EPISODE 1

రాత్రి 2:13.

ఆ ఊరిలో ఆ సమయానికి ఎవ్వరూ బయటికి రారు.

రావడానికి భయపడటం కాదు...

బయటికి వచ్చినవాళ్లు తిరిగి ఇంటికి చేరుకోరు.

ఆ ఊరి చివర్లో ఒక పాత ఇల్లు ఉంది.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా మూసే ఉంది.

ఆ ఇంటి గురించి ఒకే ఒక్క నియమం—

"రాత్రి రెండు గంటల తర్వాత ఆ ఇంటి తలుపు తట్టకూడదు."

ఎందుకని అడిగితే...

ఎవరూ సమాధానం చెప్పరు.

---

ఆ రాత్రి అర్జున్ తన బైక్‌పై ఇంటికి వెళ్తున్నాడు.

వర్షం.

రోడ్డంతా ఖాళీ.

ఫోన్‌లో నెట్‌వర్క్ లేదు.

హఠాత్తుగా...

టక్...

అతని బైక్ ఆగిపోయింది.

"ఏంటి ఇది?"

ఎన్ని సార్లు కిక్ కొట్టినా స్టార్ట్ కాలేదు.

అప్పుడే అతని వెనుక నుంచి...

ఒక చిన్నారి నవ్వు.

"హిహిహి..."

అర్జున్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.

ఎవరూ లేరు.

చీకటి మాత్రమే.

"ఎవరున్నారు?"

సమాధానం లేదు.

అతను ఫోన్ టార్చ్ ఆన్ చేశాడు.

రోడ్డుకి పక్కన ఉన్న ఆ పాత ఇంటి గేటు కనిపించింది.

అదే ఇల్లు.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా మూసి ఉన్న ఇల్లు.

అర్జున్ అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోవాలని అనుకున్నాడు.

అప్పుడే...

ఆ ఇంటి లోపల ఒక లైట్ వెలిగింది.

అర్జున్ గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టైంది.

"అసాధ్యం..."

మరో లైట్.

తర్వాత ఇంకొకటి.

ఇంటి కిటికీలన్నీ ఒక్కొక్కటిగా వెలిగాయి.

అప్పుడు...

తలుపు తెరుచుకుంది.

నెమ్మదిగా.

కీచు...

కీచు...

కీచు...

తలుపు వెనుక ఎవరూ లేరు.

కానీ లోపల నుంచి ఒక గొంతు వినిపించింది.

"అర్జున్..."

అతని శరీరం మొత్తం చల్లబడిపోయింది.

"నా పేరు... ఎలా తెలుసు?"

మళ్లీ అదే గొంతు.

ఈసారి దగ్గరగా.

"లోపలికి రా..."

అర్జున్ వెనక్కి అడుగు వేశాడు.

అప్పుడు అతని ఫోన్ మోగింది.

అమ్మ calling...

అతను వెంటనే ఫోన్ ఎత్తాడు.

"అమ్మా?"

అవతల నుంచి ఏడుస్తున్న గొంతు.

"అర్జున్... నువ్వెక్కడ ఉన్నావు?"

"రోడ్డుపై ఉన్నాను."

కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.

తర్వాత అమ్మ చాలా భయంగా చెప్పింది—

"ఏ రోడ్డుపై ఉన్నావో నాకు తెలుసు..."

అర్జున్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.

"ఎలా?"

అమ్మ గొంతు వణికింది.

"ఆ ఇంటి ముందు ఉన్నావు కదా?"

అర్జున్ మాట్లాడలేకపోయాడు.

"అమ్మా... నీకు ఎలా తెలుసు?"

అవతల నుంచి ఏడుపు.

"అర్జున్... విను."

"ఏంటి?"

"ఆ ఇంట్లోకి వెళ్లకు."

అతను తలుపు వైపు చూశాడు.

"ఎందుకు?"

కొన్ని క్షణాల తర్వాత అమ్మ చెప్పింది—

"ఎందుకంటే... నువ్వు అక్కడికి వెళ్లడం ఇది మొదటిసారి కాదు."

అర్జున్ ముఖం తెల్లబడిపోయింది.

"ఏం మాట్లాడుతున్నావు అమ్మ?"

"నువ్వు చిన్నప్పుడు..."

అమ్మ గొంతు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.

"అర్జున్?"

"అమ్మా?"

కాల్ కట్ అయింది.

---

అప్పుడే...

అతని ఫోన్‌లో ఒక notification వచ్చింది.

Gallery — New memory.

అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా Gallery తెరిచాడు.

ఒక ఫోటో.

తేదీ—

23 సెప్టెంబర్ 2009.

అతను ఫోటో తెరిచాడు.

అది అదే ఇల్లు.

ఇంటి ముందు ఒక చిన్న పిల్లవాడు నిలబడి ఉన్నాడు.

ఆ పిల్లవాడు...

అర్జున్.

అతని పక్కన ఒక చిన్న అమ్మాయి.

ఆమె ముఖం మాత్రం గీసినట్టుగా నల్లగా ఉంది.

అర్జున్ చేతులు వణికాయి.

ఫోటో కింద ఒక caption ఉంది.

"మేము ముగ్గురం."

అర్జున్ నెమ్మదిగా ఫోటోను zoom చేశాడు.

అతను.

ఆ చిన్న అమ్మాయి.

మరి...

వాళ్ల వెనుక చీకటిలో నిలబడి ఉన్న మూడో వ్యక్తి.

అతని ముఖం కనిపించలేదు.

అర్జున్ ఫోన్ చేతిలోంచి జారిపోయింది.

ఎందుకంటే...

ఆ ఫోటోలోని మూడో వ్యక్తి...

ఇప్పుడతని వెనుక నిలబడి ఉన్నాడు.

---

అర్జున్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.

ఎవరూ లేరు.

కానీ నేలపై...

నీటి అడుగుల ముద్రలు.

అవి ఇంటి నుంచి బయటికి వచ్చి...

అతని దగ్గరకు వచ్చాయి.

అక్కడితో ఆగలేదు.

ఆ అడుగుల ముద్రలు అతని చుట్టూ తిరిగి...

మళ్లీ ఇంటి వైపు వెళ్లాయి.

అర్జున్ భయంతో కదలలేకపోయాడు.

అప్పుడు ఇంటి లోపల నుంచి చిన్నారి గొంతు వినిపించింది.

"అన్నయ్యా..."

అతని కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి.

ఆ గొంతు...

అతనికి తెలుసు.

ఎక్కడో విన్నాడు.

చాలా సంవత్సరాల క్రితం.

ఆ చిన్న అమ్మాయి గొంతు.

ఆమె పేరు...

మాయ.

అతని చిన్ననాటి చెల్లెలు.

కానీ...

మాయ 2009లో చనిపోయింది.

అర్జున్ నెమ్మదిగా ఇంటి తలుపు వైపు నడిచాడు.

అతని మెదడు—

"వెళ్లకు."

అతని గుండె—

"ఆమె లోపల ఉంది."

అతను తలుపు దగ్గరకు చేరుకున్నాడు.

తలుపు తనంతట తానే పూర్తిగా తెరుచుకుంది.

లోపల అంతా చీకటి.

అతను ఒక్క అడుగు లోపల పెట్టాడు.

ధమ్.

తలుపు వెనుక నుంచి మూసుకుంది.

అర్జున్ పరుగెత్తి తలుపు తీయడానికి ప్రయత్నించాడు.

తలుపు కదల్లేదు.

అప్పుడు...

అతని చెవికి అతి దగ్గరగా ఒక చిన్నారి గొంతు—

"అన్నయ్యా..."

అతను కళ్ళు మూసుకున్నాడు.

"మాయ?"

కొన్ని సెకన్ల నిశ్శబ్దం.

తర్వాత సమాధానం వచ్చింది.

"నేను మాయను కాదు అన్నయ్యా..."

అర్జున్ కళ్ళు తెరిచాడు.

చీకటిలో...

ఒక చిన్న అమ్మాయి నిలబడి ఉంది.

ఆమె ముఖం కనిపించలేదు.

ఆమె నెమ్మదిగా తల పైకి ఎత్తింది.

"మాయ ఎప్పుడో వెళ్లిపోయింది..."

ఆమె చిరునవ్వు నవ్వింది.

"...నువ్వు మాత్రం ఆమెను తీసుకెళ్లడానికి వచ్చావు."

అర్జున్ వెనక్కి పడిపోయాడు.

అప్పుడు గోడలన్నింటి మీద ఒక్కసారిగా ఒకే వాక్యం కనిపించింది.

"మేము ముగ్గురం కాదు..."

మరొక గోడపై—

"మేము నలుగురం."

చివరగా అతని వెనుక ఉన్న గోడపై—

"నాలుగో వాడు ఎవరో తెలుసా?"

అర్జున్ నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగాడు.

అక్కడ ఒక అద్దం ఉంది.

అద్దంలో...

అర్జున్ కనిపించలేదు.

అతని స్థానంలో...

మాయ నిలబడి ఉంది.

ఆమె అతనిని చూస్తూ నవ్వుతోంది.

అప్పుడు అద్దంలో ఉన్న మాయ పెదవులు కదిలాయి.

"అన్నయ్యా... బయట ఉన్నది నువ్వు కాదు."

అర్జున్ గుండె ఆగినట్టైంది.

అద్దం పగిలిపోయింది.

ఛాక్!

చీకటి.

---

మరుసటి ఉదయం...

అర్జున్ ఇంటి ముందు అతని బైక్ కనిపించింది.

కానీ అర్జున్ కనిపించలేదు.

అతని తల్లి పోలీసులకు ఫిర్యాదు చేసింది.

పోలీసులు ఆ పాత ఇంటిని తెరిచారు.

లోపల ఏమీ లేదు.

ఖాళీ గదులు.

దుమ్ము.

పాత గోడలు.

మరియు ఒకే ఒక్క వస్తువు—

ఒక పాత ఫోటో.

2009లో తీసిన ఫోటో.

అందులో ముగ్గురు పిల్లలు ఉన్నారు.

మాయ.

చిన్న అర్జున్.

మరియు...

మూడో వ్యక్తి.

పోలీసు అధికారి ఫోటోను చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు.

ఎందుకంటే ఆ మూడో వ్యక్తి ముఖం ఇప్పుడు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

అది...

ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత కనిపించకుండా పోయిన అర్జున్ ముఖం.

అదే సమయంలో...

ఇంటి పై అంతస్తులోని మూసివున్న గది నుంచి ఒక చిన్నారి నవ్వు వినిపించింది.

"హిహిహి..."

తలుపు మీద నెమ్మదిగా రక్తంతో ఒక వాక్యం రాయబడింది—

"ఇప్పుడు అతను బయట ఉన్నాడు."