Episode 1

ఉదయం సూర్యుడు తన బంగారు కిరణాలతో పొలాల మీద పరచుకుంటూ ఉండగా, ఒక విలాసవంతమైన నల్ల కారు వేగంగా "సితారాపురం" వైపు దూసుకుపోతోంది. కారులో కూర్చున్న వారు పెళ్లి సంబంధం కోసం వచ్చిన కుటుంబం.

వెనుక సీట్లో కూర్చున్న సందీప్ మొబైల్‌లో ఏదో చూస్తూ విసుగ్గా ముఖం పెట్టుకున్నాడు. ఆస్ట్రేలియాలో పెరిగిన అతనికి పల్లెటూర్లు, వాటి ఆచారాలు అన్నీ చాలా దూరంగా అనిపించేవి.

కిటికీ బయట కనిపిస్తున్న పచ్చని పొలాలను చూస్తూ అతను అసహనంగా తన తండ్రిని అడిగాడు.

"ఏంటి నాన్నా... పల్లెటూరు అమ్మాయే దొరికిందా నీకు? అసలు ఎలా ఉంటుందో ఏంటో!"

ఆ మాట విన్న వెంటనే అతని తండ్రి ముఖం గంభీరంగా మారింది.

"అలా అనకు సందీప్," అని నెమ్మదిగా అన్నాడు.

"ఈ ఊర్లోనే మా నాన్న పుట్టాడు. నన్ను పెంచి పోషించాడు. ముందుగా ఆ పిల్లను చూడు. నచ్చకపోతే అప్పుడే నేనే వద్దు అంటాను ఈ పెళ్లి."

తండ్రి గొంతులో కనిపించిన ఆ గౌరవం, ఆ అనుబంధం సందీప్‌కి అర్థం కాలేదు. ఎందుకు అంటే సందీప్ అతని చిన్నపాటి నుండి ఆస్ట్రేలియా లోనే చదువుకున్నాడు , పైగా అక్కడే జాబ్ చేస్తున్నాడు ప్రస్తుతానికి , కానీ అతనికి ఇండియా రావడం ఇష్టం లేదు !

కారు ముందుకు సాగుతూనే ఉంది.

కొంతసేపటికి సితారాపురం సరిహద్దులు కనిపించాయి.

ఊర్లోకి అడుగుపెట్టగానే సందీప్ ఆశ్చర్యపోయాడు.

అది అతను ఊహించిన చిన్న పల్లెటూరు కాదు.

విశాలమైన రోడ్లు, పెద్ద ఇళ్లు, శుభ్రంగా ఉన్న వీధులు, పచ్చని చెట్లు...

కానీ అతనిని ఇంకా ఎక్కువ ఆశ్చర్యపరిచింది మరో విషయం.

ఊర్లోకి ప్రవేశించగానే ఒక భారీ విగ్రహం కనిపించింది.

తెల్లటి పంచె, చిరునవ్వుతో నిలబడి ఉన్న ఒక వ్యక్తి విగ్రహం.

విగ్రహం కింద పెద్ద అక్షరాలతో ఒక పేరు రాసి ఉంది.

సందీప్ చదవబోయేలోపే కారు ముందుకు వెళ్లిపోయింది.

కొన్ని నిమిషాల తర్వాత అతను గమనించాడు...

ప్రతి వీధిలో ఆ వ్యక్తి ఫోటో ఉంది.

ఒక స్కూల్ బోర్డుపై అతని పేరు.

ఒక ఆసుపత్రి గేటుపై అతని పేరు.

చిన్న సెలూన్‌కి కూడా అతని పేరే.

టీ షాపు పక్కన కూడా అతని ఫోటో.

అసలు ఊరంతా ఆ మనిషితోనే నిండిపోయినట్టు అనిపించింది.

సందీప్ కుతూహలం ఆగలేదు.

"డాడీ... ఎవరు అతను? ఊరు మొత్తం అతనే ఉన్నాడు!"

అని అడిగాడు.

ఆ ప్రశ్న విన్న అతని తండ్రి కాసేపు కిటికీ బయటకు చూస్తూ ఉండిపోయాడు. సందీప్ వాళ్ళ నాన్న గారి చిన్న తనం అంతా ఈ ఊరిలోనే సాగింది , సందీప్ వాళ్ళ తాత గారికి పట్నం లో రైల్వే జాబ్ దొరకడం తో వాళ్ళు పట్నం వెళ్ళిపోయారు , ఎన్నో సంవత్సరాల తర్వాత అక్కడికి వెళ్తున్నారు వాళ్ళ కుటుంబం

సందీప్ వాళ్ళ నాన్న గారు మాత్రం అలా బయటకి చూస్తూ ఉంది పోయారు ఆ కార్ లో నుండే , చిన్న నాటి పల్లె ఇప్పుడు ఎంతో అభివృద్ధి చెందింది ! అని ఆశ్చర్యపోయాడు , వల్ల నాన్న అలా చిన్న పిల్లాడిలా ఉండడం చూసి సందీప్ కి కొంచం కొత్తగా అనిపించింది

వాస్తవం :-

సందీప్ అడిగిన ప్రశ్న

" అతను ఎవరు ?"

ఆ ప్రశ్న విన్న వాళ్ళ నాన్న పెదవులపై ఒక చిన్న నవ్వు మెరిసింది.

"నా చిన్ననాటి స్నేహితుడు." అని అన్నాడు

సందీప్ ఆశ్చర్యపోయాడు.

తండ్రి మళ్లీ మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు.

"వాళ్ల అమ్మాయినే నీకు ఇచ్చి పెళ్లి చేయాలని అనుకుంటున్నాను."

"ఆ అమ్మాయి తల్లికి నేను మాట ఇచ్చాను."

"సొంత చెల్లెలు కాకపోయినా... అంతకన్నా ఎక్కువ."

"అందుకే ఇంత హడావిడిగా నిన్ను ఆస్ట్రేలియా నుంచి పిలిపించాను."

ఆ మాటలు వినగానే సందీప్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.

"కారు ఆపండి!"

అని గట్టిగా అన్నాడు సందీప్

డ్రైవర్ వెంటనే బ్రేక్ వేశాడు.

కారు రోడ్డు పక్కన ఆగింది.

సందీప్ కోపంగా తండ్రి వైపు తిరిగాడు.

"మీ మాట కోసం... ఆ అమ్మాయికి ఇష్టం ఉందో లేదో కూడా తెలియకుండా ఇలా మా ప్రాణాలు తీస్తున్నారు!"

అన్నాడు సందీప్.

అతని తండ్రి ఏదో చెప్పబోతుండగా పక్కనే కూర్చున్న అతని తల్లి ఒక్కసారిగా విరుచుకుపడింది.

"రేయ్!"

"నిన్న రాత్రే ఇండియా వచ్చావు."

"ఇప్పుడే నీ నాన్నకి నీతులు చెప్తున్నావా?"

"ఆస్ట్రేలియా వెళ్లాక ఒక్కసారి అయినా నాతో సరిగ్గా ఫోన్ చేసి మాట్లాడావా?"

"ఇంటి విషయాలు, మనుషుల గురించి ఏమైనా తెలుసా నీకు?"

"మరి ఎలా తెలుస్తాయి ఇలాంటి విషయాలు?"

అని గట్టిగా మందలించింది.

సందీప్ నోరు మూసుకున్నాడు.

తల్లి మాటల్లో కోపం మాత్రమే కాదు...

బాధ కూడా ఉంది.

ఇంకేం మాట్లాడాలో అర్థం కాక అతను నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాడు.

"పోనివ్వండి."

అని డ్రైవర్‌కి చెప్పాడు సందీప్

కారు మళ్లీ ముందుకు కదిలింది.

కొద్ది దూరం వెళ్లాక పెళ్లికూతురు ఇంటికి వెళ్లే దారి అడగడానికి కారు మరోసారి ఆగింది.

రోడ్డు పక్కన ఒక మధ్యవయస్కుడు నిలబడి ఉన్నాడు.

సందీప్ తండ్రి కిటికీ దించి అడిగాడు.

"బాబూ... మేము పెళ్లి సంబంధం కోసం వచ్చాం."

"విఘ్నేశ్వరరావు గారి కొడుకుని నేను."

అని చెప్పాడు.

" ఒరేయ్ వీరబాబు నువ్వంట్ర!!! ఎప్పుడో ఇంతున్నపుడు పొలం లో పనిలోకి వెళ్ళేవాళ్ళం గుర్తు ఉందా ! " అని అన్నాడు , కానీ వీరబాబు గుర్తు పట్టలేకపోయాడు ,

అతను:-" మరేం పర్లేదు లే , నేను కూడా మీ నాన్న పేరు చెప్పకే గుర్తు పట్ట ! ఇంతకీ ఎందుకు వచ్చావ్ ఇలా " అని అడిగాడు ఆనందం తో

వీరబాబు ( సందీప్ వాళ్ళ తండ్రి ):- " ఇక్కడ లక్ష్మమ్మ గారి ఇల్లు !? అంటే మా అబ్బాయి నీ వాళ్ళ అమ్మాయి కి ఇచ్చి చేద్దాం అని !" అని అన్నాడు

ఆ మాట వినగానే ఆ వ్యక్తి కళ్లలో ఆనందం మెరిసింది.

"ఏమంటున్నారు బాబూ!"

అని గట్టిగా అరిచాడు.

"మన ఊరి మహాలక్ష్మిని చేసుకోవడానికి వచ్చిన వాళ్లు!"

అని చుట్టూ ఉన్నవారికి చెప్పాడు.

క్షణాల్లో వార్త గాలిలా వ్యాపించింది.

అరుగుల మీద కూర్చున్న పెద్దలు లేచారు.

పిల్లలు పరుగులు తీశారు.

దారిలో వెళ్తున్నవారు ఆగిపోయారు.

"వచ్చేశారు!"

"మన అమ్మాయిని చూడటానికి వచ్చేశారు!"

అని చెప్పుకుంటూ అందరూ వారిని చుట్టుముట్టారు.

ఎవరో నీళ్లు తెచ్చారు.

ఎవరో పూలు తీసుకొచ్చారు.

మరికొందరు దారి చూపిస్తూ ముందుకు నడిపించారు.

అది చూసి సందీప్ పూర్తిగా ఆశ్చర్యపోయాడు.

తన జీవితంలో ఇలాంటి స్వాగతం అతను ఎప్పుడూ చూడలేదు.

అందరి కళ్లలో ఒకే భావం కనిపించింది.

ఆ అమ్మాయి మీద అపారమైన ప్రేమ.

ఆ కుటుంబం మీద అపారమైన గౌరవం.

ఆ సందడిని చూస్తూ కారులో కూర్చున్న సందీప్ మరోసారి తన తండ్రి వైపు తిరిగాడు.

ఈసారి అతని స్వరంలో కోపం లేదు.

కేవలం ఆసక్తి మాత్రమే ఉంది.

"డాడీ..."

"అతని పేరు ఏంటి?"

అని అడిగాడు.

తండ్రి కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.

తర్వాత దూరంగా కనిపిస్తున్న ఆ భారీ విగ్రహాన్ని చూస్తూ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

ఆ నవ్వులో జ్ఞాపకాలు ఉన్నాయి.

గర్వం ఉంది.

బాధ కూడా ఉంది.

చివరికి అతను నెమ్మదిగా ఒక పేరు పలికాడు.

"రాజేంద్ర ప్రసాద్."

ఆ పేరు వినగానే సందీప్‌కు తెలియని ఒక ప్రశ్న మనసులో మెదిలింది.

అసలు ఎవరు ఈ రాజేంద్ర ప్రసాద్?

ఒక మనిషిని ఒక ఊరు దేవుడిలా ఎందుకు ఆరాధిస్తోంది?