EPISODE 1

ఒక చిన్న గ్రామంలో పది సంవత్సరాల అరవింద్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. చిన్నప్పటి నుంచే అతనికి క్రికెట్ అంటే ఎంతో ఇష్టం. గ్రామంలో ఎక్కడ పిల్లలు క్రికెట్ ఆడుతున్నా, అరవింద్ అక్కడ కనిపించేవాడు. అతని దగ్గర కొత్త బ్యాట్ లేదు, ఖరీదైన బంతులు లేవు, క్రికెట్ కిట్ అసలు లేదు. అతని దగ్గర ఉన్నది ఒక పాత బ్యాట్ మాత్రమే. ఆ బ్యాట్ హ్యాండిల్ దగ్గర టేప్ ఊడిపోయి ఉండేది, బ్యాట్‌పై ఎన్నో గీతలు ఉండేవి, కొన్ని చోట్ల చెక్క కూడా కొద్దిగా పగిలిపోయి ఉండేది. అయినా అరవింద్‌కు అది చాలా విలువైనది. ఎందుకంటే అది అతని కలకు గుర్తు. ప్రతిరోజూ తెల్లవారుజామున గ్రామం మొత్తం నిద్రలో ఉన్నప్పుడు అరవింద్ మాత్రం నిద్రలేచేవాడు. ఇంటి బయటకు వచ్చి తన పాత బ్యాట్‌ను చేతిలో పట్టుకుని కొద్దిసేపు దాన్ని చూస్తూ ఉండేవాడు. ఆ తర్వాత ఇంటి వెనుక ఉన్న పాత గోడ దగ్గరకు వెళ్లి రబ్బర్ బంతిని గోడకు విసిరి, అది తిరిగి వచ్చిన వెంటనే బ్యాట్‌తో కొట్టేవాడు. మొదట్లో బంతి అతని బ్యాట్‌కు సరిగ్గా తగిలేది కాదు. కొన్నిసార్లు బంతి అతని కాళ్ల దగ్గర పడేది, మరికొన్నిసార్లు దూరంగా వెళ్లిపోయేది. అయినా అతను ఆగేవాడు కాదు. బంతిని తీసుకుని మళ్లీ అదే చేసేవాడు. అతని చేతులకు నొప్పి వచ్చినా, చెమటలు పట్టినా, కాళ్లు అలసిపోయినా, అతని మనసులో మాత్రం ఒకే ఆలోచన ఉండేది — “ఒకరోజు నేను కూడా క్రికెట్ ఆడాలి.” అరవింద్‌తో పాటు ఇంట్లో అతని అమ్మమ్మ మాత్రమే ఉండేది. ఆమె వయసు పైబడినా, అరవింద్ మీద ఆమెకు ఎంతో ప్రేమ. ప్రతి ఉదయం అతను ప్రాక్టీస్ చేస్తుంటే ఇంటి తలుపు దగ్గర నిలబడి అతన్ని చూస్తూ ఉండేది. ఒకరోజు అరవింద్ గోడకు బంతి విసిరి అద్భుతంగా బ్యాట్‌తో కొట్టాడు. బంతి చాలా దూరం వెళ్లింది. అరవింద్ ఆనందంతో బ్యాట్‌ను పైకి ఎత్తి నవ్వాడు. అదే సమయంలో వెనుక నుంచి అమ్మమ్మ, “ఏరా... ఇంత పొద్దున్నే ప్రాక్టీస్ మొదలుపెట్టావా?” అని అడిగింది. అరవింద్ వెనక్కి తిరిగి, “అవ్వా... ఒకరోజు నేను పెద్ద క్రికెటర్ అవుతాను” అన్నాడు. అమ్మమ్మ అతని దగ్గరకు వచ్చి తల నిమిరి, “నువ్వు ప్రయత్నం ఆపకపోతే తప్పకుండా అవుతావురా” అని చెప్పింది. ఆ మాటలు అరవింద్‌కు ఎంతో ధైర్యాన్ని ఇచ్చాయి. ఆ రోజు నుంచి అతని ప్రాక్టీస్ మరింత పెరిగింది. ఉదయం లేవగానే క్రికెట్, ఖాళీ సమయంలో క్రికెట్, సాయంత్రం క్రికెట్... అతని ప్రపంచమంతా క్రికెట్ చుట్టూనే తిరిగేది. ఒకరోజు మధ్యాహ్నం గ్రామంలోని పిల్లలు ఎప్పటిలాగే మైదానంలో క్రికెట్ ఆడటానికి చేరుకున్నారు. వాళ్ల చేతుల్లో బ్యాట్, బంతి ఉన్నాయి. అరవింద్ దూరం నుంచి వాళ్లను చూసి ఆనందపడ్డాడు. తన పాత బ్యాట్‌ను తీసుకుని మైదానం వైపు పరుగెత్తాడు. అక్కడికి వెళ్లి, “నన్ను కూడా ఆడించండి... నేను కూడా ఆడతాను” అని స్నేహితులను అడిగాడు. వాళ్లు మొదట అతని వైపు చూసి ఏమీ మాట్లాడలేదు. తర్వాత ఒక బాలుడు, “మేం టీమ్‌లు చేసుకున్నాం. నువ్వు అక్కడ కూర్చో” అని అన్నాడు. అరవింద్‌కు ఆ మాట అర్థం కాలేదు. “నేను ఏ టీమ్‌లో అయినా ఆడతాను. నాకు బ్యాటింగ్ ఇవ్వకపోయినా బౌలింగ్ చేస్తాను” అని చెప్పాడు. కానీ వాళ్లు మళ్లీ అతన్ని పక్కకు పంపించారు. అరవింద్ కొద్దిసేపు వాళ్ల ముఖాలను చూస్తూ, “నేను కూడా మీ ఫ్రెండ్ కదా... మరి ఎందుకు?” అని అడిగాడు. అప్పుడు ఒక బాలుడు నెమ్మదిగా, “మా వాళ్లు నీతో ఆడకూడదన్నారు” అని చెప్పాడు. అరవింద్ ఆశ్చర్యపోయాడు. “ఎందుకు?” అని అడిగాడు. కానీ ఎవరూ సమాధానం చెప్పలేదు. కొద్దిసేపటి తర్వాత మరో బాలుడు, “నువ్వు మా టీమ్‌లో ఆడకూడదు” అని స్పష్టంగా చెప్పాడు. అరవింద్ తన చేతిలోని బ్యాట్ వైపు చూసాడు. తనలో ఏ తప్పు ఉందో అతనికి అర్థం కాలేదు. అతను మైదానం పక్కన ఉన్న చెట్టు కిందకు వెళ్లి ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు. పిల్లలు క్రికెట్ ఆడటం మొదలుపెట్టారు. బంతి బ్యాట్‌కు తగిలిన ప్రతిసారీ “థాక్” అనే శబ్దం వినిపించేది. పిల్లలు పరుగులు తీస్తూ, నవ్వుతూ, అరుస్తూ ఆడుతున్నారు. అరవింద్ మాత్రం నిశ్శబ్దంగా వాళ్లను చూస్తూ ఉన్నాడు. కొద్దిసేపటి తర్వాత బంతి అతని దగ్గరకు వచ్చింది. అరవింద్ దాన్ని తీసుకుని వాళ్లకు తిరిగి ఇచ్చాడు. ఎవరూ అతన్ని ఆటలోకి పిలవలేదు. ఆ రోజు సాయంత్రం అరవింద్ చాలా నెమ్మదిగా ఇంటికి తిరిగి వచ్చాడు. సాధారణంగా క్రికెట్ ఆడిన తర్వాత అతను ఉత్సాహంగా ఇంటికి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చేవాడు. కానీ ఆ రోజు అతని అడుగుల్లో ఉత్సాహం లేదు. ఇంటి ముందు కూర్చున్న అమ్మమ్మ అతన్ని చూసి, “ఏమైంది రా? ఇంత మౌనంగా ఉన్నావు?” అని అడిగింది. అరవింద్ మొదట ఏమీ మాట్లాడలేదు. తన బ్యాట్‌ను గోడకు ఆనించి అమ్మమ్మ పక్కన కూర్చున్నాడు. కొద్దిసేపటి తర్వాత అతని కళ్లలో నీళ్లు చేరాయి. “అవ్వా... నేను వాళ్లతో ఎందుకు ఆడకూడదు?” అని అడిగాడు. అమ్మమ్మ ఆ ప్రశ్న విని కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండిపోయింది. ఆమెకు కారణం తెలుసు. కానీ ఆ చిన్న పిల్లవాడికి ఆ నిజాన్ని ఎలా చెప్పాలో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. చివరకు అతని తల నిమిరుతూ, “నువ్వు చెడ్డవాడివి కాదు రా. కొంతమంది మనుషులు పుట్టిన కుటుంబాన్ని, పుట్టిన కులాన్ని బట్టి మనుషులను వేరుగా చూస్తారు” అని చెప్పింది. అరవింద్ అయోమయంగా ఆమె వైపు చూశాడు. “కానీ నేను వాళ్లకు ఏం చేశాను?” అని అడిగాడు. “నువ్వు ఏమీ చేయలేదు” అని అమ్మమ్మ చెప్పింది. “మరి ఎందుకు నన్ను ఆడనివ్వరు?” అని మళ్లీ అడిగాడు. అమ్మమ్మ కళ్లలో కన్నీళ్లు మెదిలాయి. “ఎందుకంటే వాళ్లకు ఇంకా మనిషిని మనిషిగా చూడటం పూర్తిగా నేర్చుకోలేదు” అని చెప్పింది. అరవింద్ కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉండి, “అవ్వా... నాకు క్రికెట్ ఆడాలి” అన్నాడు. అమ్మమ్మ అతని చేతిలోని పాత బ్యాట్‌ను తీసుకుని చూసి, “ఈ బ్యాట్ పాతది కావచ్చు... కానీ నీ కల పాతది కాదు. నువ్వు ఆడాలి. నువ్వు నేర్చుకోవాలి. నిన్ను ఎవరు ఆపినా నీ కలను మాత్రం నువ్వే వదులుకోకూడదు” అని చెప్పింది. ఆ మాటలు అరవింద్ మనసులో బలంగా నిలిచిపోయాయి. మరుసటి రోజు నుంచి అరవింద్ తన ప్రాక్టీస్‌ను మరింత పెంచాడు. ఉదయం తెల్లవారకముందే లేచి గోడకు బంతి కొట్టడం మొదలుపెట్టాడు. బంతిని గాల్లోకి విసిరి క్యాచ్ పట్టేవాడు. పరుగులు తీసేవాడు. బ్యాట్‌తో షాట్లు ప్రాక్టీస్ చేసేవాడు. కొన్నిసార్లు బంతి చేతికి బలంగా తగిలేది. కొన్నిసార్లు కాళ్లు జారి కింద పడిపోయేవాడు. అయినా ప్రతిసారి లేచి మళ్లీ ప్రయత్నించేవాడు. ఒకరోజు అతని అమ్మమ్మ, “అలసిపోయావా రా?” అని అడిగింది. అరవింద్ చెమట తుడుచుకుంటూ, “అలసిపోయాను అవ్వా... కానీ ఆపను” అని చెప్పాడు. అమ్మమ్మ చిరునవ్వు నవ్వింది. “అదే నీ బలం” అని చెప్పింది. రోజులు గడిచాయి. అరవింద్ మైదానానికి వెళ్లి పిల్లలు ఆడే ఆటను బయట నుంచి చూస్తూ నేర్చుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. వాళ్లు ఎలా బ్యాటింగ్ చేస్తున్నారు, ఎలా బౌలింగ్ చేస్తున్నారు, ఫీల్డింగ్ ఎలా చేస్తున్నారు అన్నీ గమనించేవాడు. అతనికి ఎవరూ కోచింగ్ ఇవ్వలేదు. కానీ అతని కళ్లే అతని గురువులయ్యాయి. అతని పట్టుదలే అతని కోచ్ అయింది. కొంతకాలానికి అతని బౌలింగ్‌లో వేగం పెరిగింది. అతని బ్యాటింగ్‌లో కూడా మంచి మార్పు వచ్చింది. ఒక సాయంత్రం మైదానంలో పిల్లలు క్రికెట్ ఆడుతుండగా ఒక బంతి బలంగా కొట్టబడి మైదానం బయటకు వచ్చింది. ఆ బంతి నేరుగా అరవింద్ దగ్గర పడింది. అరవింద్ దాన్ని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. ఒక బాలుడు, “బాల్ ఇక్కడికి వేయ్” అని అరిచాడు. అరవింద్ బంతిని చేతిలో తిప్పి చూసి, ఒక్కసారిగా బౌలింగ్ చేశాడు. బంతి చాలా వేగంగా వెళ్లింది. బ్యాట్స్‌మన్ దాన్ని కొట్టలేకపోయాడు. అక్కడున్న పిల్లలు ఒక్కసారిగా అరవింద్ వైపు చూశారు. “మళ్లీ వేయి” అని ఒకడు అన్నాడు. అరవింద్ ఆశ్చర్యపోయాడు. “నేనా?” అని అడిగాడు. “అవును” అని సమాధానం వచ్చింది. అతను మళ్లీ బౌలింగ్ చేశాడు. ఈసారి కూడా బ్యాట్స్‌మన్ బంతిని మిస్ చేశాడు. ఒక బాలుడు, “బాగానే వేస్తున్నావే” అని అన్నాడు. అరవింద్ ముఖంలో చిరునవ్వు వచ్చింది. తనను మొదటిసారి ఎవరో తన ఆట గురించి ప్రశంసించారు. కానీ ఆ ఆనందం ఎక్కువసేపు నిలవలేదు. మైదానం పక్కన ఉన్న ఒక పెద్దవాడు, “అతన్ని టీమ్‌లోకి తీసుకోకండి” అని చెప్పాడు. వాతావరణం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది. అరవింద్ చేతిలోని బంతి నెమ్మదిగా కిందికి జారింది. అతను ఆ పెద్దమనిషి దగ్గరకు వెళ్లి, “అంకుల్... నేను ఎందుకు ఆడకూడదు?” అని అడిగాడు. ఆ వ్యక్తి సమాధానం చెప్పలేదు. “నేను బాగా ఆడలేనందుకా?” అని అరవింద్ అడిగాడు. “అది కాదు” అని సమాధానం వచ్చింది. “అయితే నేను చిన్నవాడినందుకా?” అని అడిగాడు. “అది కూడా కాదు.” అరవింద్ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి, “అయితే... నేను ఎవరో బట్టి?” అని అడిగాడు. ఆ వ్యక్తి మళ్లీ మౌనంగా ఉండిపోయాడు. అరవింద్‌కు సమాధానం అవసరం లేకుండానే అర్థమైంది. తనను ఆట నుంచి దూరం పెట్టడానికి కారణం తన ఆట కాదు, తన పుట్టుక అని అతనికి మొదటిసారి స్పష్టంగా అనిపించింది. ఆ రోజు రాత్రి అరవింద్ ఇంటికి వెళ్లి తన అమ్మమ్మ దగ్గర కూర్చున్నాడు. “అవ్వా... మనిషి పుట్టిన ఇంటి వల్ల అతను వేరవుతాడా?” అని అడిగాడు. అమ్మమ్మ అతన్ని దగ్గరకు తీసుకుని, “కాదు రా. మనిషి విలువ అతని పుట్టుకతో కాదు, అతని మనసుతో, అతని పనులతో ఉంటుంది” అని చెప్పింది. “అయితే వాళ్లు ఎందుకు అలా చూస్తున్నారు?” అని అరవింద్ అడిగాడు. “కొన్ని పాత ఆలోచనలు తరతరాలుగా వస్తుంటాయి. వాటిని మార్చడానికి ఎవరో ఒకరు మొదలు పెట్టాలి” అని అమ్మమ్మ చెప్పింది. అరవింద్ ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆ రాత్రి అతను చాలా సేపు నిద్రపోలేదు. అతని మనసులో ఎన్నో ప్రశ్నలు తిరుగుతున్నాయి. కానీ ఆ ప్రశ్నలన్నింటికంటే అతని క్రికెట్‌పై ఉన్న ప్రేమ పెద్దది. మరుసటి రోజు మళ్లీ అతను ప్రాక్టీస్‌కు వెళ్లాడు. తన పాత బ్యాట్‌ను చేతిలో పట్టుకుని, ఖాళీ ప్రదేశంలో ఒక చిన్న రాయిని వికెట్‌లా పెట్టి బంతిని ముందుకు ఉంచాడు. అతను బ్యాట్‌ను పైకి ఎత్తాడు. కళ్లను మూసుకున్నాడు. అమ్మమ్మ చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి — “నీ కలను ఎవరూ ఆపలేరు.” అతను కళ్లను తెరిచి బంతిని బలంగా కొట్టాడు. బంతి ఆకాశంలోకి ఎగిరింది. అరవింద్ దాన్ని చూస్తూ నిలబడ్డాడు. ఆ క్షణంలో అతని మనసులో ఒక నిర్ణయం పుట్టింది. “వాళ్లు నన్ను ఆడనివ్వకపోయినా... నేను క్రికెట్‌ను వదలను.” ఆ రోజు నుంచి అతని జీవితం మారిపోయింది. అతను తనను తిరస్కరించిన వారిపై ద్వేషం పెంచుకోలేదు. వాళ్లను ఓడించాలనే కోరిక కూడా పెట్టుకోలేదు. తనను తాను నిరూపించుకోవాలని మాత్రమే నిర్ణయించుకున్నాడు. ఒకరోజు గ్రామంలో చిన్న క్రికెట్ టోర్నమెంట్ నిర్వహించబోతున్నారని వార్త వచ్చింది. గ్రామంలోని పిల్లలంతా ఉత్సాహంగా టీమ్‌లు తయారు చేసుకోవడం మొదలుపెట్టారు. ఆ వార్త విన్న అరవింద్ ఆనందంతో ఇంటికి పరుగెత్తి వచ్చి, “అవ్వా... ఈసారి నేను కూడా ఆడతాను” అని చెప్పాడు. అమ్మమ్మ అతని కళ్లలోని ఆనందాన్ని చూసి నవ్వింది. “వెళ్లు రా. నీకు వచ్చిన అవకాశం వదులుకోకు” అని చెప్పింది. అరవింద్ మైదానానికి వెళ్లాడు. కానీ అక్కడ కూడా అదే సమస్య ఎదురైంది. అతన్ని టీమ్‌లోకి తీసుకోవడానికి ఎవరూ ముందుకు రాలేదు. “నువ్వు ఆడకూడదు” అని మళ్లీ చెప్పారు. అరవింద్ ఈసారి ఏడవలేదు. ఎవరినీ అడిగి వేడుకోలేదు. తన బ్యాట్‌ను భుజంపై వేసుకుని మైదానం నుంచి బయటకు నడిచాడు. కానీ అతని అడుగులు ఓడిపోయిన మనిషి అడుగులు కావు. అవి ఒకరోజు తిరిగి అదే మైదానంలో తన స్థానం సంపాదించబోయే బాలుడి అడుగులు. ఆ సాయంత్రం సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నప్పుడు అరవింద్ మైదానం పక్కన ఒంటరిగా నిలబడి ఉన్నాడు. అతని ముందు పిల్లలు ఆడుతున్న మైదానం ఉంది. అతని చేతిలో పాత బ్యాట్ ఉంది. అతని కళ్లలో కన్నీళ్లు ఉన్నాయి. కానీ ఆ కన్నీళ్ల వెనుక ఒక బలమైన సంకల్పం ఉంది. అతను నేలపై బంతిని పెట్టి, బ్యాట్ పట్టుకుని నిలబడ్డాడు. ఒక్కసారి వెనక్కి చూసాడు. మైదానం వైపు చూశాడు. తర్వాత బంతిని బలంగా కొట్టాడు. బంతి మైదానం దాటి దూరంగా వెళ్లిపోయింది. అరవింద్ దాని వైపు చూస్తూ చిన్నగా నవ్వాడు. అతని మనసులో ఒక్క మాట మాత్రమే వినిపించింది — “ఒకరోజు... ఇదే మైదానంలో నేను కూడా ఆడతాను.” ఆకాశంలో సూర్యుడు పూర్తిగా అస్తమించాడు. మైదానంపై చీకటి కమ్ముకుంది. కానీ అరవింద్ మనసులో మాత్రం ఒక కొత్త వెలుగు మొదలైంది. అతని ఆటను ఆపవచ్చు, అతన్ని మైదానం నుంచి బయటకు పంపవచ్చు, అతని చేతిలోని పాత బ్యాట్‌ను ఎగతాళి చేయవచ్చు, కానీ అతని కలను మాత్రం ఎవ్వరూ ఆపలేరు. ఎందుకంటే అది కేవలం ఒక చిన్నారి క్రికెట్ ఆడాలనే కోరిక కాదు. అది తనను మనిషిగా గుర్తించమని ప్రపంచాన్ని అడుగుతున్న ఒక చిన్న హృదయం యొక్క పోరాటం. ఆ రోజు అరవింద్ ఓడిపోలేదు. అతని ప్రయాణం ఇప్పుడే మొదలైంది.