వేగం వైపు తొలి అడుగు

తెల్లవారుజామున నాలుగు గంటలు.

ఆ ఊరు ఇంకా నిద్రలోనే ఉంది.

వీధుల్లో ఎక్కడ చూసినా నిశ్శబ్దం.

ఇళ్ల ముందు నిద్రిస్తున్న కుక్కలు కూడా చలికి ముడుచుకుని పడుకున్నాయి.

కానీ...

ఒక చిన్న మట్టి రోడ్డుపై మాత్రం అడుగుల శబ్దం వినిపిస్తోంది.

టక్... టక్... టక్...

ఆ అడుగుల వేగం నెమ్మదిగా పెరుగుతోంది.

చీకటిని చీల్చుకుంటూ ఒక కుర్రాడు పరుగెడుతున్నాడు.

అతని పేరు చైతన్య్.

వయసు కేవలం 19 సంవత్సరాలు.

శరీరం సన్నగా ఉంటుంది.

కానీ ఆ శరీరంలో ఉన్న సంకల్పం మాత్రం అతని వయసుకు

మించినది.

అతని కళ్లలో ఒక్కటే లక్ష్యం.

"ప్రపంచంలోనే అత్యంత వేగంగా పరుగెత్తే వ్యక్తిగా నిలవాలి."

అది అతని కల కాదు.

అది అతని జీవిత లక్ష్యం.

అతను పరుగెత్తుతున్నాడు.

ఒక కిలోమీటర్...

రెండు కిలోమీటర్లు...

మూడు...

నాలుగు...

ఐదు...

కాళ్లు నొప్పితో వణుకుతున్నాయి.

ఊపిరి గట్టిగా వస్తోంది.

ఛాతీ మండిపోతోంది.

అయినా అతను ఆగడం లేదు.

ఎందుకంటే అతని మనసులో ఒక మాట ఎప్పుడూ వినిపిస్తూనే ఉంటుంది.

"ఆగిపోతే... ఓడిపోయినట్టే."

చైతన్య్‌కు శిక్షణ ఇచ్చేది బాల్దేవ్.

అతను కేవలం కోచ్ కాదు.

చైతన్య్ జీవితాన్ని మార్చిన వ్యక్తి.

చైతన్య్ ప్రతిరోజూ చేసే శిక్షణ సాధారణమైనది కాదు.

ఉదయం పరుగులు.

స్ప్రింట్ ట్రైనింగ్.

లెగ్ స్ట్రెంగ్త్.

స్టామినా డ్రిల్స్.

మళ్లీ పరుగులు.

మళ్లీ స్ప్రింట్స్.

శరీరం ఇక సహకరించదని అనిపించేంత వరకు శిక్షణ.

కొన్నిసార్లు చైతన్య్ నేలపై కూర్చుని ఊపిరి పీల్చుకుంటూ ఉంటాడు.

అప్పుడు బాల్దేవ్ అతని దగ్గరకు వచ్చి చెబుతాడు.

"చైతన్య్... చాలు. ఇవాళ్టికి ఇంతే. కొంచెం విశ్రాంతి తీసుకో."

చైతన్య్ చెమటను తుడుచుకుని మళ్లీ లేచి నిలబడతాడు.

"ఇంకో రౌండ్ మాస్టర్."

"నీ కాళ్లు వణుకుతున్నాయి."

"వణికినా పరిగెత్తగలను."

"నీ శరీరానికి కూడా ఒక పరిమితి ఉంటుంది."

చైతన్య్ బాల్దేవ్ వైపు చూస్తాడు.

"నా లక్ష్యానికి పరిమితి లేదు మాస్టర్."

బాల్దేవ్ ఏమీ మాట్లాడడు.

అతని ముఖంలో ఒక చిన్న చిరునవ్వు కనిపిస్తుంది.

అతనికి చైతన్య్ మొండితనం తెలుసు.

అదే సమయంలో...

ఆ మొండితనం ఎక్కడి నుంచి వచ్చిందో కూడా తెలుసు.

కొన్ని నెలల క్రితం...

ఒక సాధారణ క్రికెట్ మ్యాచ్.

చైతన్య్ అప్పటికి రన్నర్ కావాలనే ఆలోచనలో కూడా లేడు.

అతను తన స్నేహితులతో కలిసి క్రికెట్ ఆడుతున్నాడు.

బ్యాటింగ్ చేస్తున్న జట్టు చివరి ఓవర్లలో ఉంది.

వికెట్లు తక్కువ.

పరుగులు కావాలి.

చైతన్య్ బ్యాటింగ్ చేస్తున్నాడు.

బంతి వచ్చింది.

అతను షాట్ కొట్టాడు.

బంతి ఫీల్డర్‌కి దూరంగా వెళ్లింది.

చైతన్య్ వెంటనే పరుగెత్తాడు.

"రన్!"

ఒక పరుగు పూర్తయింది.

అతను ఆగలేదు.

రెండో పరుగు కోసం తిరిగి పరిగెత్తాడు.

అతని భాగస్వామి కూడా అతని వెంట పరుగెత్తాడు.

రెండో పరుగు పూర్తయింది.

కానీ చైతన్య్ అక్కడితో ఆగలేదు.

అతను మూడో పరుగు కోసం మళ్లీ తిరిగాడు.

అతని భాగస్వామి ఆశ్చర్యపోయాడు.

"చైతన్య్! వద్దు!"

కానీ చైతన్య్ అప్పటికే పరుగెడుతున్నాడు.

మూడో పరుగు...

మళ్లీ నాలుగో పరుగు కోసం తిరిగాడు.

చైతన్య్ వేగంగా పరిగెత్తుతున్నాడు.

అతని భాగస్వామి మాత్రం అతని వేగాన్ని అందుకోలేకపోయాడు.

బంతి మళ్లీ వికెట్ కీపర్ చేతికి చేరింది.

చైతన్య్ క్రీజ్‌లోకి చేరిపోయాడు.

కానీ...

అతని భాగస్వామి మాత్రం చేరుకోలేకపోయాడు.

రనౌట్.

మైదానంలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం.

చైతన్య్ వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.

అతని భాగస్వామి నిరాశగా నిలబడి ఉన్నాడు.

చైతన్య్‌కు కూడా బాధ వేసింది.

కానీ ఆ సమయంలో అక్కడే మరో వ్యక్తి నిలబడి అతన్ని గమనిస్తున్నాడు.

అతనే బాల్దేవ్.

అతని చూపు చైతన్య్ పైనే ఉంది.

ఆ కుర్రాడి షాట్‌పై కాదు.

అతని బ్యాటింగ్‌పై కాదు.

అతని పరుగుపై.

చైతన్య్ మైదానం నుంచి బయటకు వచ్చిన తర్వాత బాల్దేవ్ అతని దగ్గరకు వెళ్లాడు.

"నీ పేరు ఏంటి?"

"చైతన్య్."

"రన్నింగ్ చేస్తావా?"

చైతన్య్ నవ్వాడు.

"నేను క్రికెట్ ఆడతాను మాస్టర్."

బాల్దేవ్ కూడా నవ్వాడు.

"నీకు క్రికెట్ అవసరం లేదేమో."

చైతన్య్ అయోమయంగా చూశాడు.

"ఏమంటున్నారు?"

బాల్దేవ్ అతని భుజంపై చెయ్యి వేసి అన్నాడు.

"నువ్వు రన్నర్‌వి."

ఆ మాట చైతన్య్ జీవితాన్ని మార్చింది.

మొదట్లో చైతన్య్‌కు రన్నింగ్ గురించి పెద్దగా తెలియదు.

టెక్నిక్ తెలియదు.

ట్రైనింగ్ తెలియదు.

శరీరాన్ని ఎలా సిద్ధం చేసుకోవాలో తెలియదు.

కానీ అతనిలో ఒకటి ఉంది.

పరుగెత్తాలనే సహజమైన వేగం.

బాల్దేవ్ అతనికి శిక్షణ ఇవ్వడం మొదలుపెట్టాడు.

మొదటి రోజే చైతన్య్ పూర్తిగా అలసిపోయాడు.

రెండో రోజు కాళ్లలో నొప్పి.

మూడో రోజు శరీరం మొత్తం నొప్పి.

కానీ నాలుగో రోజు...

అతను మళ్లీ మైదానంలోకి వచ్చాడు.

బాల్దేవ్ అడిగాడు.

"నిన్న బాగా నొప్పి ఉందిగా?"

"ఉంది."

"అయితే ఎందుకు వచ్చావు?"

చైతన్య్ సింపుల్‌గా అన్నాడు.

"మీరు రన్నర్ అవుతావన్నారు కదా మాస్టర్."

ఆ సమాధానం బాల్దేవ్‌ను కాసేపు మౌనంగా చేసింది.

కానీ చైతన్య్ జీవితంలో ఒక పెద్ద సమస్య ఉంది.

డబ్బు.

అతని కుటుంబం చాలా పేదది.

ఇంట్లో తినడానికి సరిపడా డబ్బు సంపాదించడమే కష్టం.

అలాంటి పరిస్థితుల్లో కోచింగ్ ఫీజు చెల్లించడం దాదాపు

అసాధ్యం.

కొన్ని రోజులు చైతన్య్ బాల్దేవ్ దగ్గరకు వెళ్లకుండా ఇంట్లోనే ఉండిపోయాడు.

ఒక రోజు బాల్దేవ్ అతన్ని వెతుక్కుంటూ ఇంటికి వెళ్లాడు.

అక్కడ పరిస్థితి చూసి అతనికి విషయం అర్థమైంది.

చైతన్య్ కుటుంబం కోచింగ్ ఫీజు చెల్లించలేకపోతోంది.

బాల్దేవ్ ఏమీ అడగలేదు.

చైతన్య్ మాత్రం తలదించుకుని అన్నాడు.

"మాస్టర్... నేను ఇక ట్రైనింగ్‌కి రాలేనేమో."

"ఎందుకు?"

"ఫీజు..."

బాల్దేవ్ కొద్దిసేపు అతన్ని చూశాడు.

తర్వాత అన్నాడు.

"నువ్వు పరుగెత్తడానికి ఫీజు అడిగానా?"

చైతన్య్ మౌనంగా ఉన్నాడు.

"నీ దగ్గర డబ్బు లేకపోవచ్చు చైతన్య్."

అతని భుజంపై చెయ్యి వేసి అన్నాడు.

"కానీ నీ దగ్గర ప్రతిభ ఉంది."

"ఆ ప్రతిభను నేను వృథా కానివ్వను."

ఆ రోజు నుంచి బాల్దేవ్ చైతన్య్‌కు కేవలం కోచ్‌గా కాకుండా...

ఒక గురువుగా మారిపోయాడు.

చైతన్య్ జీవితంలో అతనికి అత్యంత ముఖ్యమైన వ్యక్తి...

అతని తల్లి.

ఆమె తన కొడుకు కోసం ఎన్నో కష్టాలు పడింది.

తనకు కావాల్సినవి వదులుకుంది.

కొడుకు కోసం తన జీవితాన్ని అంకితం చేసింది.

ఒక రాత్రి...

చైతన్య్ ఇంటికి వచ్చాడు.

అతని కాళ్లు నొప్పితో ఉన్నాయి.

అతని తల్లి అతని కాళ్లను చూసింది.

"ఇంత కష్టపడాల్సిన అవసరం ఏముంది నాన్నా?"

చైతన్య్ నవ్వాడు.

"అమ్మా..."

"ఏంటి?"

"ఒక రోజు నేను ప్రపంచంలోనే వేగంగా పరుగెత్తే వ్యక్తిని అవుతాను."

ఆమె నవ్వలేదు.

అతని కళ్లలోకి చూసింది.

"నువ్వు అవుతావా?"

చైతన్య్ ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.

"అవుతాను."

"ఎప్పుడు?"

అతను కాసేపు ఆలోచించి అన్నాడు.

"నువ్వు నా కోసం ఎంత కష్టపడ్డావో... దానికి నేను

సమాధానం చెప్పే రోజు."

తల్లి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

చైతన్య ఆమె చేతిని తన తలపై పెట్టుకున్నాడు.

"నీకు మాట ఇస్తున్నా అమ్మా."

"నేను ఆగను."

వర్తమానం...

మళ్లీ...

తెల్లవారుజామున నాలుగు గంటలు.

చైతన్య్ పరుగెడుతున్నాడు.

అతని కాళ్లు నొప్పితో ఉన్నాయి.

ఊపిరి గట్టిగా వస్తోంది.

కానీ అతని అడుగులు ఆగడం లేదు.

దూరంగా బాల్దేవ్ నిలబడి అతన్ని చూస్తున్నాడు.

చైతన్య్ చివరి రౌండ్ పూర్తి చేసి వచ్చాడు.

అతను నేలపై కూర్చున్నాడు.

బాల్దేవ్ దగ్గరకు వచ్చాడు.

"చైతన్య్..."

అతను తలెత్తి చూశాడు.

"నువ్వు రోజురోజుకీ ఎక్కువగా ట్రైనింగ్ చేస్తున్నావు."

చైతన్య్ మౌనంగా ఉన్నాడు.

"నీ శరీరానికి విశ్రాంతి కావాలి."

చైతన్య్ కాసేపు నేలను చూస్తాడు.

తర్వాత మెల్లగా అన్నాడు.

"మాస్టర్..."

"హ్మ్?"

"నేను అలసిపోవచ్చు."

అతను బాల్దేవ్ కళ్లలోకి నేరుగా చూశాడు.

"కానీ నా లక్ష్యం అలసిపోదు."

బాల్దేవ్ మౌనంగా నిలబడ్డాడు.

చైతన్య్ మళ్లీ లేచాడు.

మళ్లీ ట్రాక్ వైపు నడిచాడు.

బాల్దేవ్ గట్టిగా అరిచాడు.

"చైతన్య్!"

అతను వెనక్కి తిరిగాడు.

"ఇవాళ్టికి చాలు."

చైతన్య్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

"రేపు ఇంకా వేగంగా పరిగెత్తాలి మాస్టర్."

అని చెప్పి తన బ్యాగ్ తీసుకున్నాడు.

ఆ రాత్రి...

చైతన్య్ ఇంటికి వెళ్లాడు.

తల్లి అప్పటికే నిద్రలో ఉంది.

అతను ఆమెను చూసి మెల్లగా అన్నాడు.

"అమ్మా... నీకు ఇచ్చిన మాట గుర్తుంది."

ఆమెకు వినిపించలేదు.

కానీ ఆ మాట అతని హృదయంలో మాత్రం గట్టిగా వినిపించింది.

చైతన్య్‌కు ఇప్పుడు జీవితం అంటే...

డబ్బు కాదు.

పేరు కాదు.

ప్రఖ్యాతి కాదు.

ఇతరుల ప్రశంసలు కూడా కాదు.

అతని జీవితంలో ఉన్నది ఒక్కటే.

లక్ష్యం.

ప్రపంచంలోనే వేగంగా పరుగెత్తే వ్యక్తిగా నిలవడం.

ఆ లక్ష్యం కోసం...

అతను ప్రతిరోజూ తన నిన్నటి వేగాన్ని ఓడించడానికి పరుగెడుతున్నాడు.

ఎందుకంటే...

అతని పోటీ ఇతరులతో కాదు.

నిన్నటి చైతన్య్‌తో.

మరియు ఒక రోజు...

ప్రపంచం మొత్తం అతని పేరు వినేలా చేయాలని అతను పరుగెడుతున్నాడు.

"చైతన్య్."

ఒక పేరు కాదు.

ఒక వేగం.

ఒక క్రమశిక్షణ.

ఒక తల్లి కన్నీటికి ఇచ్చిన సమాధానం.

ఒక గురువు నమ్మకానికి నిలబెట్టిన మాట.

మరియు...ఆగని ఒక పరుగు.