Episode 1

వర్షం పడిన రాత్రి...

పట్టణానికి దూరంగా ఉన్న మానసిక ఆసుపత్రి గోడల మధ్య ఒక యువకుడు కూర్చున్నాడు. అతని కళ్లలో నిద్ర లేదు. కోపం ఉంది. బాధ ఉంది. ఇంకా ఎన్నో ఏళ్లుగా మగ్గిపోయిన ఒక గాయం ఉంది.

అతని పేరు రుద్ర.

ప్రపంచం అతన్ని "పిచ్చివాడు" అని పిలిచింది. కానీ అతని లోపల మండుతున్నది పిచ్చి కాదు... న్యాయం కోసం ఆగని అగ్ని.

చిన్నప్పటి నుంచే రుద్ర ప్రవర్తన వింతగా ఉండేది. ఎవరి మీదైనా అన్యాయం జరుగుతుంటే అతని రక్తం మరిగిపోయేది. ముఖ్యంగా ఆడవాళ్లు బాధపడుతుంటే అతని కళ్ల ముందు ఒకే దృశ్యం మెదిలేది.

అతను ఆరేళ్ల వయసులో ఉన్నప్పుడు...

అతని కళ్ల ముందే కొందరు దుర్మార్గులు అతని తల్లిని దారుణంగా అత్యాచారం చేశారు.

"అమ్మా... అమ్మా..." అని ఏడుస్తూ పరుగెత్తిన చిన్న రుద్రను

వారు తన్నిపారేశారు.

ఆ రోజు అతని బాల్యం చనిపోయింది.

ఆ రోజు నుంచే అతని మనసులో ఒక భయంకరమైన చీకటి పుట్టింది.

సంవత్సరాలు గడిచాయి.

ఒకరోజు పన్నెండేళ్ల అమాయక బాలికపై అత్యాచారం చేయడానికి ప్రయత్నించిన ముప్పై ఐదు ఏళ్ల వ్యక్తిని రుద్ర చూశాడు.

ఆ దృశ్యం చూడగానే అతని గతం మళ్లీ కళ్ల ముందు మెదిలింది.

అతని శరీరం మొత్తం కోపంతో వణికిపోయింది.

ఆగ్రహంతో అతడు ఆ వ్యక్తిపై విరుచుకుపడ్డాడు.

కొన్ని నిమిషాల తరువాత...

ఆ దుర్మార్గుడు ప్రాణాలు కోల్పోయాడు.

పోలీసులకు ఇది హత్యగా కనిపించింది.

ఆ బాలికకు న్యాయం జరిగినా, రుద్రకు న్యాయం జరగలేదు.

తగిన ఆధారాలు లేకపోవడంతో, అతన్ని "మానసిక స్థితి సరిగా లేని వ్యక్తి"గా ప్రకటించి మానసిక ఆసుపత్రికి పంపించారు.

---

ప్రస్తుతం...

అర్ధరాత్రి.

మెరుపులు ఆకాశాన్ని చీల్చుతున్నాయి.

మానసిక ఆసుపత్రి కారిడార్లలో అలారం మోగింది.

"రుద్ర పారిపోయాడు!"

అంటూ సిబ్బంది కేకలు వేశారు.

అందరూ వెతికారు.

సీసీటీవీలు పరిశీలించారు.....గేట్లు మూసేశారు.

కానీ రుద్ర అప్పటికే అక్కడి నుంచి మాయమయ్యాడు.

ఎలా తప్పించుకున్నాడో ఎవరికీ అర్థం కాలేదు.

చీకటి వీధుల్లో నడుస్తూ అతను నగర అంచున ఉన్న ఒక శ్మశానవాటికకు చేరుకున్నాడు.

అక్కడ ఒక వ్యక్తి తాజాగా ఖననం చేసిన మృతదేహానికి చెందిన బట్టలను గోతిలో పడేస్తున్నాడు.

గ్రామాల్లో చనిపోయిన వారి బట్టలను ఇంటికి తీసుకురాకూడదనే ఆచారం ప్రకారం వాటిని అక్కడే వదిలేస్తారు.

ఆ వ్యక్తి వెళ్లిపోయిన తర్వాత...

రుద్ర జాగ్రత్తగా చుట్టూ చూశాడు.

ఎవరూ లేరని నిర్ధారించుకుని ఆ బట్టలను తీసుకున్నాడు.

చిరిగిపోయిన ఆసుపత్రి దుస్తులను విసిరేసి, ఆ బట్టలను ధరించాడు.

కొత్త మనిషిలా కనిపించాడు.

కానీ అతని మనసులో మాత్రం పాత గాయాలే ఉన్నాయి.

కొంత దూరం నడిచాక అకస్మాత్తుగా ఒక జ్ఞాపకం మెదిలింది.

"మా ఇల్లు ఎక్కడ ఉంది...?"

అతని పెదవులపై మాటలు జారాయి.

అమ్మతో గడిపిన చిన్ననాటి క్షణాలు గుర్తొచ్చాయి.

వారి ఇంటి చిరునామా కూడా గుర్తొచ్చింది.

ఆ చిరునామా చెప్పుకుంటూ నగరమంతా తిరిగాడు.

కానీ...

కాలం అన్నింటినీ మార్చేసింది.

ఆ ఇల్లు కనిపించలేదు.

లేదా అతనికి గుర్తున్న ప్రపంచమే ఇక లేదు.

నిరాశగా నడుస్తూ ఉండగా రోడ్డుపక్కన ఒక దృశ్యం కనిపించింది.

ఒక వ్యక్తి తన చిన్న కుమార్తెను అందరి మధ్యలో దారుణంగా కొడుతున్నాడు.

ఆ పాప ఏడుస్తోంది.

చుట్టూ ఉన్నవాళ్లు చూస్తున్నారు.

కానీ ఎవరూ ఆపడం లేదు.

ఆ దృశ్యం చూడగానే రుద్ర గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది

అతని కళ్లలో రక్తం దిగింది.

మళ్లీ తన తల్లి గుర్తొచ్చింది.

అతని లోపల ఉన్న రాక్షసుడు మేల్కొన్నాడు.

అప్పుడే దగ్గరలో ఉన్న జామపండ్లు అమ్మే వ్యక్తి బండిపై చిన్న కత్తి కనిపించింది.

రుద్ర నెమ్మదిగా ఆ కత్తిని తీసుకున్నాడు.

ఆ వ్యక్తి వైపు అడుగులు వేయడం ప్రారంభించాడు.

ఇంకో క్షణంలో రక్తపాతం జరగబోతోంది.

అప్పుడే...

ఒక స్కూటీ వేగంగా వచ్చి రుద్రను ఢీకొట్టింది.

అతను రోడ్డుపై పడిపోయాడు.

కత్తి చేతిలోంచి జారిపోయింది.

"అయ్యో! సారీ సర్... మీకు ఏమైనా అయిందా?"

అని ఒక అమ్మాయి భయపడుతూ అతని దగ్గరకు పరుగెత్తుకొచ్చింది.

రుద్ర తలెత్తి ఆమె వైపు చూశాడు.

ఆ స్వరం...

ఆ మాట తీరు...

ఆమె కళ్లలోని ఆ మమకారం...

అతనికి తన తల్లి గుర్తొచ్చింది.

ఎన్నో ఏళ్ల తర్వాత మొదటిసారి అతని కోపం ఒక్కసారిగా చల్లారిపోయింది.

ఆమె ఉనికి అతని హృదయంలోని తుఫాన్‌ను ఆపేసింది.

రుద్ర ఆమెనే చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

ఆ అమ్మాయి మాత్రం అతను వేసుకున్న ఖరీదైన సూట్‌ను

చూసి అతను ఒక సాధారణ వ్యక్తి కాదు అని భావించింది.

"సారీ సర్... నా తప్పే. హాస్పిటల్‌కు వెళ్దామా ! ?"

అని ఆందోళనగా అడిగింది.

రుద్ర సమాధానం చెప్పలేదు.

అతని కళ్లలో మాత్రం ఎన్నో సంవత్సరాల తర్వాత ఒక కొత్త భావన కనిపించింది.

అది కోపం కాదు.

అది భయం కాదు.

అది...

ఆమె వల్ల కలిగిన ఒక తెలియని ప్రశాంతత.....