుకు మాత్రం...

ఆ రోజు అది ఒక కథకు మొదటి వాక్యంలా అనిపించింది.

కొన్ని సంఘటనలు మనం ప్లాన్ చేసుకున్నవి కావు.

అవి అనుకోకుండా జరుగుతాయి.

కానీ...

మన జీవితంలోనే ఎక్కువకాలం గుర్తుండిపోయేవి అవే.

ఆ రోజు కూడా...

వర్షం మ్యాచ్‌ను ఆపేసింది.

కానీ అదే వర్షం...

నన్ను ఆమె దగ్గరకు తీసుకొచ్చింది.

మ్యాచ్ క్యాన్సిల్ అయింది.

కానీ...

నా రోజు మాత్రం అలా ముగియలేదు.

అది...

ఆమె ఒకసారి పిలిచిన

"అజయ్!"

అనే స్వరంతో...

కొత్తగా మొదలైంది.