భూలోక స్వర్గం

మైథిలి

మొదటి అధ్యాయం — భూలోక స్వర్గం

అది విజయపురి సామ్రాజ్యం...

విస్తీర్ణంలో పెద్దది కాకపోయినా, అందంలో మాత్రం ఏ మహాసామ్రాజ్యానికీ తీసిపోని రాజ్యం. చుట్టూ పచ్చని కొండలు, వాటి మధ్యనుంచి వెండి తీగల్లా పారే నదులు, నదీతీరాల వెంట పరుచుకున్న పచ్చని పొలాలు... ఉదయాన్నే సూర్యకిరణాలు ఆ రాజ్యాన్ని తాకగానే, బంగారు వర్ణంలో మెరిసిపోయే ఆ నేలని చూసినవారెవరైనా—

"ఇది భూమి మీద ఉన్న స్వర్గమే!"

అని అనకుండా ఉండలేరు.

అందుకే విజయపురికి మరో ముద్దుపేరు వచ్చింది...

"భూలోక స్వర్గం."

రాజ్యానికి నలువైపులా ఎత్తైన రాతి ప్రాకారాలు. వాటిపై కాపలాగా నిలిచిన బురుజులు. ప్రతి బురుజుపై రెపరెపలాడే విజయపురి రాజవంశపు పతాకాలు. రాజధాని మధ్యలో అద్భుతమైన రాజభవనం.

నల్లరాతితో చెక్కిన భారీ స్తంభాలు...

స్తంభాలపై యుద్ధాలు, దేవతలు, నృత్యాలు, పుష్పాలతలను ప్రతిబింబించే శిల్పాలు...

ఆకాశాన్ని తాకుతున్నట్టుగా కనిపించే గోపురాలు...

విశాలమైన సభామండపాలు...

నీటితో నిండిన పద్మ సరస్సులు...

సాయంత్రం వేళ వేలాది దీపాలతో వెలిగిపోయే రాజవీధులు...

రాజభవనం చుట్టూ పరిమళాలు వెదజల్లే మల్లెలు, మల్లికలు, మందారాలు...

అది కేవలం ఒక కోట కాదు.

ఒక రాజ్యపు వైభవానికి ప్రతిరూపం.

ఆ విజయపురిని పరిపాలిస్తున్న చక్రవర్తి—

శ్రీ శ్రీ శ్రీ రుద్ర ప్రతాప్ మహారాజు.

ధర్మాన్ని గౌరవించే రాజు. శత్రువుల ముందు సింహంలా నిలిచే వీరుడు. ప్రజల ముందు మాత్రం తండ్రిలా ఉండే పాలకుడు.

ఆయన పాలనలో విజయపురి ప్రశాంతంగా, సుభిక్షంగా సాగుతోంది.

కానీ...

ఆ రాజభవనం గోడల మధ్య ఒక అమ్మాయి జీవితం మాత్రం నెమ్మదిగా చీకటిలోకి జారిపోతోంది.

ఆమె పేరు—

మైథిలి.

విజయపురిలోని ఒక సాధారణ కుటుంబానికి చెందిన అందమైన యువతి.

ఆమె అందం కేవలం ముఖంలో లేదు.

ఆమె కళ్లలో ప్రశాంతత ఉంది.

ఆమె మాటల్లో వినయం ఉంది.

అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా...

ఆమె చేతుల్లో కళ ఉంది.

మైథిలి ఒక చిత్రకారిణి.

ఆమె కుంచెకు ప్రాణం పోయడం వచ్చేది.

ఒక పువ్వును చిత్రిస్తే, అది నిజంగానే పరిమళిస్తున్నట్టుండేది.

ఒక నదిని చిత్రిస్తే, ఆ చిత్రాన్ని చూస్తున్నవారికి నీటి శబ్దం వినిపిస్తున్నట్టుండేది.

అలాంటి మైథిలి ఒకసారి మహారాణి వారి చిత్రపటాన్ని చిత్రించే అవకాశం పొందింది.

ఆమె వేసిన ఆ చిత్రపటం రాజభవనంలో అందరినీ ఆశ్చర్యపరిచింది.

మహారాణి ముఖంలోని గాంభీర్యం...

ఆమె కళ్లలోని రాజసం...

ఆమె పెదవులపై కనిపించే చిరునవ్వు...

అన్నింటినీ మైథిలి తన కుంచెతో అద్భుతంగా బంధించింది.

ఆ చిత్రాన్ని చూసిన మహారాణి ఎంతో సంతోషించింది.

ఆమె మైథిలి తల్లిదండ్రులను రాజభవనానికి పిలిపించింది.

వారిని చూసి చిరునవ్వుతో—

"మీరు ఎంతో గర్వపడదగిన కుమార్తెను కన్నారు. మైథిలి లాంటి ప్రతిభావంతురాలిని నేను నా రాజభవనంలోనే ఉంచుకుంటాను. ఆమె జీవితాంతం ఇక్కడే సుఖంగా జీవించేలా నేను చూసుకుంటాను."

అని చెప్పింది.

మహారాణి మాటలకు మైథిలి తల్లిదండ్రులు ఆనందించారు.

కానీ మైథిలి తండ్రి భీముడు మాత్రం తన మనసులోని మాటను దాచుకోలేకపోయాడు.

తలవంచి వినయంగా అన్నాడు—

"మహారాణి వారి దయకు మా కుటుంబం జీవితాంతం రుణపడి ఉంటుంది. కానీ... నా కుమార్తె మా ఇంట్లోనే ఉంటూ, మేము చేసే వ్యవసాయంతో కలిసి మా కష్టార్జిత జీవితాన్ని గడపాలని నేను కోరుకుంటున్నాను."

ఆ మాటలు మహారాణికి నచ్చలేదు.

ఆమె ముఖంలోని చిరునవ్వు ఒక్కసారిగా మాయమైంది.

రాజసం ఆగ్రహంగా మారింది.

"నా మాటను తిరస్కరిస్తావా?"

అని ప్రశ్నించింది.

భీముడు భయంతో తలవంచాడు.

కానీ మహారాణి నిర్ణయం తీసుకుంది.

"మైథిలి ఇకపై ఈ రాజభవనాన్ని విడిచి వెళ్లకూడదు. ఆమె జీవితాంతం ఇక్కడే ఉంటుంది."

అది ఒక ఆజ్ఞ.

తీర్పు.

ఆ మాటకు ఎదురు చెప్పే ధైర్యం ఎవరికీ లేదు.

ఎందుకంటే...

మహారాణి ఆజ్ఞను ధిక్కరించిన వారికి మరణదండన విధించే అధికారం ఉంది.

భయంతో భీముడు, అతని భార్య తమ కుమార్తెను అక్కడే వదిలి వెళ్లిపోయారు.

మైథిలి మాత్రం...

వాళ్లు వెళ్లిపోతున్న దారినే చూస్తూ నిలబడిపోయింది.

ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు.

ఆమె పెదవులపై ఒక్క మాట లేదు.

ఒక చిత్రపటం ఆమె జీవితాన్ని మార్చేసింది.

ఆమెకు రాజభవనం దక్కింది...

కానీ తల్లిదండ్రులను కోల్పోయింది.

---

ఆ రోజు నుంచి మైథిలి జీవితం మారిపోయింది.

ప్రపంచంలోనే అత్యంత అందమైన రాజభవనంలో ఆమెకు ఒక గది ఉంది.

పట్టువస్త్రాలు ఉన్నాయి.

రాజభోగాలు ఉన్నాయి.

చుట్టూ సేవకులు ఉన్నారు.

కానీ...

స్వేచ్ఛ లేదు.

రాజభవనం ఆమెకు స్వర్గంలా కనిపించినా, ఆమెకు మాత్రం అది బంగారు సంకెళ్లతో కూడిన కారాగారంలా మారింది.

ఆమె గది బయట ప్రతిరోజూ ఒక కాపలా సైనికుడు నిలబడేవాడు.

ఎక్కడికి వెళ్లాలన్నా అనుమతి కావాలి.

ఎవరిని కలవాలన్నా అనుమతి కావాలి.

తన తల్లిదండ్రులను చూడాలని అనుకున్నా...

అది కూడా సాధ్యం కాదు.

రాత్రిళ్లు ఒంటరిగా కిటికీ దగ్గర కూర్చుని బయట కనిపించే నక్షత్రాలను చూస్తూ—

"మళ్లీ అమ్మానాన్నలను చూస్తానా?"

అని తనలో తాను ప్రశ్నించుకునేది.

ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పేవారు ఎవరూ లేరు.

రోజులు గడిచాయి.

వారాలు గడిచాయి.

మైథిలి మనసులోని బాధ మాత్రం అలాగే ఉంది.

---

ఒకరోజు...

విజయపురి రాజభవనంలో కృష్ణపూజకు ఏర్పాట్లు జరిగాయి.

రాజభవనంలోని చెలికత్తెలు, నర్తకులు, యువతులు అందరూ కలిసి రాజ్యానికి చివరన ప్రవహించే పవిత్ర నది తీరానికి బయలుదేరారు.

వారితో పాటు యువరాణి ఇందుమతి కూడా ఉంది.

నది తీరానికి చేరుకున్న తర్వాత అందరూ పూజా కార్యక్రమాల్లో నిమగ్నమయ్యారు.

అక్కడే ఇందుమతి మొదటిసారి మైథిలితో మనస్ఫూర్తిగా మాట్లాడింది.

ఆమె మైథిలి దగ్గరకు వచ్చి మృదువుగా చెప్పింది—

"మైథిలి... అంటే నువ్వే కదా?"

మైథిలి వెంటనే తలవంచింది.

"అవును యువరాణి."

ఇందుమతి కాసేపు ఆమెను చూసింది.

తర్వాత బాధతో—

"మా తల్లి నీ పట్ల అలా ప్రవర్తించడం నాకు ఏమాత్రం నచ్చలేదు. ఆమె తరఫున నేను నీకు క్షమాపణ కోరుతున్నాను."

అంది.

మైథిలి వెంటనే తలవంచి—

"యువరాణి... మీరు అలా అనకూడదు. మహారాణి వారు ఏది చేసినా రాజ్య ప్రజల కోసమే చేస్తారు. ఆమె మనసులో ఎలాంటి చెడు భావాలు ఉండవు."

అని చెప్పింది.

ఆ మాటలు విన్న ఇందుమతి ఒక్క క్షణం మైథిలిని ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

తనకు అన్యాయం చేసిన వ్యక్తి గురించి కూడా ఇంత గౌరవంగా మాట్లాడగలిగిన మైథిలి మనసు ఎంత గొప్పదో ఆమెకు అర్థమైంది.

ఆ క్షణం నుంచే ఇందుమతి మనసులో మైథిలి పట్ల ఒక ప్రత్యేకమైన గౌరవం ఏర్పడింది.

---

అయితే...

ఆ ప్రశాంతత ఎక్కువసేపు నిలవలేదు.

ఒక్కసారిగా దూరం నుంచి గుర్రాల కాళ్ల శబ్దం వినిపించింది.

ధడ్... ధడ్... ధడ్...

నది తీరంలోని స్త్రీలందరూ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి చూశారు.

పక్క రాజ్యం నుంచి వచ్చిన కొంతమంది దుండగులు ఆయుధాలతో అక్కడికి దూసుకొచ్చారు.

విజయపురి మహిళలపై దాడికి దిగారు.

భయంతో అందరూ పరుగులు తీశారు.

ఇందుమతి మాత్రం వెనక్కి తగ్గలేదు.

ఆమె తన వద్ద ఉన్న ఆయుధంతో వారిని ఎదుర్కొనే ప్రయత్నం చేసింది.

కానీ శత్రువులు ఎక్కువమంది.

ఆమె చేతిలో సరైన ఆయుధం కూడా లేదు.

ఒక దుండగుడు ఆమెపైకి దూసుకొచ్చాడు.

ఇందుమతి ఎదుర్కోవడానికి సిద్ధమైంది.

అప్పుడే—

శ్శ్‌ఽఽఽ!

ఎక్కడి నుంచో ఒక బాణం దూసుకొచ్చి ఆ దుండగుడి శరీరంలోకి దూసుకుపోయింది.

అతను అక్కడికక్కడే నేలకూలాడు.

అందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యారు.

మరో బాణం...

మరొకటి...

మరొకటి...

నీటి మీద నుంచి వచ్చినట్టుగా కనిపించిన ఆ బాణాలు వరుసగా శత్రువుల శరీరాలను చీల్చుకుంటూ వెళ్లాయి.

అక్కడున్న మహిళలంతా ఒక్కసారిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.

భయంతో మూసుకుపోయిన వారి కళ్లలో ఇప్పుడు ఒక కొత్త భావన కనిపించింది.

ఎవరో తమను కాపాడటానికి వచ్చారు.

ఆ నది నీరు ఒక్కసారిగా అలలతో కదిలింది.

ఆ నీటి మధ్య నుంచి ఒక ఆకారం పైకి వచ్చింది.

తడిసిన కవచం...

భుజంపై విల్లు...

నడుముకు వేలాడుతున్న ఖడ్గం...

కళ్లలో మెరుపు...

అతని వెనుక నుంచి ఒకరి తర్వాత ఒకరు నీటిలో నుంచి బయటకు వస్తున్న సైనికులు.

అతను ముందుకు అడుగు వేశాడు.

ఆ క్షణం అక్కడున్న ప్రతి ఒక్కరి చూపు అతని మీదే నిలిచిపోయింది.

అతడే...

భార్గవ వీరుడు.

విజయపురి సామ్రాజ్యానికి చెందిన అత్యంత ధైర్యవంతమైన యోధుల్లో ఒకడు.

అతని పేరు వినగానే శత్రువుల గుండెల్లో భయం పుట్టేది.

భార్గవ వీరుడు తన ఖడ్గాన్ని బయటకు తీశాడు.

ఛంగ్!

ఆ శబ్దంతోనే యుద్ధం మొదలైంది.

కొన్ని క్షణాల్లోనే ఆ నది తీరం రణరంగంగా మారిపోయింది.

భార్గవ వీరుడి ఖడ్గం మెరుపులా కదిలింది.

అతని సైనికులు అతని వెంట సింహాల్లా దూసుకెళ్లారు.

ఒక్కొక్క దాడి...

ఒక్కొక్క అడుగు...

ఒక్కొక్క ఖడ్గపు వేటు...

శత్రువులు ఒక్కొక్కరుగా నేలకూలారు.

యాభై మందికి పైగా దుండగులు...

కొన్ని క్షణాల వ్యవధిలోనే భార్గవ వీరుడి సైనికుల చేతిలో మట్టుపడ్డారు.

ఇందుమతి చుట్టూ ఉన్న ప్రమాదం తొలగిపోయింది.

అయితే భార్గవ వీరుడి చూపు ఒక్కసారిగా ఇందుమతితో పాటు నిలబడి ఉన్న ఒక యువతిపై ఆగింది.

మైథిలి.

అతని చూపు ఆమెను తాకింది.

మైథిలి కూడా అతని వైపు చూసింది.

ఆమె జీవితంలో ఎన్నో చిత్రాలు గీసింది.

రాజులు...

రాణులు...

దేవతలు...

ప్రకృతి...

కానీ...

తన కళ్ల ముందున్న ఆ యోధుడిని మాత్రం ఆమె ఇంతవరకు ఎప్పుడూ చూడలేదు.

అది ఒక క్షణం మాత్రమే.

కానీ ఆ ఒక్క క్షణం...

ఇద్దరి జీవితాలను మార్చబోయే కథకు తొలి అడుగైంది.

భార్గవ వీరుడు మైథిలి వైపు మరోసారి చూశాడు.

ఆమె మాత్రం సిగ్గుతో తలవంచుకుంది.

---

యుద్ధం ముగిసింది.

అందరూ సురక్షితంగా ఉన్నారని నిర్ధారించుకున్న తర్వాత, భార్గవ వీరుడు వారిని రాజ్యానికి తిరిగి పంపేందుకు రథాలను సిద్ధం చేయించాడు.

ఇందుమతితో పాటు మైథిలి కూడా ఒక రథంలో కూర్చుంది.

రథం నెమ్మదిగా రాజభవనం వైపు కదిలింది.

వెనుక నది...

ముందు విజయపురి రాజభవనం...

మధ్యలో తెలియని భవిష్యత్తు.

మైథిలి మాత్రం రథం కిటికీలోంచి వెనక్కి తిరిగి చూసింది.

నది తీరంలో...

ఇంకా తన సైనికులతో నిలబడి ఉన్నాడు భార్గవ వీరుడు.

అతని చూపు కూడా రథం వైపే ఉంది.

రథం దూరమవుతోంది.

ఇద్దరి చూపులు దూరమవుతున్నాయి.

కానీ...

వారి కథ అప్పుడే మొదలైంది.