EPISODE 1

గ్యాంగ్‌స్టర్

ఎపిసోడ్ – 1 : నగరం నిద్రపోయిన రాత్రి

అర్ధరాత్రి 12:17.

నగరం మొత్తం నిద్రలో ఉంది.

రోడ్ల మీద అక్కడక్కడా వెలుగుతున్న స్ట్రీట్ లైట్లు...

దూరంగా వినిపిస్తున్న కుక్కల అరుపులు...

గాలికి కదులుతున్న చెట్ల ఆకుల శబ్దం...

ఆ నిశ్శబ్దాన్ని ఒక్కసారిగా ఓ కారు హారన్ చీల్చింది.

నల్లటి రంగులో ఉన్న ఆ కారు ఓ పాత గోదాం ముందు ఆగింది.

కారు డోర్ తెరుచుకుంది.

ముందుగా ఓ వ్యక్తి కిందికి దిగాడు.

నలుపు షర్ట్...

నలుపు ప్యాంట్...

చేతికి ఖరీదైన వాచ్...

అతని ముఖం ప్రశాంతంగా ఉంది.

కానీ...

అతన్ని చూసిన వాళ్ల కళ్లలో మాత్రం భయం.

అతను నెమ్మదిగా గోదాం లోపలికి నడిచాడు.

అక్కడ దాదాపు పది మంది నిలబడి ఉన్నారు.

వాళ్లందరి మధ్యలో ఒక వ్యక్తి కుర్చీలో కూర్చుని ఉన్నాడు.

అతని చేతులు కట్టేసి ఉన్నాయి.

"ఎవడ్రా నువ్వు?"

అని కుర్చీలో ఉన్న వ్యక్తి కోపంగా అడిగాడు.

నల్ల షర్ట్ వేసుకున్న వ్యక్తి ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు.

అతని వెనుక నిలబడి ఉన్న వ్యక్తి ముందుకొచ్చాడు.

"బాస్‌తో మాట్లాడుతున్నప్పుడు నోరు జాగ్రత్తగా పెట్టుకో."

కుర్చీలో ఉన్న వ్యక్తి నవ్వాడు.

"బాస్?"

అతని చూపు నల్ల షర్ట్ వ్యక్తిపై పడింది.

"ఇతనా?"

అప్పుడే...

నల్ల షర్ట్ వ్యక్తి మొదటిసారి మాట్లాడాడు.

"నా గురించి తెలుసుకోవాల్సిన అవసరం నీకు లేదు."

అతని గొంతులో ఎలాంటి కోపం లేదు.

అదే అందరినీ మరింత భయపెట్టింది.

"కానీ ఒక విషయం గుర్తుపెట్టుకో..."

అతను కాసేపు ఆగాడు.

"నా పేరు వినగానే భయపడే వాళ్లు చాలామంది ఉన్నారు."

కుర్చీలో ఉన్న వ్యక్తి వెక్కిరిస్తూ నవ్వాడు.

"నీ పేరు ఏంటి?"

ఆ వ్యక్తి అతని దగ్గరకు వెళ్లాడు.

చాలా ప్రశాంతంగా...

"విరాట్."

అంతే.

ఆ పేరు వినగానే గోదాంలో ఉన్న ఇద్దరు వ్యక్తులు ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు.

కుర్చీలో ఉన్న వ్యక్తి ముఖంలోని నవ్వు మాయమైంది.

"నువ్వు..."

"అవును."

విరాట్ అతని కళ్లలోకి నేరుగా చూశాడు.

"నువ్వు మూడు రోజుల క్రితం నా మనిషిని చంపావు."

"అది నా తప్పు కాదు."

"నాకు కారణాలు అవసరం లేదు."

విరాట్ వెనక్కి తిరిగాడు.

అక్కడున్న వాళ్లందరూ అతని వైపు చూస్తున్నారు.

"నాకు ఫలితం కావాలి."

అతని మనిషి దగ్గరకు వచ్చి,

"బాస్... ఇతన్ని ఏం చేయాలి?"

అని అడిగాడు.

విరాట్ ఒక్క క్షణం ఆలోచించాడు.

తర్వాత అతని వైపు చూడకుండా అన్నాడు.

"వదిలేయండి."

అందరూ షాక్ అయ్యారు.

"బాస్?"

విరాట్ కారు వైపు నడుస్తూ చెప్పాడు.

"ఇవాళ్టి నుంచి ఇతను బతికే ఉంటాడు."

కాసేపు ఆగి వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.

"కానీ..."

అతని కళ్లలో తొలిసారి కఠినమైన చూపు కనిపించింది.

"నేను ఎందుకు వదిలానో అతనికి ప్రతిరోజూ గుర్తుండాలి."

అని చెప్పి బయటకు వెళ్లిపోయాడు.

---

కారు నగర రోడ్లపై దూసుకుపోతోంది.

వెనుక సీట్లో విరాట్ కూర్చున్నాడు.

అతని పక్కన కూర్చున్న వ్యక్తి పేరు రాహుల్.

"బాస్..."

"హ్మ్."

"మీరు అతన్ని ఎందుకు వదిలేశారు?"

విరాట్ కిటికీలోంచి బయట చూస్తూనే ఉన్నాడు.

"ఎందుకంటే అతను అసలు మన శత్రువు కాదు."

రాహుల్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.

"మరి ఎవరు?"

విరాట్ సమాధానం చెప్పలేదు.

కొన్ని క్షణాల తర్వాత తన ఫోన్ తీసుకున్నాడు.

ఒక ఫోటో తెరిచాడు.

ఆ ఫోటోలో ఓ యువకుడు ఉన్నాడు.

విరాట్ ఆ ఫోటోను చూస్తూ నెమ్మదిగా అన్నాడు...

"మన అసలు శత్రువు ఇప్పుడే ఆట మొదలుపెట్టాడు."

రాహుల్ ఆ ఫోటో చూసాడు.

"ఇతను ఎవరు?"

విరాట్ ఫోన్ స్క్రీన్ ఆఫ్ చేశాడు.

"నా తమ్ముడు."

రాహుల్ షాక్ అయ్యాడు.

"మీ... తమ్ముడా?"

విరాట్ కళ్లలో ఒక్కసారిగా బాధ కనిపించింది.

"పదిహేనేళ్లుగా నేను అతన్ని చూడలేదు."

"మరి ఇప్పుడు?"

విరాట్ కిటికీ బయటకు చూస్తూ అన్నాడు.

"ఇప్పుడు అతను నా దగ్గరకు రావాల్సిన సమయం వచ్చింది."

---

అదే సమయంలో...

నగరానికి మరో చివరలో ఓ చిన్న ఇంటి తలుపు తెరుచుకుంది.

ఓ యువకుడు బయటకు వచ్చాడు.

చేతిలో ఓ పాత బ్యాగ్.

ముఖంలో అమాయకత్వం.

అతని పేరు...

ఆదిత్య.

అతను తన ఇంటిని చివరిసారి చూసి తలుపు వేసాడు.

అతనికి తెలియదు...

తన జీవితంలోకి అడుగుపెట్టబోతున్న వ్యక్తి ఎవరో.

తన అన్నయ్య...

ఈ నగరాన్ని భయపెట్టే గ్యాంగ్‌స్టర్ అని.

ఆదిత్య రోడ్డుపై నడుస్తుండగా...

అతని ఫోన్ మోగింది.

"హలో?"

అవతలి వైపు ఓ అపరిచిత గొంతు.

"నీకు నీ అన్నయ్య గురించి నిజం తెలుసుకోవాలంటే..."

ఆదిత్య ఆగిపోయాడు.

"ఎవరు మీరు?"

"రేపు ఉదయం 10 గంటలకు పాత రైల్వే స్టేషన్‌కి రా."

"రాకపోతే?"

అవతలి వ్యక్తి నవ్వాడు.

"అప్పుడు నీ అన్నయ్య చనిపోయిన కథను నువ్వు ఎప్పటికీ తెలుసుకోలేవు."

కాల్ కట్ అయింది.

ఆదిత్య ఫోన్ వైపు చూస్తూ నిలబడిపోయాడు.

అతని కళ్లలో భయం...

అయోమయం...

కానీ అతనికి తెలియని ఒక నిజం మాత్రం అప్పటికే అతని జీవితాన్ని మార్చేసింది.

విరాట్ చనిపోలేదు.

అతను బ్రతికే ఉన్నాడు.

అంతేకాదు...

ఈ నగరాన్ని తన చేతుల్లో పెట్టుకున్నాడు.

కానీ...

తన తమ్ముడు తిరిగి వస్తున్నాడని తెలుసుకున్న క్షణం నుంచి...

గ్యాంగ్‌స్టర్ విరాట్ జీవితంలోనే అతిపెద్ద యుద్ధం మొదలుకాబోతోంది.

కొనసాగుతుంది...