Episode 03

వివక్ష కి గురి అయ్యిన మరో పాత్ర పేరే విక్రమ్ !

రుద్ర గురించి తెలుసుకున్నాం కదా ఇప్పుడు విక్రమ్ గురించి తెలుసుకుందాం ! ...

విక్రమ్‌కి చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాలు అంటే...

అందమైన జ్ఞాపకాలు కాదు.

అవి గుర్తొచ్చిన ప్రతిసారీ అతని మనసులో ముందుగా వినిపించేది—

నవ్వులు.

అతని శరీరాకృతి పై నవ్విన నవ్వులు.

అతని రూపాన్ని చూసి నవ్విన నవ్వులు.

అతను అందరికన్నా వయసులో పెద్దగా కనిపిస్తున్నాడని ఎగతాళి చేసిన నవ్వులు.

అతని శరీర నిర్మాణం మిగతా పిల్లలకంటే భిన్నంగా ఉండేది.

విక్రమ్ అతని స్నేహితుల కంటే చూడడానికి వయసులో పెద్దవాడిలా కనిపించేవాడు ...

అది అతని తప్పు కాదు.

కానీ స్కూల్లో ఉన్న కొంతమంది పిల్లలకు మాత్రం...

అది ఒక ఆట.

ఎదుటివారిని అలా ఎగతాళి చేయకూడదు అని తెలియని వయసు ....వాళ్ళు సరదాగా అంటూనా సరే విక్రమ్ కి మాత్రం ఎంతో బాధగా ఉండేది , పాపం ఒంటరిగా ఉండేవాడు ! కష్టం పంచుకోవడానికి కూడా ఎవరు లేరు...విక్రమ్ కి తండ్రి ఉన్న సరే అతను తాగుడికి బానిస ! కనీసం విక్రమ్ ఏం అన్న తిన్నాడో లేదో కూడా పట్టించుకునే వాడు కాదు !

ఒక సాధారణమైన రోజు ....

ఆ రోజు క్లాస్‌రూమ్‌లో పాఠం జరుగుతోంది.

విక్రమ్ తన బెంచ్‌లో ఒక్కడే నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని ఉన్నాడు.

అతను ఎప్పటిలాగే ఎవరి జోలికీ వెళ్లకుండా తన పుస్తకాన్ని చూస్తున్నాడు.

వెనుక బెంచ్‌లో కూర్చున్న కొంతమంది అబ్బాయిలు మాత్రం అతన్ని గమనిస్తున్నారు.

వాళ్ళే టోనీ (రుద్ర వాళ్ళ తమ్ముడు !) ఇంకా టోనీ స్నేహితుడు సురేంద్ర తన స్నేహితుడు ఐన టోనీ చెవిలో ఏదో చెప్పాడు.

"విక్రమ్ కి బట్ట తల ఉంది , అక్కడ జుట్టు ఎక్కువ లేదు "అని అన్నాడు...

వెంటనే వాళ్లంతా నవ్వుకున్నారు.

విక్రమ్ విన్నాడు.

కానీ పట్టించుకోనట్టు నటించాడు.

కొద్దిసేపటి తర్వాత...

టోనీ: “ఓయ్ విక్రమ్!”

విక్రమ్ తల తిప్పాడు.

“ఏంటి?”

టోనీ :“ ఇంత బండగా ఉన్నావ్ ఎంత తింటున్నావ్ రా బాబు ?” అని మరొక్కడు అన్నాడు...

సురేంద్ర: “.. వీడి బాడీ స్ట్రక్చర్ చూడు!” అని మరొక్క పిల్లోడు అన్నాడు

మళ్లీ నవ్వులు.

విక్రమ్ ముఖం మారిపోయింది.

అతను ఏమీ మాట్లాడకుండా తన పుస్తకాన్ని మూసేశాడు.

కానీ వాళ్లు అక్కడితో ఆగలేదు.

అతని శరీరాన్ని, అతని రూపాన్ని గురించి ఒక్కొక్కరు ఒక్కో మాట అనడం మొదలుపెట్టారు.

విక్రమ్ తల వంచుకున్నాడు.

“చాలు...”

అతని గొంతు చాలా చిన్నగా వినిపించింది.

వాళ్లకు మాత్రం అది మరింత సరదాగా అనిపించింది.

ఒక్కసారిగా టోనీ విక్రమ్ షర్ట్ పట్టుకున్నాడు.

“ఏంట్రా? మాకు ఎదురు మాట్లాడుతున్నావా?”

విక్రమ్ అతని చేయి తప్పించుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు.

కానీ అప్పటికే మరో ఇద్దరు వచ్చి అతన్ని చుట్టుముట్టారు.

అతని షర్ట్‌ను లాగారు.

షర్ట్ చినిగిపోయింది.....

విక్రమ్ వాళ్ళని కొట్టబోతుంటే కింద పడ్డాడు ! బెంచ్ కి విక్రమ్ పాంట్ చిక్కుకుని చిరిగిపోయింది !

క్లాస్‌లో ఉన్న అమ్మాయిల ముందే...

విక్రమ్ ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యాడు.

అతను వెంటనే తన చిరిగిన షర్ట్‌ను నడుముకి చుట్టుకోడానికి ప్రయత్నించాడు.

అందరు అతన్ని అవమానించారు.

అతని కళ్ళల్లో నీళ్లు తిరిగాయి.

కానీ అతను ఏడవలేదు.

ఏడిస్తే వాళ్లు ఇంకా నవ్వుతారని అతనికి తెలుసు.

అతను కేవలం తల వంచుకుని నిలబడ్డాడు.

అప్పుడు...

క్లాస్‌లోని ఒక అమ్మాయి లేచింది.

ఆమె ముఖంలో భయం ఉంది.

అసహనం కూడా ఉంది.

కానీ విక్రమ్ పరిస్థితిని చూసి ఆమె అక్కడే ఉండలేకపోయింది.

ఆమె తన దగ్గరున్న దుపట్టా/క్లోత్‌ను తీసి విక్రమ్‌కి ఇచ్చింది.

“ఇది వేసుకో...”

విక్రమ్ ఆమె వైపు చూశాడు.

అతని కళ్ళలో సిగ్గు, బాధ, అవమానం అన్నీ కలిసిపోయాయి.

ఆమె మాత్రం ఏమీ అడగలేదు.

అతన్ని అక్కడి నుంచి బయటకు తీసుకెళ్లడానికి ప్రయత్నించింది.

కానీ ఆ అబ్బాయిలు మళ్లీ నవ్వారు.

టోనీ : “చూశారా? ఇప్పుడు హీరోకి హెల్ప్ కూడా వచ్చేసింది! ఓయ్ అమ్ము నీకు ఎందుకు మద్యలోకి రాకు ! ” అని అన్నారు

విక్రమ్ ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.

అతని చేతులు బిగుసుకున్నాయి.

కానీ అతను ఏమీ చేయలేదు.

అతను అక్కడి నుంచి బయటకు వెళ్లిపోయాడు.

ఆ అమ్మాయి కూడా అతని వెంట వెళ్లింది.

క్లాస్‌రూమ్ బయటకు వచ్చిన తర్వాత...

విక్రమ్ ఒక మూలలో నిలబడ్డాడు.

అతని తల కిందికి వాలిపోయింది.

ఆమె నెమ్మదిగా అడిగింది—

“విక్రమ్...”

అతను స్పందించలేదు.

“నువ్వు బాగున్నావా?”

కొన్ని క్షణాల తర్వాత విక్రమ్ తల ఊపాడు.

“నేను బాగున్నాను.”

ఆ మాటలోనే అతని బాధ మొత్తం దాగి ఉంది.

ఆమెకు తెలుసు.

కానీ అతనికి సహాయం చేయాలని ఆమె ఎంత ప్రయత్నించినా...

ఆ పరిస్థితిలో ఆమె చేయగలిగింది అంతే.

అప్పుడే...

క్లాస్‌రూమ్ లోపల నుంచి మళ్లీ నవ్వులు వినిపించాయి.

ఆ అబ్బాయిలు విక్రమ్ గురించి మాట్లాడుకుంటూ బయటకు వచ్చారు.

వాళ్లు విక్రమ్‌ను చూసి మళ్లీ నవ్వారు.

విక్రమ్ అక్కడి నుంచి నడిచి వెళ్లిపోయాడు.

వాళ్ల నవ్వులు వెనుక నుంచి వినిపిస్తూనే ఉన్నాయి.

అతని అడుగులు వేగం పెంచుకున్నాయి.

ఆ నవ్వుల నుంచి...

ఆ చూపుల నుంచి...

ఆ అవమానం నుంచి...

అతను పారిపోతున్నట్టుగా నడిచాడు.

ఆ అమ్మాయి మాత్రం అక్కడే నిలబడిపోయింది.

ఆమె ముఖంలో చిరాకు స్పష్టంగా కనిపించింది.

వాళ్లు చేసింది తప్పని ఆమెకు తెలుసు.

విక్రమ్‌ను కాపాడాలని ఆమెకు ఉంది.

ఆ రోజు విక్రమ్ ఒక విషయం నేర్చుకున్నాడు.

మనిషిని గాయపరచడానికి ఎప్పుడూ చేతులు అవసరం లేదు.

కొన్ని మాటలు చాలు.

కొన్ని నవ్వులు చాలు.

కొన్ని చూపులు చాలు.

అవి శరీరంపై కనిపించని గాయాలను చేస్తాయి.

ఆ రోజు అతని షర్ట్ , పాంట్ మాత్రమే చినిగింది.

కానీ...

అతని బాల్యంలో ఒక భాగం కూడా అదే రోజు చినిగిపోయింది.

ఆ రోజు తర్వాత విక్రమ్ అద్దంలో తనను తాను చూసే విధానం మారిపోయింది.

అతనికి తన శరీరం మీద కోపం వచ్చింది.

తన రూపం మీద అసహ్యం కలిగింది.

మరియు అన్నిటికంటే ఎక్కువగా...

తనను చూసి ఎవరైనా నవ్వుతారేమో అన్న భయం మొదలైంది....

అప్పటికి విక్రమ్ కి కేవలం 13 ఏళ్ళు...

అయితే అతనికి తెలియదు...

ఆ రోజు తనకు సహాయం చేసిన ఆ అమ్మాయి...

తన జీవితంలో తర్వాత ఎంత ముఖ్యమైన వ్యక్తిగా మారబోతుందో....అమ్ము చేసిన సహాయం విక్రమ్ ఎప్పటికీ మర్చిపోలేడు

అది విక్రమ్ బాల్యంలో జరిగిన మొదటి అవమానం మాత్రమే.

ఇంకా...

అతని బాల్యం దాచుకున్న గాయాలు చాలా ఉన్నాయి.

కానీ టోనీ మరియు అతని స్నేహితులు చేసిన గాయం మాత్రం చాలా పెద్దది !