Episode -27
వర్షం, ఆలయం, రెండు హృదయాలు
ఆలయ మండపం కింద నిలబడి ఉన్న కరిష్మ లోతుగా ఊపిరి తీసుకుంది. ఆమె కళ్లలో చెప్పలేని భావాలు కనిపిస్తున్నాయి. జల్లుగా మొదలైన వర్షం కాస్త పెరిగింది. కానీ వారిద్దరికీ ఆ ప్రపంచం మాయమైనట్టే అనిపించింది.
ఆ పురాతన ఆలయ ద్వారం కింద...
వర్షం, గంటల శబ్దం, వారి గుండెల చప్పుడు మాత్రమే మిగిలాయి.
కరిష్మ (వణుకుతున్న స్వరంతో, ధైర్యం కూడగట్టుకుంటూ):
“పవన్... నిన్ను చూసిన తర్వాత నా మనసు ఇంకా ప్రశాంతంగా ఉండలేకపోతోంది. ప్రతి రోజు నీ గురించే ఆలోచిస్తూ గడిపాను. నువ్వు దూరమైన తర్వాతే నాకు అర్థమైంది...
నేను నిజంగా...
నిజంగానే నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను.”
పవన్ నిశ్శబ్దంగా తల వంచుకున్నాడు.
గత జ్ఞాపకాలు, నిద్రలేని రాత్రులు, తనను తాను మర్చిపోవడానికి చేసిన ప్రయత్నాలు...
అన్నీ ఒక్కసారిగా అతని మనసులో మెదిలాయి.
కరిష్మ ఒక అడుగు ముందుకు వేసింది.
వర్షపు చినుకులు ఆమె ముఖంపై జారుతున్నాయి.
కరిష్మ (వేడుకుంటూ):
“పవన్... దయచేసి ఒక్కసారి నాతో మాట్లాడవా?
ఒక్క అవకాశం ఇవ్వు...
నేను ఆలస్యంగా వచ్చానని తెలుసు...
కానీ నా ప్రేమ నిజం...
నా భావాలు నిజం...”
పవన్ ఆమె కళ్లలోకి చూశాడు.
విధి అల్లిన దారాల్లా వర్షపు చినుకులు వారి మధ్య మెరిసాయి.
అతను మాట్లాడాలని ప్రయత్నించాడు.
కానీ మాటలు గొంతులోనే ఆగిపోయాయి.
పవన్ (మెల్లగా):
“కరిష్మ...
నువ్వు ఇలా మాట్లాడుతున్నప్పుడు...
నా మనసులో ఒక యుద్ధం జరుగుతోంది.
నిన్ను మర్చిపోవడానికి నేను చాలా ప్రయత్నించాను.
కానీ ఇప్పుడు...
నిన్ను మళ్లీ చూసిన తర్వాత...
అన్నీ మళ్లీ మొదటిలా అనిపిస్తున్నాయి.”
కరిష్మ కళ్లను తుడుచుకుంది.
అవి కన్నీళ్లా, వర్షపు చినుకులా ఆమెకే తెలియలేదు.
కరిష్మ:
“పవన్...
ఈ అవకాశాన్ని మళ్లీ కోల్పోవద్దాం...
దయచేసి...”
పవన్ లోతుగా ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
తనలోని తుఫానును అదుపు చేసుకునే ప్రయత్నం చేశాడు.
పవన్ (నెమ్మదిగా):
“కరిష్మ...
నా హృదయంలో ఇంకా ఒక గాయం ఉంది.
నిన్ను మళ్లీ అంగీకరించడం అంటే...
మళ్లీ బాధపడతానేమో అన్న భయం.
మళ్లీ ఒంటరి రాత్రులు ఎదురవుతాయేమో అన్న భయం.”
కరిష్మ చేతులు జోడించింది.
ఆలయ గంటలు మరోసారి మోగాయి.
కరిష్మ (మృదువుగా):
“నేను నిన్ను బాధపెట్టను...
ప్రామిస్.
ఈసారి...
నువ్వు నా జీవితంలో చాలా ముఖ్యమైన వ్యక్తివి.
దయచేసి నమ్ము.”
పవన్ కొద్దిసేపు కదలకుండా నిలబడ్డాడు.
ఆమె కళ్లలో ఆశ, ప్రేమ, బాధ...
అన్నీ కనిపిస్తున్నాయి.
చివరకు అతను ఆమె వైపు చూసి మాట్లాడాడు.
పవన్ (గొంతు బరువెక్కుతూ):
“కరిష్మ...
నాకు కొంత సమయం ఇవ్వు.
నా మనసును నేను అర్థం చేసుకోవాలి.
నేను నిన్ను మళ్లీ కలుస్తాను...
కానీ ఇప్పుడే కాదు.
దయచేసి అర్థం చేసుకో.”
కరిష్మ నెమ్మదిగా తల ఊపింది.
వర్షం కూడా కాస్త తగ్గింది.
ఆకాశం సైతం వారి భావాలను గౌరవిస్తున్నట్టుగా అనిపించింది.
ఆమె ఒక అడుగు వెనక్కి వేసింది.
ఆశతో నిండిన హృదయం...
బరువెక్కిన మనసు...
రెండింటినీ తీసుకుని నెమ్మదిగా వెనక్కి నడిచింది.
పవన్ ఆమె వెళ్తున్న దారిని చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
వర్షంతో తడిసిన ఆ మార్గంలో ఆమె రూపం క్రమంగా కనుమరుగైంది.
పవన్ మాత్రం అక్కడే నిలబడి ఉన్నాడు.
మనసులో కొంత భారాన్ని వదిలేసినట్టు...
అదే సమయంలో ఏదో విలువైనదాన్ని కోల్పోయినట్టు...
ఆ వర్షపు సాయంత్రం అతని జీవితంలో మరో మరిచిపోలేని అధ్యాయంగా మారిపోయింది.
The Unexpected Exit
By Moonuuu@16
Published: June 14, 2026 at 10:55 AM
Evaluate Chapter
Your input calibrates the database for others.