Episode 1

రుక్మిణీ వాళ్ళ ఇల్లు ఇంద్ర భవనం ల ఉంది, ఇల్లు ఇంద్ర భవనం అయితే రుక్మిణీ ఆ ఇంటికి రాకుమార్తె, ఎ లోటు లేకుండా యువరాణి ల చూసుకుంటారు వాళ్ళ నాన్న , కానీ రుక్మిణీ వాళ్ళ అమ్మ నాన్నమ్మ మాత్రం రుక్మిణీ నీ ఒంటరిగా పంపేవారు కాదు , వాళ్ళకి ఆ రోజుల్లోనే రెండు కార్లు ఉన్నాయి, అయినా సరే రుక్మిణీ మాత్రం ఎక్కడికి వెళ్ళిన నడిచే వెళ్తుంది, ఎంతో పద్ధతి గా , మంచి మనసు , బుద్ధి కలిగిన , అని సత్వ గుణాలు మరియు దైవ భక్తి కూడా ఎక్కువే మన రుక్మిణీ కి, కథ:- రుక్మిణి స్నానం చేసి తన గదిలో తయారవుతుంది. తన గది నిండా నెమలి పింఛాలతో నిండిపోయింది. పైగా కృష్ణుడి చిత్రపటాలు కొన్ని ఉన్నాయి. గోడకి కుదిగా భుజు పట్టిన గజ్జెలు కూడా ఉన్నాయి. బహుశా రుక్మిణికి నాట్యం చేయటం అంటే ఇష్టం ఏమో. కానీ ఎంత ఉదయాన్నే లేచి ఎందుకు తయారవుతుంది? బహుశా ఎక్కడికైనా వెళ్తుందేమో. తల స్నానం చేయడం వల్ల ఆమె రింగులు తిరిగిన కురులు ఆమె మాట వినటం లేదు. అద్దం ముందు కూర్చుని, తన తడిచిన జుట్టుకి సాంబ్రాణి పొగ పట్టించి, వెనుకనుండి చూస్తే ఆ విరబూసిన జుట్టుతో ఉన్న రుక్మిణి దేవకన్యలా ఉంది. నిజంగా ఎవరో దేవకన్య వచ్చి తలకు సాంబ్రాణి పట్టించుకుంటున్నట్టు ఉంది.

రుక్మిణికి పద్మం వంటి కళ్ళు, పున్నమి వెన్నెలలాంటి చిరునవ్వు, మచ్చలేని పున్నమి చందమామలా వెలిగిపోతున్న మొహం. కళ్ళకి కాటుక పెట్టి, నుదుటిన చిన్న స్టికర్ బొట్టు పెట్టుకుని, ఆకుపచ్చ రంగు ఓణీ కట్టుకుని, తన కళ్ళకు అద్దాలు పెట్టుకుని హడావిడిగా తన గది లోంచి బయటకి వచ్చి చూస్తే, ఉదయాన్నే వచ్చే తొలి సూర్యకాంతి ఆమెను స్పర్శించాయి. బయట రేడియోలో “భజ గోవిందం భజ గోవిందం” అని M. S. Subbulakshmi గారు పాడిన పాట వినడానికి ఎంతో వినసొంపుగా ఉంది.

గబగబా వాళ్ళ పెరట్లో ఉన్న పువ్వులను కోసి, ఇంటి నుండి బయటకి వెళ్లడానికి సిద్ధం అయ్యింది. అంతే, వెనుకనుండి ఒక అరపు వినిపించింది.

“ఓయ్! ఎక్కడికి జరుకుంటున్నావ్!?” అని కోపంగా వాళ్ళ అమ్మగారు రుక్కూని పిలిచింది.

రుక్మిణి తన మనసులో, “గోవిందా... నీ దగ్గరకే కదా వస్తున్న!” అని అనుకుంటుంది. అప్పుడు వాళ్ళ అమ్మగారు వచ్చి, “పద... నేను వస్తున్న” అని అంటుంది. అప్పుడు రుక్మిణికి పట్టరాని ఆనందం వచ్చింది. ఎంతో ఆనందంతో వాళ్ళ అమ్మ కూడా ఉంది అన్న ధైర్యంతో రుక్మిణి మనసులో పాటలు పాడుకుంటూ ఆహ్లాదకరమైన వాతావరణాన్ని అనుభూతి చెందింది.

నిజానికి రుక్మిణి గుడికి వెళ్లేది తన స్వేచ్ఛ, స్వతంత్రాల కోసం. ఎందుకంటే ఆడపిల్లలు ఎప్పుడు ఎక్కడికైనా ఒంటరిగా గానీ, కనీసం తమ స్నేహితులతో కానీ అలా సరదాగా బయటకి వెళ్లలేరు. అందుకేనేమో రుక్మిణికి అలా బయట తిరగడం అంటే ఎంతో ఇష్టం. ఈ వంక మీదే గుడికి వెళ్తుంది అన్నమాట. ఆ కారణం మీద బయట తిరగొచ్చు అని.

పైన ఆకాశంలో అకస్మాత్తుగా నల్లని మేఘాలు కమ్ముకున్నాయి. చల్లగా గాలి, వర్షం పడే ముందు వచ్చే ఆ సువాసన ఎంతో మధురంగా ఉంటుంది కదా! రుక్మిణికి ఆ వాతావరణం చాలా బాగా నచ్చింది. తన మనసులో నాట్యం చేయాలి అని ఉన్నా, చుట్టూ ఉన్న నలుగురు ఏం అనుకుంటారో అని తనలో తానే ఆలోచనలో పడిపోయింది.

అలా చూస్తూ చూస్తూ గుడిలోకి వెళ్లారు. అక్కడ ఎదురుగా వచ్చిన ఒక పెద్దావిడ రుక్మిణిని చూసి,

“ఏమ్మాయ్... పెళ్లి ఎప్పుడు చేసుకుంటావ్ ఇంకా? నీ వయసుకి నాకు ముగ్గురు పిల్లలు” అని అంది.

ఆ మాట విన్న రుక్మిణికి ఎంతో కోపం వచ్చింది. కానీ ఆవిడ పెద్దది కాబట్టి ఏం అనలేదు. కానీ చాలా కోపంగా చూసింది. కానీ రుక్మిణి వాళ్ళ అమ్మ మాత్రం,

“ఈయడది ఏదో ఒక మంచి సంబంధం చూసి చేసేస్తాం పెద్దమ్మ” అని అంది రుక్మిణి వాళ్ళ అమ్మ సుమతి.

రుక్మిణి మాత్రం కుంచెం ముందుకి వెళ్లగానే,

“ఏంటి అమ్మ నువ్వు... నేను పై చదువులు చదువుకుంటా అంటే పెళ్లి అంటున్నావ్? అయినా ఇది స్వతంత్ర భారతం. 1970s లో ఉన్నాం మనం. ఇంకా మీ పాతకాలపు ఆలోచనలు ఏంటో గోవిందా...!” అని అంది.

అప్పుడు వాళ్ళ అమ్మ రుక్మిణికి ఒక మొట్టికాయ ఇచ్చి,

“ఆవిడ వయసుకి మర్యాద ఇచ్చి ఏదో ఒక సమాధానం చెప్పాలి. సంస్కారం లేకపోతే నిన్ను అనరు, నన్ను అంటారు” అని అంటుంది సుమతి.

“దానికి కొట్టి చెప్పాలా?” అని ఏడుపు మొఖం పెట్టి అంటుంది.

“నోరు మూయ్... పద, వర్షం పడేలా ఉంది” అని అంది సుమతి.