Episode 01

రాత్రి 11:47.

ఆ ఇంటి టెర్రస్‌ మీద ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు శ్రీధర్.

చుట్టూ నిశ్శబ్దం.

దూరంగా ఎక్కడో కుక్కలు మొరుగుతున్న శబ్దం...

రోడ్డుపై అప్పుడప్పుడు వెళ్తున్న వాహనాల శబ్దం...

అంతే.

శ్రీధర్‌ చేతిలో ఒక మద్యం బాటిల్.

పక్కనే ఒక గ్లాస్.

గ్లాస్‌లో మద్యం పోసుకున్నాడు.

కొద్దిసేపు దాన్ని చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

తర్వాత ఒక్కసారిగా తాగేశాడు.

కళ్ళు మూసుకున్నాడు.

ఏదో మర్చిపోవాలని ప్రయత్నిస్తున్నట్టుగా...

కానీ మద్యం అతని జ్ఞాపకాలను తుడిచిపెట్టలేదు.

అవి ఇంకా స్పష్టంగానే ఉన్నాయి.

"నీ వల్ల ఏం అవుతుంది రా?"

అమ్మ మాట.

"నువ్వు పనికిరావు."

నాన్న మాట.

"నీకు ఎంత టాలెంట్ ఉందని అనుకున్నామో... ఇప్పుడు చూస్తుంటే అంతా వేస్ట్."

ఒక స్నేహితుడి మాట.

"ప్రతిసారి డబ్బులు అడగడానికి మాత్రం మమ్మల్ని గుర్తు చేసుకుంటావు."

మరో స్నేహితుడి మాట.

ఆ మాటలన్నీ అతని తలలో తిరుగుతూనే ఉన్నాయి.

శ్రీధర్ మళ్లీ గ్లాస్‌లో మద్యం పోశాడు.

ఈసారి చేతులు కొంచెం వణికాయి.

టెర్రస్‌ అంచు దగ్గరికి వెళ్లి కిందికి చూశాడు.

అతని ఇల్లు...

కానీ అది ఇప్పుడు అతని ఇల్లు కాదు.

ఎందుకంటే అతను ఇంటి నుంచి బయటకు వచ్చేశాడు.

లేదంటే...

బయటకు పంపించబడ్డాడని చెప్పడం సరైనదేమ

ఇరవై ఏడేళ్లు.

ఈ వయసులో చాలామంది తమ జీవితాన్ని నిర్మించుకోవడానికి పరుగులు తీస్తుంటారు.

కానీ శ్రీధర్ మాత్రం...

తన జీవితాన్ని ఎలా నాశనం చేసుకున్నాడో ఆలోచిస్తూ కూర్చున్నాడు.

ఒకప్పుడు అతని దగ్గర కూడా కలలు ఉండేవి.

ఏదో సాధించాలనే కోరిక ఉండేది.

ఏదైనా తనదైనదిగా చేయాలనే ఆలోచన ఉండేది.

కానీ ఒక్కొక్కటిగా అన్నీ దూరమయ్యాయి.

ఇప్పుడు అతని దగ్గర మిగిలింది ఒక్కటే.

మద్యం.

డబ్బులు లేవు.

పని లేదు.

ఇంట్లో చోటు లేదు.

స్నేహితుల సహాయం లేదు.

తన మీద తనకే నమ్మకం లేదు.

శ్రీధర్ ఫోన్ తీసుకున్నాడు.

Contacts తెరిచాడు.

ఒక్కో పేరు చూస్తూ వెళ్లాడు.

"రాహుల్..."

Call.

ఒక్క రింగ్.

Call cut.

మళ్లీ చేశాడు.

ఈసారి ఫోన్ స్విచ్‌ ఆఫ్.

మరో పేరు.

"సందీప్..."

Call.

ఎవరూ ఎత్తలేదు.

మూడోసారి.

WhatsApp‌లో ఒక మెసేజ్.

«"అన్నా... కొంచెం డబ్బులు కావాలి. రేపు ఇస్తాను."»

Sent.

Seen.

Reply లేదు.

కొద్దిసేపటి తర్వాత ఒక మెసేజ్ వచ్చింది.

«"ఇంకెంత రా? మేము కూడా విసిగిపోయాం."»

శ్రీధర్ ఆ మెసేజ్‌ను చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

మరో మెసేజ్ వచ్చింది.

«"నువ్వు చాలా టాలెంట్ ఉన్నవాడివి అనుకున్నాం."»

కొద్దిసేపు typing...

«"కానీ ఇప్పుడు నువ్వు పూర్తిగా వేస్ట్ అయిపోయావు."»

శ్రీధర్ ఫోన్‌ను కింద పెట్టాడు.

అతని కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి.

కానీ ఏడవలేదు.

ఎందుకంటే...

ఏడవడానికి కూడా అతనికి కారణం అర్థం కావడం లేదు.

తనను తాను నాశనం చేసుకున్నది ఎవరో అతనికి తెలుసు.

అది తనే.

ఒక్కసారిగా అతనికి ఒక విషయం గుర్తొచ్చింది.

వంట.

చాలా చిన్న విషయం.

కానీ అది అతని జీవితంలో ఒకప్పుడు చాలా పెద్ద విషయం.

చిన్నప్పటి నుంచి వంట చేయడం అంటే అతనికి ఇష్టం.

కొత్త కొత్త వంటకాలు ప్రయత్నించేవాడు.

ఎవరూ నేర్పకపోయినా YouTube చూసి చేసేవాడు.

ఒకసారి చేసిన వంటకం బాగా రాకపోతే...

మళ్లీ చేసేవాడు.

మళ్లీ.

మళ్లీ.

అతనికి వంటంటే నిజంగా ఇష్టం.

ఒక చిన్న హోటల్‌ పెట్టుకోవాలని కూడా ఒకప్పుడు అనుకున్నాడు.

లేదా ఒక మంచి Chef అవ్వాలని.

కానీ...

ఎవరూ అతన్ని ప్రోత్సహించలేదు.

"వంట చేసి ఏం సంపాదిస్తావు?"

"అది ఏమైనా career ఆ?"

"ముందు మంచి ఉద్యోగం చూసుకో."

అలా ఒక్కొక్క మాట అతని ఆ ఆసక్తిని నెమ్మదిగా చంపేసింది.

చివరికి...

అతను వంట చేయడం కూడా మానేశాడు.

శ్రీధర్ నవ్వుకున్నాడు.

అది నవ్వు కాదు.

తన మీద తనకే వేసుకున్న వెటకారం.

"వంట చేయాలనుకున్నాను..."

అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు.

"అది కూడా చేయలేకపోయాను."

మళ్లీ గ్లాస్ ఎత్తాడు.

తాగబోతుండగా...

అతని ఫోన్ మోగింది.

అతను స్క్రీన్‌ వైపు చూశాడు.

ఒక క్షణం అతని ముఖంలో మార్పు వచ్చింది.

ఎవరో తన గురించి ఆలోచిస్తున్నారేమో అన్న చిన్న ఆశ.

కానీ...

అది ఒక తెలియని నంబర్.

శ్రీధర్ call cut చేశాడు.

ఫోన్‌ను పక్కన పెట్టాడు.

టెర్రస్‌ గోడకు ఆనుకుని కూర్చున్నాడు.

ఆకాశం వైపు చూశాడు.

చంద్రుడు ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు.

కానీ శ్రీధర్ మనసులో మాత్రం ఎలాంటి ప్రశాంతత లేదు.

"నా జీవితం ఎక్కడ తప్పిపోయింది?"

అతను తనలో తానే ప్రశ్నించుకున్నాడు.

సమాధానం రాలేదు.

మళ్లీ తనను తానే ప్రశ్నించాడు.

"నేను నిజంగానే పనికిరానివాడినేనా?"

నిశ్శబ్దం.

కొన్ని క్షణాల తర్వాత...

అతని కళ్ళ నుంచి ఒక కన్నీటి బొట్టు జారింది.

అతను దాన్ని తుడవలేదు.

అలా జారిపోనిచ్చాడు.

ఎందుకంటే...

ఎన్నో రోజుల తర్వాత అతని నుంచి బయటకు వచ్చిన నిజమైన భావన అది.

గడియారం 12 దాటింది.

శ్రీధర్ బాటిల్‌ను చూశాడు.

బాటిల్‌లో మద్యం ఇంకా ఉంది.

కానీ అతని జీవితంలో...

ఏమీ మిగిలినట్టు అనిపించలేదు.

అతను నెమ్మదిగా కళ్ళు మూసుకున్నాడు.

ఒకప్పుడు వంటగదిలో నిలబడి...

తన చేతులతో ఒక వంటకం తయారు చేస్తున్న తనను తాను ఊహించుకున్నాడు.

అతని ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు.

ఆ జ్ఞాపకం కొన్ని సెకన్లే నిలిచింది.

తర్వాత మళ్లీ చీకటి.

శ్రీధర్ కళ్ళు తెరిచాడు.

గ్లాస్‌ను చేతిలో పట్టుకున్నాడు.

అతని ముందు రెండు దారులు ఉన్నట్టుగా అనిపించింది.

ఒకటి...

తనను తాను ఇంకా నాశనం చేసుకోవడం.

మరొకటి...

తాను కోల్పోయిన జీవితాన్ని తిరిగి వెతుక్కోవడం.

కానీ...

అతనికి రెండో దారి ఇంకా కనిపించలేదు.

అందుకే మళ్లీ గ్లాస్ వైపు చూశాడు.

శ్రీధర్‌కి తెలియదు...

తన జీవితంలో నిజమైన కథ ఇప్పుడే మొదలవుతుందని.