Episode -17

వర్షపు సాయంత్రం – తునిలోని చిన్న గుడి

అది ఒక సాధారణ వారపు రోజు.

కాలేజ్ అయిపోయింది. పవన్ ఇంటికి వెళ్తున్నాడు.

ఆకాశంలో నల్లని మేఘాలు కమ్ముకున్నాయి. ఉరుములు మెల్లగా వినిపిస్తున్నాయి.

మొదట చినుకులు పడటం మొదలయ్యాయి.

తర్వాత వర్షం వేగం పెరిగింది.

తుని రోడ్లు పూర్తిగా తడిసి పోయాయి.

పవన్ దగ్గరలో ఉన్న ఒక ప్రశాంతమైన రోడ్డుపక్క గుడిలోకి వెళ్లి వర్షం నుంచి తలదాచుకున్నాడు.

ఆ గుడి చాలా నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

జనం లేరు.

తడి నేల వాసన, కర్పూర సువాసన, పైకప్పుపై పడుతున్న వర్షపు చినుకుల శబ్దం మాత్రమే వినిపిస్తున్నాయి.

పవన్ లోపలికి అడుగుపెట్టి, తన తడి జుట్టును వెనక్కి సరిచేసుకుంటూ ఉండగా ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.

దేవుడి ముందు చేతులు జోడించి నిలబడి ఉన్న ఒక పరిచయమైన రూపం అతని కంటపడింది.

ఆమె వెనుకవైపు తిరిగి ఉంది.

ఆమె...

కరిష్మా.

ప్రపంచమే ఒక్క క్షణం ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది.

ఎన్నో సంవత్సరాలు గడిచిపోయినట్టుంది.

అయినా అతని గుండె మాత్రం అప్పటిలాగే కొట్టుకుంటోంది.

ఆమె నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగింది.

పవన్‌ను చూసి ఆశ్చర్యపోయింది.

ఇద్దరూ క్షణం పాటు మాటలు రాక ఒకరినొకరు చూస్తూ నిలిచిపోయారు.

పవన్ (కొద్దిసేపటి తర్వాత):

“కరిష్మా… నిజంగానే నువ్వేనా?”

కరిష్మా (మృదువుగా):

“పవన్…”

పవన్ (సగం నవ్వుతో, సగం బాధతో):

“విచిత్రంగా ఉంది కదా… మనల్ని కలపడానికి ఈ గుడి ముందుకు వచ్చింది… కానీ విధి మాత్రం అప్పట్లో సెలవు తీసుకుంది.”

ఇద్దరూ చిన్నగా నవ్వుకున్నారు.

ఆ నవ్వులో బాధ కూడా ఉంది.

అసౌకర్యం కూడా ఉంది.

బయట వర్షం అలాగే కురుస్తూనే ఉంది.

కరిష్మా:

“ఇలా నిన్ను మళ్లీ కలుస్తానని నేను ఎప్పుడూ అనుకోలేదు.”

పవన్:

“నేనూ కాదు. కానీ జీవితం కొన్నిసార్లు ఆశ్చర్యకరమైన కలయికలు ఇస్తుంది… అయితే సమాధానాలు మాత్రం ఇవ్వదు.”

ఆమె కిందికి చూసింది.

ధైర్యం కూడగట్టుకుంది.

కరిష్మా:

“ఆ రోజు… అన్నవరం దగ్గర… నేను భయపడ్డాను. నీ ముఖం చూడలేకపోయాను.”

పవన్:

“చూడాల్సింది. నిజం కంటే మౌనం ఎక్కువగా బాధిస్తుంది.”

కరిష్మా:

“నేను నిన్ను ఎప్పుడూ మర్చిపోలేదు.”

పవన్:

“అయితే మొదలవ్వక ముందే అది ఎందుకు ముగిసింది?”

కరిష్మా (వర్షం వైపు చూస్తూ):

“బహుశా… అప్పట్లో మనం ప్రారంభం కావడానికి సిద్ధంగా లేమేమో. లేదా… ఇది మనకు ఎప్పుడూ దొరకని వీడ్కోలు కావచ్చు.”

పవన్:

“వర్షంలో గుడి దగ్గర ముగింపు మాటలు… కవిత్వంలా ఉన్నాయి కదా?”

కరిష్మా:

“నన్ను ఎప్పుడైనా క్షమించగలవా?”

పవన్ (సున్నితంగా):

“నేను చాలా ముందే క్షమించాను. కానీ అలా చేయడానికి నేను అగ్నిలో నడవాల్సి వచ్చింది.”

ఇద్దరూ కొద్దిసేపు మౌనంగా నిలబడ్డారు.

బయట వర్షం ఇంకా కురుస్తూనే ఉంది.

లోపలికి చల్లని గాలి వీచింది.

ఆ గాలిలో ఒక ప్రశాంతత ఉంది.

కరిష్మా (చిన్నగా నవ్వుతూ):

“నిన్ను ఎప్పుడూ వదిలిపెట్టని ఒకరిని నువ్వు కనుగొనాలని కోరుకుంటున్నాను.”

పవన్ (తల ఊపుతూ):

“బహుశా… నేను ఇప్పటికే అలాంటి ఒకరిని కనుగొన్నాను. ఈ కలయిక మాత్రం నా మనసులోని మేఘాలను తొలగించింది.”

కరిష్మా దేవుడి వైపు నమస్కరించింది.

పవన్ గుడి బయటకు నడిచాడు.

కొన్ని క్షణాల క్రితం కన్నా ఇప్పుడు అతని మనసు చాలా తేలికగా ఉంది.

🌧️ అదే గుడి బయట – మరో నిజం

కరిష్మా గుడి మెట్లపై నిలబడి ఉంది.

ఆమె గొడుగు నుంచి నీటి చుక్కలు జారుతున్నాయి.

ఆమె ముఖంలో నమ్మలేని భావం.

ఇద్దరి చూపులు మళ్లీ కలిశాయి.

సమయం మళ్లీ ఆగిపోయినట్టైంది.

కరిష్మా (మృదువుగా):

“పవన్…”

పవన్ (ఆశ్చర్యంగా):

“కరిష్మా… ఇక్కడా…?”

ఆమె నెమ్మదిగా అతని వైపు నడిచింది.

ఆమె కళ్లలో ఎన్నాళ్లుగానో దాచుకున్న భావాలు కనిపిస్తున్నాయి.

కరిష్మా (వణుకుతున్న స్వరంతో):

“నేను చాలా కాలంగా నిన్ను చూడాలని ఎదురుచూశాను… చాలా కాలం క్రితమే చెప్పాల్సిన ఒక విషయం చెప్పడానికి.”

పవన్ మౌనంగా ఆమె వైపు చూశాడు.

కరిష్మా (గుండె బరువుతో):

“నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను, పవన్. ఎప్పటినుంచో ప్రేమిస్తున్నాను. ట్యూషన్ రోజుల నుంచే… ప్రతి క్షణం. నేను భయపడ్డాను అంతే. కానీ ఇప్పటికీ నిన్నే ప్రేమిస్తున్నాను.”

పవన్ నెమ్మదిగా కళ్లుమూసి మళ్లీ తెరిచాడు.

బయట వర్షం మరింత గట్టిగా పడుతోంది.

కానీ అతని లోపల మాత్రం సంపూర్ణ నిశ్శబ్దం ఉంది.

పవన్ (శాంతంగా):

“కరిష్మా… ఆ ఒక్క మాట కోసం నేను నెలల తరబడి… బహుశా సంవత్సరాల తరబడి ఎదురుచూశాను. ప్రతిరోజూ అది ఊహించుకునేవాడిని.”

కరిష్మా (నెమ్మదిగా):

“అయితే… ఇప్పుడు నీ కళ్లలో ఆ వెలుగు ఎందుకు కనిపించడం లేదు?”

పవన్ (సున్నితంగా):

“ఎందుకంటే… నేను అప్పటి పవన్ కాదు. నీ ప్రేమ కోసం ఎదురుచూసిన ఆ పవన్… నువ్వు వెళ్లిపోయిన రోజు విరిగిపోయాడు.”

కరిష్మా కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి.

కరిష్మా:

“కాలం గడిస్తే నేను మామూలు అవుతాననుకున్నాను. కానీ కాలేదు. ఇప్పటికీ నేను నిన్నే ప్రేమిస్తున్నాను.”

పవన్ (దయగా కానీ దృఢంగా):

“నేను మాత్రం మళ్లీ నిలబడ్డాను. నా హృదయం విరిగిపోయినప్పుడు దాన్ని జాగ్రత్తగా పట్టుకున్న వాళ్లు దొరికారు… ఇంకా మళ్లీ నవ్వడం నేర్పిన ఒక వ్యక్తి కూడా.”

కరిష్మా తల వంచింది.

ఆమె కన్నీళ్లు వర్షంలో కలిసిపోయాయి.

కరిష్మా:

“అంటే… చాలా ఆలస్యమైపోయిందా?”

పవన్ (చిన్న చిరునవ్వుతో):

“కాదు. ఇది సరైన సమయం. కానీ ప్రేమ కోసం కాదు… ముగింపు కోసం. నేను నిన్ను క్షమించాను. నిజంగానే. కానీ నేను వెనక్కి వెళ్లలేను. ఇప్పుడు నేను నీ వాడిని కాదు.”