Episode -31

అనుకోని అతిథి

కాలేజ్, CSE బ్లాక్ బయట – మధ్యాహ్నం

బెల్ మోగింది.

విద్యార్థులంతా క్యాంటీన్, హాస్టల్ వైపు వెళ్తున్నారు.

పవన్, ఇషు ఇద్దరూ క్లాస్ ముగించుకుని బయటకు వస్తున్నారు.

చాలా రోజుల తర్వాత పవన్ ముఖంలో మళ్లీ చిరునవ్వు కనిపిస్తోంది.

ఇద్దరూ సాధారణంగా మాట్లాడుకుంటూ నడుస్తున్నారు.

అప్పుడే...

ఇషు ఒక్కసారిగా అడుగులు ఆపేసింది.

**ఇషు** (కళ్లను చిన్నగా చేస్తూ):

"అరే...

బైక్ స్టాండ్ దగ్గర ఎవరో నిలబడి ఉన్నారు.

పింక్ కలర్ కుర్తీ...

అది..."

పవన్ వెనక్కి తిరిగి చూడబోతుండగా...

ఒక మృదువైన స్వరం వినిపించింది.

**కరిష్మ** (భయంగా):

"ఇషు...?"

ఇషు ఆశ్చర్యంగా ఆమె వైపు చూసింది.

**ఇషు:**

"నీకు నా పేరు తెలుసా?"

**కరిష్మ** (చిన్నగా నవ్వే ప్రయత్నం చేస్తూ):

"అవును...

నువ్వు పవన్ ఫ్రెండ్ కదా?

నేను...

కరిష్మ."

ఒక్క క్షణం ఇషు ఆశ్చర్యపోయింది.

కానీ వెంటనే తేరుకుంది.

ఆమె కళ్లలో ఎన్నో ప్రశ్నలు మెరిశాయి.

**ఇషు** (మృదువుగా):

"ఓహ్...

నీ పేరు గురించి విన్నాను."

అప్పుడే...

CSE బ్లాక్ తలుపు తెరుచుకుంది.

చేతిలో రెండు వాటర్ బాటిల్స్ పట్టుకుని పవన్ బయటకు వచ్చాడు.

ఈల వేస్తూ నడుస్తున్న అతను...

ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.

అతని చూపు కరిష్మపై పడింది.

కాలమే ఆగిపోయినట్టైంది.

చుట్టూ ఉన్న శబ్దాలు మసకబారిపోయాయి.

**పవన్** (తనలో తాను):

"కరిష్మ...?!"

అతను వేగంగా వారి వైపు నడిచాడు.

అతని ముఖంలో ఆశ్చర్యం, అయోమయం, భావోద్వేగం...

అన్నీ కలిసిపోయాయి.

**పవన్:**

"నువ్వు...

ఇక్కడ ఏమి చేస్తున్నావు?"

**కరిష్మ** (మెల్లగా):

"నిన్ను చూడాలి అనిపించింది.

మెసేజ్‌ల కోసం ఇంకా ఎదురు చూడలేకపోయాను."

పవన్ ఒక్కసారి ఇషు వైపు చూశాడు.

ఇషు వారిద్దరి మధ్య నిలబడి ఉంది.

ఆమె ముఖం ప్రశాంతంగానే ఉన్నా...

ఆమె కళ్లలో మాత్రం పవన్ కోసం ఆందోళన కనిపిస్తోంది.

**ఇషు** (నెమ్మదిగా):

"మీ ఇద్దరికీ మాట్లాడుకోవడానికి సమయం కావాలి.

నేను అక్కడ వెయిట్ చేస్తాను."

అని చెప్పి పక్కనే ఉన్న చిన్న గోడపైకి వెళ్లి కూర్చుంది.

వారికి దూరంగా...

కానీ అవసరమైతే చేరుకునేంత దగ్గరగా.

---

కరిష్మ పవన్ వైపు చూసింది.

ఆమె కళ్లలో నీళ్లు మెరిశాయి.

**కరిష్మ** (గొంతు వణుకుతూ):

"నేను ఎలాంటి సీన్ క్రియేట్ చేయాలనుకోలేదు.

కానీ ఇక భరించలేకపోయాను.

నీ నిశ్శబ్దం...

ఏ సమాధానం కంటే ఎక్కువగా నన్ను బాధిస్తోంది.

పవన్...

నేను ఇంకా నీ జీవితంలో ఏమైనా అర్థం కలిగి ఉన్నానా?"

పవన్ లోతుగా ఊపిరి తీసుకున్నాడు.

తన భావోద్వేగాలను అదుపు చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు.

దూరం నుంచి ఇషు నిశ్శబ్దంగా చూస్తోంది.

---

**పవన్** (మెల్లగా):

"కరిష్మ...

ఇప్పుడు నేను ఏమి ఫీల్ అవుతున్నానో నాకు కూడా తెలియడం లేదు.

నేను పాతిపెట్టిన జ్ఞాపకాలు...

మళ్లీ ఒక్కసారిగా బయటకు వస్తున్నాయి.

అన్నీ కలిసిపోయాయి."

---

కరిష్మ కళ్లలోని నీళ్లు జారిపడబోతున్నాయి.

**కరిష్మ:**

"నాకు నిజం కావాలి పవన్.

ఆ నిజం నన్ను బాధపెట్టినా సరే.

కానీ తెలియని ఎదురుచూపుల్లో ఉండలేను."

---

పవన్ సమాధానం చెప్పబోతుండగా...

ఇషు మెల్లగా లేచి వారి దగ్గరకు వచ్చింది.

అతని భుజంపై మృదువుగా చేయి వేసింది.

---

**ఇషు** (శాంతంగా):

"సారీ...

మధ్యలో మాట్లాడుతున్నందుకు.

కానీ ఒక విషయం మాత్రం గుర్తుంచుకోండి.

పవన్ తన హృదయాన్ని గతానికి ఇవ్వాల్సిన అవసరం లేదు.

భవిష్యత్తుకి కూడా కాదు.

అతని హృదయం ముందుగా అతని వర్తమానానికి చెందాలి.

అతనికి కొంచెం ఊపిరి పీల్చుకునే అవకాశం ఇవ్వండి."

---

ఆ మాటలు విన్న తర్వాత...

ముగ్గురూ నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డారు.

కాలేజీ ప్రాంగణం మొత్తం విద్యార్థుల సందడితో నిండిపోయింది.

నవ్వులు...

మాటలు...

అడుగుల శబ్దాలు...

అన్నీ వినిపిస్తున్నాయి.

కానీ ఆ ముగ్గురి మధ్య మాత్రం కాలమే ఆగిపోయినట్టుంది.

ఒక వైపు గతం...

మరో వైపు వర్తమానం...

మధ్యలో నిలబడి ఉన్న పవన్.

అతని నిర్ణయం కోసం...

రెండు హృదయాలు నిశ్శబ్దంగా ఎదురుచూస్తున్నాయి.