Episode -32

రెండు దారులు... ఒకే హృదయం

గార్డెన్ ఏరియా – క్లాసులు ముగిసిన తర్వాత

ముగ్గురూ కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉన్నారు.

ఆ నిశ్శబ్దాన్ని పవన్ మృదువుగా చెరిపాడు.

**పవన్** (నెమ్మదిగా):

"ఇషు... కరిష్మ...

మీరిద్దరూ కొద్దిసేపు ఒంటరిగా మాట్లాడుకోండి.

నేను అక్కడ వెయిట్ చేస్తాను."

అని చెప్పి దగ్గరలో ఉన్న వేపచెట్టు కింద బెంచ్ వైపు నడిచాడు.

ఇప్పుడు...

ఇషు, కరిష్మ ఇద్దరూ ఒకరి ఎదురుగా ఒకరు నిలబడి ఉన్నారు.

ఇద్దరూ బలంగా కనిపిస్తున్నా...

వారి మనసుల్లో మాత్రం ఎన్నో భావోద్వేగాలు అలజడి సృష్టిస్తున్నాయి.

🌸 కరిష్మ & ఇషు – ఎదురెదురుగా

కొన్ని క్షణాల నిశ్శబ్దం తర్వాత...

కరిష్మ మాట్లాడడం ప్రారంభించింది.

**కరిష్మ** (మృదువుగా):

"నేను ఇక్కడికి గొడవ పడటానికి రాలేదు.

లేదా ఎవరి మీద హక్కు చూపించడానికి కూడా కాదు.

నేను వచ్చాను...

ఎందుకంటే ఒకప్పుడు పవన్ నా ప్రపంచం అంతా."

ఇషు ఆమె కళ్లలోకి చూసింది.

అక్కడ కనిపించింది ప్రేమ...

పశ్చాత్తాపం...

మరియు కోల్పోయిన సమయంపై బాధ.

**ఇషు** (సున్నితంగా):

"నాకు తెలుసు.

నీ కళ్లలో అది స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది."

కరిష్మ కళ్లలో నీళ్లు మెరిశాయి.

**కరిష్మ:**

"నువ్వు నన్ను స్వార్థపరురాలిగా అనుకుంటున్నావేమో...

ఇలా అకస్మాత్తుగా వచ్చానని."

**ఇషు** (శాంతంగా):

"లేదు.

నువ్వు ధైర్యవంతురాలివి అని అనుకుంటున్నాను.

ఒకప్పుడు కోల్పోయిన వ్యక్తిని మళ్లీ ఎదుర్కోవడానికి చాలా ధైర్యం కావాలి."

కరిష్మ కాసేపు మౌనంగా నిలిచింది.

ఆ తర్వాత నేరుగా ప్రశ్నించింది.

**కరిష్మ:**

"నువ్వు...

పవన్‌ని ప్రేమిస్తున్నావా?"

ఇషు స్వల్పంగా నవ్వింది.

ఆ నవ్వులో నిజాయితీ ఉంది.

**ఇషు:**

"అతని గురించి నేను మాటల్లో చెప్పలేనంతగా శ్రద్ధ తీసుకుంటాను.

కానీ ప్రేమా?

అతను ఇవ్వని హక్కును నేను ఎప్పుడూ నాదిగా చెప్పుకోను.

నేను కేవలం...

అతని పక్కనే ఉంటాను."

కరిష్మ గొంతు బరువెక్కింది.

**కరిష్మ:**

"నేను తప్పులు చేశాను.

అతనికి నాకు అత్యంత అవసరం ఉన్నప్పుడు...

నేనే అతనికి దూరమయ్యాను.

ఇప్పుడు...

నేను ఇక్కడ నిలబడటానికి కూడా అర్హురాలినేనా అనే సందేహం వస్తోంది."

ఇషు ఆమె మాటలు శ్రద్ధగా విన్నది.

తర్వాత మెల్లగా చెప్పింది.

**ఇషు:**

"కరిష్మ...

ప్రేమ అర్హతల గురించి కాకపోవచ్చు.

అది సమయం గురించి కావచ్చు.

మరియు కొన్ని సార్లు...

ఆ సమయం చాలా క్రూరంగా ఉంటుంది."

కరిష్మ తలదించుకుంది.

వర్షం రాకముందు వీచే గాలిలా...

ఆమె మనసులో ఆలోచనలు పరుగెత్తాయి.

**కరిష్మ** (మెల్లగా):

"నాకు భయంగా ఉంది, ఇషు...

నేను ఇవ్వలేకపోయిన ప్రశాంతతను...

ఎవరో ఇంకొకరు అతనికి ఇస్తారేమో అని."

ఇషు ఒక అడుగు ముందుకు వేసింది.

ఆమె స్వరం మృదువుగానే ఉంది.

కానీ మాటల్లో స్పష్టత ఉంది.

**ఇషు:**

"అయితే నిన్ను నువ్వు ఒక ప్రశ్న అడుగు.

నువ్వు ఇప్పుడు ఇక్కడికి వచ్చిందీ...

అతనికి ప్రశాంతత ఇవ్వడానికా?

లేక...

నీ బాధను తగ్గించుకోవడానికా?"

ఆ ప్రశ్న విన్న కరిష్మ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది.

ఆమెకు వెంటనే సమాధానం దొరకలేదు.

**కరిష్మ** (వణుకుతున్న స్వరంతో):

"నాకు...

ఇప్పుడు ఏదీ అర్థం కావడం లేదు."

ఇషు మెల్లగా ఆమె భుజంపై చేయి వేసింది.

**ఇషు:**

"అయితే పవన్‌కి నిర్ణయం తీసుకునే అవకాశం ఇవ్వు.

గతాన్ని వెంటాడకు.

నీ మనసులోని నిజాన్ని చెప్పు.

అతను ఏ నిర్ణయం తీసుకున్నా...

దాన్ని అంగీకరించు."

కరిష్మ మెల్లగా తల ఊపింది.

కన్నీటి బొట్టు చెంపపై జారింది.

ఆమె దాన్ని తుడుచుకుంది.

దూరం నుంచి చూస్తున్న పవన్

వేపచెట్టు కింద ఉన్న బెంచ్‌పై కూర్చున్న పవన్...

వారిద్దరినీ గమనిస్తున్నాడు.

అతను ఊహించినట్లుగా అక్కడ గొడవ లేదు.

నిందలు లేవు.

పోటీ లేదు.

కేవలం...

నిజాయితీ మాత్రమే ఉంది.

ఒకరు గతం నుంచి వచ్చారు.

మరొకరు వర్తమానంలో నిలబడ్డారు.

ఇద్దరూ అతని కోసం కాదు...

అతని శాంతి కోసం మాట్లాడుతున్నారు.

పవన్ కళ్లను మూసుకున్నాడు.

లోతుగా శ్వాస తీసుకున్నాడు.

ఎందుకంటే...

ఎన్నో రోజుల తర్వాత...

ప్రతి ఒక్కరూ తమ హృదయంలోని నిజాన్ని బయటపెడుతున్నారు.

గతం కూడా.

వర్తమానం కూడా.

మరి అతని ముందున్న భవిష్యత్తు కూడా.