Episode 4

అజయ్ కాసేపు నీళ్లు తాగి గొంతు సర్దుకున్నాడు.

తరిష్ ఆసక్తిగా అతని ఎదురుగా కూర్చుని ఉన్నాడు.

గదిలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

అజయ్ నెమ్మదిగా కథను ప్రారంభించాడు.

---

"ఈ కథ..."

అని మొదలుపెట్టాడు.

"డిప్లొమా కాలేజ్ రోజుల్లో జరిగిన కథ."

"ఒక ప్రభుత్వ హాస్టల్‌లో ఉండే కొంతమంది కుర్రాళ్ల కథ."

"సాధారణంగా చూస్తే ఇది ఒక బ్యాచ్ కథ."

"కానీ ఆ బ్యాచ్ సాధారణం కాదు."

---

ప్రతి హాస్టల్‌లో కొన్ని బ్యాచ్‌లు వస్తాయి.

కొన్ని వెళ్తాయి.

కాలంతో పాటు మర్చిపోతారు.

కానీ కొన్ని బ్యాచ్‌లు మాత్రం...

హాస్టల్ గోడల మీద పేర్లు రాయకపోయినా,

వాళ్ల అల్లరితో, వాళ్ల స్నేహంతో, వాళ్ల పిచ్చి చేష్టలతో చరిత్రలో నిలిచిపోతాయి.

ఇది అలాంటి బ్యాచ్ కథ.

---

ఆ హాస్టల్‌లో ఇప్పటికీ సీనియర్లు మాట్లాడుకునే ఒక పేరు ఉండేది.

"హాస్టల్ మెమరీస్ బ్యాచ్."

వాళ్ల గురించి చెప్పేటప్పుడు అందరూ ఒకటే మాట చెప్పేవారు.

> "అది ఒక బ్యాచ్ కాదు రా... అది ఒక ఎమోషన్."

---

వాళ్లు చేసిన పనులన్నీ మంచివే అని చెప్పలేం.

చెడ్డవే అని కూడా చెప్పలేం.

కానీ...

వాళ్లు చేసిన ప్రతి పని ఒక జ్ఞాపకం.

ప్రతి సంఘటన ఒక కథ.

ప్రతి రోజు ఒక అడ్వెంచర్.

---

"అన్నీ మంచి పనులే చేసేవాళ్లు..."

అని చెప్పి అజయ్ చిన్నగా నవ్వాడు.

తరిష్ కూడా నవ్వాడు.

"మీరు వింటారు కదా..."

అన్నాడు అజయ్.

"మంచి పనులు అంటే ఏంటో."

---

ఉదయం 8:44 – ప్రభుత్వ హాస్టల్

ఉదయం సమయం.

గడియారం సూదులు 8:44 చూపిస్తున్నాయి.

హాస్టల్ మొత్తం అప్పటికే గోలగోలగా

ఉంది.

ఎక్కడో ఒక గదిలో బకెట్లు పడుతున్న శబ్దం.

మరో గదిలో ఎవరో "సబ్బు ఎవడు తీసుకున్నాడు రా!" అని అరుస్తున్నారు.

కింద మెస్ దగ్గర ప్లేట్లు గుద్దుకుంటున్న శబ్దాలు.

ఇంకొక మూలలో కాలేజీకి లేట్ అవుతున్న వాళ్లు పరిగెడుతున్నారు.

అది ఒక హాస్టల్ ఉదయం.

అక్కడ ప్రశాంతత అనే పదానికి చోటే ఉండదు.

---

ఆ గోల మధ్య...

రూమ్ నెంబర్ 27లో ఉన్నాడు తరుణ్.

కాలేజీకి వెళ్లడానికి అప్పుడే రెడీ అయ్యాడు.

బ్యాగ్ వేసుకున్నాడు.

జుట్టు దువ్వుకున్నాడు.

షూస్ కూడా వేసుకున్నాడు.

ఇప్పుడు మిగిలింది ఒక్కటే.

మెస్‌లో బ్రేక్‌ఫాస్ట్ తిని కాలేజీకి వెళ్లడం.

---

అంతలో అతని చూపు ఎదురుగా ఉన్న మంచం మీద పడింది.

అక్కడ...

ఒక కొండలా కనిపిస్తున్న దుప్పటి ఉంది.

ఆ దుప్పటి కింద...

అతని రూమ్‌మేట్ వర్ధన్ ఇంకా నిద్రపోతున్నాడు.

---

తరుణ్ వెంటనే గడియారం చూశాడు.

మళ్లీ వర్ధన్ వైపు చూశాడు.

మళ్లీ గడియారం చూశాడు.

అతని గుండెల్లో టెన్షన్ మొదలైంది.

---

"ఓరేయ్!"

అని గట్టిగా అరిచాడు.

ఎలాంటి స్పందన లేదు.

---

"వర్ధన్!"

మళ్లీ అరిచాడు.

అయినా కదలిక లేదు.

---

చివరికి వెళ్లి దుప్పటి లాగేశాడు.

"ఓరేయ్ లేవరా!"

అని అరిచాడు.

"టైమ్ అసలు లేదు!"

"ఇంకా అరగంట మాత్రమే ఉంది కాలేజీకి!"

"రావా లేదా?"

---

వర్ధన్ ఒక్కసారిగా కళ్లు తెరిచాడు.

ఎవరో ఫైర్ అలారం మోగించినట్టు ఒక్కసారిగా లేచి కూర్చున్నాడు.

రెండు సెకన్లు అటూ ఇటూ చూసాడు.

తర్వాత గడియారం చూసాడు.

---

"అయ్యో!"

అని అరిచాడు.

కానీ...

తర్వాత జరిగినది చూసి తరుణ్‌కు కోపం

వచ్చింది.

ఎందుకంటే...

వర్ధన్ ఏమాత్రం టెన్షన్ పడలేదు.

---

వెంటనే లెక్కలు వేయడం మొదలుపెట్టాడు.

"బ్రష్ చేయడానికి ఐదు నిమిషాలు."

"స్నానం చేయడానికి పదిహేను నిమిషాలు."

"మొత్తం ఇరవై."

"తిండి పది నిమిషాలు."

"సెట్."

అన్నాడు.

---

తర్వాత తరుణ్ వైపు తిరిగి...

ఎంతో సహజంగా అన్నాడు.

"నా ప్లేట్‌లో టిఫిన్ పెట్టించుకుని తీసుకురా."

"పో."

---

తరుణ్ ముఖం వెంటనే మారిపోయింది.

"ఏంటి?"

అనిపించింది.

---

అతని మనసులో మాత్రం...

"నిద్ర లేట్‌గా లేచింది నువ్వు."

"పరుగులు పెట్టాల్సింది నువ్వు."

"టిఫిన్ తేవాల్సింది కూడా నేనా?"

అనే మాటలు తిరుగుతున్నాయి.

---

కానీ హాస్టల్‌లో రూమ్‌మేట్ అంటే...

సగం సేవకుడు, సగం స్నేహితుడు.

అందుకే ఏమి మాట్లాడకుండా మెస్‌కి వెళ్లిపోయాడు.

---

కొద్దిసేపటి తర్వాత...

ఇద్దరికీ టిఫిన్ తీసుకుని రూమ్‌కి వచ్చాడు.

---

అతను తినడం మొదలుపెట్టేలోపే...

బాత్రూమ్ తలుపు గట్టిగా తెరుచుకుంది.

---

వర్ధన్ బయటకు వచ్చాడు.

తాజాగా స్నానం చేసి వచ్చినట్టు కనిపిస్తున్నాడు.

కానీ...

ఒక చిన్న సమస్య ఉంది.

---

అతని ఒంటి మీద ఉన్నది...

ఒక్క టవల్ మాత్రమే.

---

ఒక చేతిలో సబ్బు.

మరో చేతితో టవల్ పట్టుకుని వచ్చాడు.

---

సబ్బును పక్కన పెట్టాడు.

అదే చేతిని టవల్‌కు తుడిచాడు.

తర్వాత...

అదే చేతితో ప్లేట్ అందుకున్నాడు.

మళ్లీ అదే చేతితో ఇడ్లీ పట్టుకున్నాడు.

మళ్లీ అదే చేతితో చట్నీలో ముంచాడు.

మళ్లీ అదే చేతితో నోట్లో పెట్టుకున్నాడు.

---

ఇది మొత్తం చూసిన తరుణ్...

తింటున్న ముద్ద నోట్లోనే ఆగిపోయింది.

---

అతని కడుపులో ఏదో తిరిగింది.

---

"అరేయ్..."

అని నెమ్మదిగా అన్నాడు.

"చేతులు కడుక్కున్నావా?"

---

వర్ధన్ నోరంతా ఇడ్లీతో నింపుకుని

సమాధానం ఇచ్చాడు.

"స్నానం చేసానుగా."

తరుణ్‌కు అక్కడికక్కడే వాంతి వచ్చినంత పని అయింది.

---

అసలు హాస్టల్‌లో ఉండే కుర్రాళ్ల

పరిశుభ్రత గురించి చెప్పాలంటే...

విజ్ఞాన సర్వస్వం రాయొచ్చు.

వాళ్ల లాజిక్ ప్రకారం...

స్నానం చేస్తే చేతులు ఆటోమేటిక్‌గా క్లీన్ అయిపోతాయి.

టవల్‌కు తుడిస్తే శానిటైజర్ పని చేస్తుంది.

సబ్బు పక్కన ఉండగానే బ్యాక్టీరియా భయపడి పారిపోతాయి.

---

ఇది చూసి తరుణ్ తల పట్టుకున్నాడు.

---

కానీ...

అజయ్ ఇక్కడ ఒక చిన్న విరామం తీసుకుని తరిష్ వైపు చూశాడు.

చిరునవ్వు నవ్వాడు.

---

"ఇదే పెద్ద విషయం అనుకుంటున్నారా బ్రదర్?"

అని అడిగాడు.

---

తరిష్ కూడా నవ్వాడు.

"ఇంకా ఉందా?"

అని అడిగాడు.

అజయ్ కుర్చీలో వెనక్కి వాలి అన్నాడు.

---

"ఇది మొదటి సీన్ మాత్రమే బ్రదర్..."

"ఆ హాస్టల్‌లో వీళ్లు చేసిన విచిత్రాలు వింటే..."

"వర్ధన్‌ను మీరు చాలా పరిశుభ్రమైన మనిషి అనుకుంటారు."

---

అని చెప్పి కథను కొనసాగించడానికి సిద్ధమయ్యాడు...