Episode -25

కాలేజ్ కారిడార్ – మధ్యాహ్న విరామం

పవన్ క్యాంటీన్ వైపు నడుస్తున్నాడు. కొంత దూరంలో ఉన్న ఇషు అతన్ని చూసి సరదాగా పరుగెత్తుకుంటూ వస్తుంది.

**ఇషు** (ఉత్సాహంగా):

“అన్నయ్యా... ఆగు రా!”

**పవన్** (ఆగి, చిన్న నవ్వుతో):

“ఇషు... నన్ను అన్నయ్య అని ఎందుకు పిలుస్తున్నావు? అలా పిలవొద్దని ముందే చెప్పాను కదా.”

**ఇషు** (నవ్వుతూ):

“అయ్యో సారీ రా పవన్ అన్నయ్య... నీ రియాక్షన్ చూడాలని అలా పిలిచాను.”

**పవన్** (నటనగా కోపం చూపిస్తూ):

“ఏంటి? నేను అంత పెద్దవాడిలా కనిపిస్తున్నానా? లేక ఇంకేదైనా కారణం ఉందా?”

**ఇషు** (నవ్వుతూ అతన్ని తట్టి):

“అయ్యో! ఎంత ఊహించుకుంటావు రా నువ్వు. సరే, ఇకపై అలా పిలవను.”

**పవన్** (చిరునవ్వుతో):

“అదే మంచిది. మళ్లీ అలా పిలిస్తే ఫైన్ వేస్తాను.”

**ఇషు:**

“సరే బాస్! ఇకపై కేవలం ‘పవన్’ మాత్రమే.”

**పవన్:**

“అదే బాగుంటుంది.”

ఇద్దరూ నవ్వుకుంటూ క్యాంటీన్ వైపు నడుస్తారు.

---

## 📅 సన్నివేశం: రెండు రోజుల తర్వాత – కాలేజ్ మెట్లు

పవన్ మెట్ల దగ్గర కూర్చొని ఫోన్ చూస్తున్నాడు. ఇషు మళ్లీ సరదాగా అతని దగ్గరకు వస్తుంది.

**ఇషు** (చిలిపిగా):

“అన్నయ్యా... టైమ్ ఎంత అయింది?”

**పవన్** (నిట్టూర్చుతూ):

“ఇషు... ఇంకా అదేనా? అలా పిలవొద్దని చెప్పాను కదా.”

**ఇషు** (నవ్వుతూ):

“అయ్యో... సరదాగా అన్నాను రా.”

**పవన్** (కొంచెం కోపంగా):

“సరదాకి కూడా ఒక హద్దు ఉంటుంది. నా ఫీలింగ్స్ గురించి స్పష్టంగా చెప్పాను. అయినా నువ్వు అదే చేస్తుంటే బాధగా ఉంటుంది.”

**ఇషు** (నవ్వు మాయమవుతూ):

“సరే... సారీ. అంత సీరియస్‌గా తీసుకుంటావని అనుకోలేదు.”

**పవన్:**

“హ్మ్...”

అని చెప్పి లేచి నెమ్మదిగా అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోతాడు.

---

## 🌙 సన్నివేశం: అదే రాత్రి

ఇషు పవన్‌కు మెసేజ్ చేస్తుంది.

**ఇషు:**

“సారీ రా... నిజంగా నిన్ను బాధపెట్టాలని చేయలేదు. ఇకపై అలా పిలవను.”

కొన్ని నిమిషాలు గడుస్తాయి.

స్పందన లేదు.

ఇషు కాల్ చేస్తుంది.

**"User has blocked you."**

ఆ మాట విన్న వెంటనే ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతాయి.

**ఇషు** (మనసులో):

“నా చిన్న జోక్ వల్ల ఇంతగా బాధపడతాడని అనుకోలేదు... పవన్, ప్లీజ్...”

---

## 🌧️ సన్నివేశం: మరుసటి రోజు – వర్షపు మధ్యాహ్నం

పవన్ క్యాంటీన్ దగ్గర ఒక చెట్టు కింద హుడీ వేసుకుని కూర్చున్నాడు. తేలికపాటి వర్షం పడుతోంది.

ఇషు గొడుగు పట్టుకుని నెమ్మదిగా అతని దగ్గరకు వస్తుంది.

ఆమె ముఖంలో పశ్చాత్తాపం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

**ఇషు** (మృదువుగా):

“పవన్...”

**పవన్** (చూడకుండా):

“ఏమైంది...?”

**ఇషు** (గొంతు వణుకుతూ):

“నేను క్షమాపణ చెప్పడానికి వచ్చాను. నిజంగా నిన్ను బాధపెట్టాలని అనుకోలేదు. నీకు అంత బాధ కలుగుతుందని నాకు తెలియదు.”

**పవన్** (నిట్టూర్చుతూ):

“ఇషు... నేను స్పష్టంగా చెప్పాను కదా. నన్ను అలా చూడవద్దని. అయినా మళ్లీ మళ్లీ అదే చేయడం వల్ల నాకు బాధ కలిగింది.”

**ఇషు** (కళ్లలో కన్నీళ్లతో):

“నాకు అర్థం కాలేదు రా. ప్లీజ్ క్షమించు. మన స్నేహం ఇలా పాడవ్వడం నాకు కూడా ఇష్టం లేదు.”

**పవన్** కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉంటాడు.

తర్వాత మొదటిసారి ఆమె వైపు చూస్తాడు.

**పవన్:**

“నా భావాలను అర్థం చేసుకో ఇషు. నాతో సరదాగా మాట్లాడవచ్చు. కానీ నా మనసుకు సంబంధించిన విషయాలపై కాదు.”

**ఇషు** (తల ఊపుతూ):

“ప్రామిస్. ఇకపై అలా చేయను. ప్లీజ్ నన్ను అన్‌బ్లాక్ చెయ్యి. నువ్వు మాట్లాడకపోతే రోజు మొత్తం ఖాళీగా అనిపిస్తుంది.”

**పవన్** (చిన్న చిరునవ్వుతో):

“సరే. కానీ ఇకపై జాగ్రత్త. స్నేహం అంటే పరస్పర గౌరవం కూడా ఉండాలి.”

**ఇషు** (కన్నీళ్ల మధ్య నవ్వుతూ):

“ఓకే రా పవన్. ఇకపై కేవలం ‘పవన్’ మాత్రమే. ‘అన్నయ్య’ కాదు!”

**పవన్:**

“గుడ్ గర్ల్.”

---

## ☕ సన్నివేశం: క్యాంటీన్ వైపు

వర్షం ఇంకా మెల్లగా కురుస్తూనే ఉంది.

**పవన్:**

“సరే, ఇప్పుడు చాయ్ తాగడానికి వెళ్దాం. ఈ వర్షంలో చాయ్ అంటే వేరే లెవెల్ ఫీల్.”

**ఇషు** (నవ్వుతూ):

“డీల్! కానీ చాయ్‌తో పాటు ఆమ్లెట్ కూడా కావాలి.”

**పవన్** (చిలిపిగా):

“అహా... మన మాస్టర్ చెఫ్ మళ్లీ మొదలుపెట్టిందా?”

**ఇషు:**

“ఖచ్చితంగా!”

ఇద్దరూ ఒకే గొడుగు కింద నడుస్తూ క్యాంటీన్ వైపు వెళ్తారు.

వారి మధ్య ఉన్న అపార్థం కరిగిపోయింది.

మునుపటి కంటే మరింత బలమైన స్నేహం మళ్లీ పుట్టుకొచ్చింది.

ఆ వర్షపు సాయంత్రం...

వారిద్దరి హృదయాల్లో ఒక చిన్న ప్రశాంతతను, ఒక అందమైన జ్ఞాపకాన్ని మిగిల్చింది. 🌧️☕✨