Episode -18

గుడి బయట – వర్షం ఇంకా కురుస్తూనే ఉంది

పవన్ గుడి మెట్లు దిగి తడిసిన రాతి దారిపై నడవడం ప్రారంభించాడు.

వర్షపు ప్రతి చుక్క ఇప్పుడు మరింత బరువుగా పడుతున్నట్టుగా అనిపిస్తోంది. ఆకాశమే కరిష్మా తరఫున ఏడుస్తున్నట్టుంది.

అప్పుడే అతని వెనుక నుంచి వేగంగా వచ్చే అడుగుల శబ్దం వినిపించింది.

కరిష్మా (ఊపిరి పీలుస్తూ, మృదువుగా):

“పవన్... ఆగు.”

పవన్ ఆగిపోయాడు.

కళ్లను కాసేపు మూసుకుని, నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగాడు.

తన జుట్టు నుంచి వర్షపు నీరు జారుతోంది.

కరిష్మా (వేడుకుంటూ):

“నేను చెప్పింది ఆలస్యంగా చెప్పానని నాకు తెలుసు. కానీ భావోద్వేగాలు గడియారాలను చూసి రావు, పవన్. నేను ఇక్కడికి ముగింపు కోసం రాలేదు. ఎందుకంటే... నేను నిన్ను మర్చిపోలేకపోతున్నాను.”

పవన్ (శాంతంగా కానీ దృఢంగా):

“కరిష్మా... నువ్వు ఇప్పుడు పట్టుకుని ఉన్నది ఒక పాత పవన్‌ని. ఆ పవన్ ఇక లేడు.”

కరిష్మా (వర్షంలో కలిసిన కన్నీళ్లతో):

“కానీ నేను ఇప్పటికీ చూస్తున్నాను. ట్యూషన్‌లో నన్ను చూసి చిన్నగా నవ్వే ఆ అబ్బాయిని. నేను చూడనట్టుగా నటించినా నన్నే చూస్తూ ఉండే వాడిని. నన్ను నిశ్శబ్దంగా ప్రేమించిన వాడిని.”

పవన్:

“ఆ అబ్బాయి... ఎప్పటికీ రాని ఒక అద్భుతం కోసం ఎదురుచూశాడు. ఆ ఎదురు చూపు బాధగా మారింది. ఆ బాధే నన్ను మార్చింది.”

కరిష్మా:

“నువ్వు ఇప్పుడు ఎవరైతే ఉన్నావో... ఆ మనిషిని కూడా నేను ప్రేమించగలను.”

పవన్ (తల ఊపుతూ):

“లేదు. నువ్వు ఇప్పుడు ప్రేమిస్తున్నది మనం కలిసి ఉండాల్సిన జ్ఞాపకాన్ని. నేను ఆ కథను ఒంటరిగా జీవించాను, కరిష్మా. నువ్వు ఇప్పుడు కేవలం దాన్ని గుర్తు చేసుకుంటున్నావు.”

కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

ఆ నిశ్శబ్దం భారంగా ఉన్నా... నిజాయితీతో నిండింది.

కరిష్మా (ఒక అడుగు ముందుకు వేసి, గొంతు వణుకుతూ):

“నువ్వు నాకు ఎంత ముఖ్యమో... నిన్ను కోల్పోయిన తర్వాతే అర్థమైంది. దయచేసి పవన్... నాకు ఒక్క అవకాశం ఇవ్వు.”

పవన్ ఆమె వైపు చూశాడు.

ఒకప్పుడు అతను కలలు కన్న అమ్మాయి.

ఆమె కోసం ఏడ్చాడు.

ఆమె కోసం ఎదురుచూశాడు.

ఇప్పుడు అదే అమ్మాయి అతని ముందుంది.

ఎప్పుడో అతను అడిగిన అవకాశాన్ని ఇప్పుడు ఆమె అడుగుతోంది.

పవన్ (మృదువుగా, కానీ చివరి నిర్ణయంతో):

“నువ్వు ఎప్పటికీ నా కథలో ఒక భాగమే... కానీ నా కథ ముగింపు మాత్రం కాదు.”

కరిష్మా తన కన్నీళ్లను తుడుచుకుంది.

నెమ్మదిగా తల ఊపింది.

ఆమె ఓడిపోయినట్టే కనిపించింది.

కానీ తన మనసులోని మాట చెప్పగలిగినందుకు కొంత ప్రశాంతత కూడా కనిపించింది.

కరిష్మా (మృదువుగా):

“ఆమె ఎంత అదృష్టవంతురాలో ఆమెకు తెలుసని ఆశిస్తున్నాను.”

పవన్ (చిన్న చిరునవ్వుతో):

“ఇంకా తెలియదు... కానీ త్వరలో తెలిసిపోతుందని అనుకుంటున్నాను.”

ఇద్దరూ చివరిసారిగా ఒకరి వైపు ఒకరు చూశారు.

ఆ చూపులో కోపం లేదు.

ద్వేషం లేదు.

నిందలు లేవు.

కేవలం బాధతో కూడిన అంగీకారం మాత్రమే ఉంది.

కరిష్మా:

“గుడ్‌బై, పవన్.”

పవన్:

“గుడ్‌బై, కరిష్మా.”

ఆమె తిరిగి గుడి వైపు నడిచింది.

పవన్ వర్షంలో ముందుకు నడిచాడు.

ఈసారి వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు.

అతని మనసు పూర్తిగా తేలిక కాలేదు.

కానీ అది నిజాయితీతో నిండిపోయింది.

గతం చివరికి అతన్ని విడిచిపెట్టింది.

🌧️ ముగింపు

వర్షం ఇంకా కురుస్తూనే ఉంది.

తుని వీధులపై నీటి చుక్కలు మెరుస్తున్నాయి.

గుడి గంటలు మెల్లగా మోగుతున్నాయి.

పవన్ ముందుకు నడుస్తూనే ఉన్నాడు.

ఒకప్పుడు అతన్ని వెంటాడిన జ్ఞాపకాలు ఇప్పుడు అతని వెనుక మిగిలిపోయాయి.

కొన్ని ప్రేమలు మన జీవితంలో ఉండటానికి రావు.

కొన్ని ప్రేమలు మనల్ని మార్చడానికి వస్తాయి.

కరిష్మా అతని గతం.

ఈషు అతని వర్తమానం.

మరి భవిష్యత్తు...

అది ఇంకా రాయాల్సిన కథ. ✨🌧️❤️